![]()
Sancti Auguſtini de tempore ad animā ꝑtinet vita: ad rōneꝫ ꝑtinet ſapiētia. Et cum vnū ſint: aīa ſola ſuſcipit vitam: ratio ſola ſuſcipit ſapientiā: ⁊ tamē nec aīa ſine rōne: nec ratio ſine aīa. Sic ⁊ pater ⁊ filius licꝫ vnū ſint: et vnus deꝰ ſit: ad chriſtū ſolū ꝑtinet caro: ſicut ad ſolā rationē ꝑtinet O ſapiētia: licꝫ nō recedat ab aīa. Ecce aliud: In ſole calor ⁊ ſplendor in vno radio ſunt: ſed calor exiccat: ſplendor illuminat. Aliud ſuſcipit calor: aliud ſplendor. Et licꝫ calor ⁊ ſplendor ab inuicē nō queāt ſeꝑari: ſuſcipit ſplēdor illuminationē nō feruorē: ſuſcipit ca lor feruorē nō illuminationē: Aliud ſimul: aliud ſingulares agūt: et tamē ab inuicē nō ſeparant̉. Sic ⁊ filius ſuſcepit carnē ⁊ nō deſeruit patrē: nec ſe diuiſit a patre. Suſcepit inquā filius carnē in ꝓprietate: ſed tn̄ ⁊ pat̓ ⁊ ſpūſſanctus nō defuit maieſtate. In diuinitate ęqualitas: ī carne ſola filij ꝓprietas: nō autē ab eo patris aut ſpūſſancti receſſit aliquādo diuinitaſ. Cū ergo vna ſit deitas: vna ſit diuinitas: impleuit quidē carnē xp̄i ⁊ pater ⁊ ſpūſſanctꝰ: ſed maieſtate nō ſuſceIoh̓. 16. ptione. Uis ſcire qꝛ cū eo fuit ⁊ pater? Non ſum inquit dn̄s ieſus chriſtꝰ ſolus: ſed pater mecū eſt. Audi ⁊ de ſpūſancto: qꝛ cū eo erat Lucꝭ. 4. Euāgeliſta refert: Quia ieſus plenꝰ ſpūſan cto regreſſꝰ ē ab iordane. Ecce ſic ſolꝰ ieſus chriſtꝰ ſuſcepit carnē: ⁊ tamē ⁊ pater ⁊ ſpūſſanctꝰ nō defuit maieſtate. Sicut celū ⁊ terrā implet pater: implet ⁊ ſpūſſanctꝰ. Carnē chriſti deſerere nō potuerūt: quādo in diuinitatis vnitate māſerūt. Adhuc citharā reſpice: vt muſicū melos ſoniſ dulcibꝰ reddat: tria pariter adeſſe vident̉: ars: manꝰ ⁊ chorda ⁊ tn̄ vnꝰ ſonus audit̉. Ars dictat: manꝰ tāgit: reſonat chorda. Tria pariter operant̉ ſꝫ ſola chorda ꝑſonat ꝙ audiat̉: Nec ars nec manꝰ ſonū reddūt: ſed ea cū chorda pariter oꝑant̉. Sic nec pater nec ſpūſſanctꝰ ſuſcepe rūt carnē: ⁊ tamē cum filio pariter operant̉. Sonū ſola chorda excutit: carnē ſolꝰ chriſtꝰ accepit. Operatio ī tribꝰ cōſtat: ſꝫ quō ad ſolā ꝑtinet chordā ſoni redditio: ſic ꝑtinet ad xp̄m ſolū carnis hūanę ſuſceptio. Ecōtra iudęus cōtra naturā inquit parere virgo nō potuit: Et deteſtādꝰ Manichęus: Si caro erat: virgo eſſe non potuit. Si virgo peꝑit: phātaſma fuit. Utriſqꝫ reſpōdendū ē. Proferā de hiſtoria veteris teſtamēti neceſſariū exemplū ꝯtra iudęū: qd̓ ſonuit ī auribꝰ nr̄is Numeri. 17. manitiſſimā veritatē. Dn̄s moyſi ſancto p̨̄cepit: de ſingulis tribubus virgas afferri. Allatę ſunt duodecim virgę: inter qͣs etiam vna erat q̨̄ Aaron fuerat ſacerdotis. Poſitę ſunt a ſancto moyſe in tabernaculo teſtimo nij. Uirga autē Aaron poſt alterū diē inue nit̉ ſubito ꝓduxiſſe flores ⁊ frondes: ⁊ pepe riſſe nuces. Delectat hoc myſteriū cū charitate vr̄a cōtra ꝑſidiā iudaicā cōmiſcere: vbi maxime figura interuenit ſacramēti. Uirga ecce ꝓtulit qd̓ ante nō habuit: nō radicata plātatione: nō defoſſa ſarculo: nō animata ſuco: nec fęcūdata ſeminario: ⁊ tamē cū illic deeſſent vniuerſa iura naturę: ꝓtulit virga qd̓ nec ſemīe ſuggeri potuit nec radice. Uir ga ergo potuit ꝯtra naturā nuces educere: virgo nō potuit cōtra naturę iura dei filium generare? Dicat igit̉ mihi iudęꝰ incredulꝰ: quēadmodū arida virga floruit et fronduit ⁊ nuces ꝓtulit: ⁊ ego dicā illi quēadmodum virgo cōceperit ⁊ peꝑerit. Sed ꝓfecto iudę nec cōceptū poterit virgę explicare: nec virginis partū. Ueniat ad eccl̓iā: exponat̉ illi vt agnoſcat verum ordinē officij naturalis. Uirgo peregit tēpora pariēdi: virga aūt nō habuit tēpora germinādi. Uirgo habuit tē pora pariēdi: ꝟga aūt alio die qd̓ natura nō habuit ꝓtulit. Illa em̄ decurſis nouē mēſibus peꝑit: virga alia die qd̓ natura non habuit germīauit. Uirginē dicit iudęus parere natura nō patit̉. Deus em̄ qͥ in Numeris Numeri. 22. mirabile ſignū oſtēdit cōtra naturā vt aſina loqueret̉: ipſe mirabiliꝰ facere voluit vt chri ſtus de virgine naſceret̉. Audiat ⁊ verſutꝰ D ille Manichęus aliud ſacramētū. Solis radius ſpecular penetrat: ⁊ ſoliditatē eiꝰ inſen ſibili ſubtilitate ꝑtrāſit: ⁊ talis videt̉ intrinſecus: qualis extra ⁊ extrinſecus. Itaqꝫ fratres nec cum ingredit̉ violat: nec cū egredit̉ diſſipat: qꝛ ad ingreſſum ⁊ regreſſū eius ſpe cular integrū ꝑſeuerat. Specular gͦ nō rūpit radiꝰ ſolis: integritatē ꝟginis ingreſſꝰ aut egreſſus nunquid vitiare potuit deitatis? Sed qͥd vlteriꝰ īmoror? Audiat chriſtianus qd̓ nō vult audire iudęus aut Manichęus: vt hic ꝓficiat in fide redēptus: ⁊ ille deficiat induratꝰ. Uirga illa vnde agebamꝰ Aarō: virgo Maria fuit: q̨̄ nobis chriſtū verū ſacerdotē cōcepit ⁊ peꝑit. De quo Dauid ceci nit: Tu es ſacerdos in ęternū: ẜm ordinem Psͣ. 103. melchiſedech. Suꝑiori nāqꝫ verſu iam dixe rat: Uirgā virtutꝭ tuę emittet dn̄s ex ſion. Et Eſaias ꝓph̓a aꝑtius Mariā ſanctā deſi 