Transkription / Sermones [456

Sancti Auguſtini de tempore niſi luctum. Quale enim gaudium conſcien tia illa poteſt habere: in cuius anima multis vitijs occupata magis diabolus probat̉ habitare qͣꝫ chriſtus? Quale gaudiū poteſt habere anima: quę iracundię furore ſuccenditur: cupiditatꝭ nigredine obſcurat̉: ſuper bię amariſſimo felle repletur: inuidię veneno percutit̉: luxurię ſordibus inquinatur? Nos ꝟo fratres chariſſimi etiā ſi nobis aliqua vt ſolet fieri peccata ſurrepunt: quantū poſſumus cum dei adiutorio laboremus: ieiunijs: vigilijs: oratiōibus: elemoſynis mūdare ſordida: lapſa conſtruere: templum dei viui reędificare: vt veniens dominus in nobis nihil inueniat qd̓ oculos ſuę maieſtatis Apocꝭ.3. offendat: quia de ipſo ſcriptum eſt. Ecce ſto ad oſtium et pulſo: ſi quis ſurrexerit et aperuerit mihi: intrabo ⁊ cęnabo cum illo: ⁊ ille Ioh̓. 14. mecum. Et iterum: Ego et pater veniemus ⁊ manſionem apud eum faciemus. Ꝙ beata eſt illa anima: in qua pater et filius venientes: non ſolum habitare vel manere: ſed etiam cęnare dignant̉. Qd̓ autem dixit: Cę nabo cum illo ⁊ ille mecum: ſcimus euidenter: quia apoſtolus paulus oſtendit dicens: i. Corꝭ. 3. Templū dei ſanctū eſt: quod eſtis vos. Et Leuitꝭ. 26. per ꝓphetā dominus dicit: Et habitabo in 2. Corꝭ. 6. quit in eis ⁊ inambulabo. Et quia ſicut ipſi vidiſtis fratres habitare ⁊ inambulare deſi derat in nobis deus: cum ipſius adiutorio ita cor noſtrum ſtudeamus bonis ſemꝑ cogitationibus occupare: ⁊ corpora noſtra ab omni ſorde luxurię munda vel caſta iugiter cuſtodire: vt deum in nobis delectet habita D re. In templo enim a ſalomone ędificato lez. Regꝭ. σ. gimus duo altaria fuiſſe conſtituta: vnum foris: aliud intꝰ. In illo qd̓ foriſ erat: animalium cędebat̉ ſacrificiū. In illo ꝟo altari qd̓ intus erat: thimiamatis offerebat̉ incenſū. Uideamꝰ gͦ fratres: ne forte ī nobis duo ſint altaria conſtituta: corporis ſcilicet et cordis noſtri. Deniqꝫ duplex a nobis ſacrificiū quę rit deus: vnum vt ſimus caſto corpore: aliud vt mūdo corde eſſe debeamus. Ergo in exte riore altari: id eſt in corpore noſtro offerant̉ opera bona: in corde odorem ſuauitatis redoleat cogitatio ſancta. In altari cordis no ſtri iugiter quod eſt deo placitum oꝑemur. Tunc enim ordinem legitimū conſecratiōis altaris cum gaudio celebramus: quando altaria cordis vel corporis noſtri munda ⁊ pu ra in cōſpectu diuinę maieſtatis offerimus. Nam neſcio qua fronte: aut qua conſcientia optat in altaris conſecratione gaudere: qui in cordis ſui altari non ſtudet mundici tiā cuſtodire. Nos ꝟo fratres chariſſimi: ita agere ſtudeamus vt ſemper feſtiuitatē duplicem celebrare mereamur: ⁊ quomodo de templi vel altaris cōſecratione gaudemus: ſic inuiſibiliter de corporis caſtitate vel animę puritate ſpiritale gaudiū habere mereamur. Et hͦ cōſiderate fratres: ꝙ in illo altari E qd̓ a ſalomone legimꝰ dedicatū: iugiter quo tidianus ignis ardebat: qd̓ vtinam ⁊ in nobis pietas diuina perficiat. Unde non ſolū orationibus ſed etiam bonis operibus pla candus eſt deꝰ: vt ī altari cordis noſtri ignē ſuum ſemꝑ accendat: illuꝫ de quo ipſe dixit: Ignem veni mittere in terram: ⁊ quid volo Lucꝭ. 12. niſi vt accendat̉? Quia duo ſunt ignes: cupi ditatis ſcilicet ⁊ charitatis: ⁊ vnus de parte dei: alter de parte diaboli: vnus deuorans omīa mala: alter vniuerſa bona conſumēs: conſideret vnuſquiſqꝫ conſcientiā ſuam: et ſi in ſe videt ignem cupiditatis ardere: cum dei adiutorio feſtinet extinguere: quia nihil in illo boni remanere poterit: quē ignis cupiditatis accēderit: ſicut econtrario nihil in eo mali remanebit: in quo ignis arſerit charitatis. Flamma enim cupiditatis in corde peccatorum velut in altari deuorans omnia bona: diabolo odorē ſuauitatis exhalat: in anima ꝟo ſancta velut in ſacroſancto altari flamma charitatis quęcūqꝫ ſuꝑuenerint ma la cōſumens: deo odorem ſuauitatis exhibet. Et quia vniuſcuiuſqꝫ cor altare eſt: aut dei: aut aduerſarij: ſicut iam dixi: attendat vnuſquiſqꝫ conſcientiā ſuam: et ſi cupiditatis igne conſumit̉: elemoſynarum refrigerio mitigetur: quia ſcriptum eſt: Sicut aqua ex Ecci. 3. tinguit ignem: ita elemoſyna extinguit peccatum. Qui ergo cupiditate conſumit̉: ſubtrahat a ſe opera mala: ⁊ quod bonum eſt ex ercere conetur. Qui ꝟo flamia charitatis accendit̉: ſemper bonis operibus augeatur: ⁊ nutriat in ſe ignem quem in eo chriſtus di gnetur accendere. I Eodem die: Sermo