Duo arbitri electi pronūtiāt ius condēnat in centum: alter uero dicit ego nō cōſen tio nec pronūtiare nec cōdēnare intendo in aliquo. niſi cōdēnatio in. C. etiam fiat per ſocium meum co arbitrum: ⁊ ſi in. cc. conſentiet ⁊ cōdemnet: ergo ī. cc. cōdēno. Queritur nunquid ualeat cōdēnatio ī. c. ꝑ l. diem proferre.§. ſi arbiter v̓ſi. inde queritur. ff. de arbitris uidetur dicendū ꝙ nō: qꝛ expreſſe abnegat pronuntiare in minori ſumma. ⁊ ideo non poteſt di ci ꝙ in minori ambo conſenſerunt ar. qꝛ plus eſt ex preſſe denegare ꝙͣ tacere uel alias tacite conſentire extra de ſimo. c. ſicut de homici. c. petrus. II Si data eſt pt̄as tribus arbitris: ꝙ duo ſoli poſſunt terminare cauſa lꝫ ī procedēdo admiſerunt tertium: nihilominus ualet ſententia duorum tantum. h. d. Compromiſſum Eſt ī tres ⁊ in unū ex ipſis quencūqꝫ ſit ſic ꝙ ipſi tres ⁊ duo ex ipſis hēant poteſtatem co gnoſcendi ⁊ ꝓnuntiandi prout ſibi placebit etiā nō ſeruato iur̄ ordine ⁊ tanquaꝫ arbitri ⁊ arbitratores aūt amicabiles ꝯpoſitores. poſtea oēs tres inceperunt cognoſcere ⁊ ꝓcedere in negotio. ⁊ ꝓceſſerūt uſqꝫ ad ſententiā ſimul. ſed poſtea duo ſoli non uoca to tertio qui tn̄ erat preſens nec erat alias īpeditus ꝓnuntiauerunt. Querit̉ an pronuntiatio tenuerit. ⁊ quidaꝫ tenebant ꝙ nō ex quo oēs tres ſimul inceperant cognoſcere ꝑ. c. cuꝫ plures de offi. dele. li. vj. ⁊ ꝑ .c. fi. extra de arbi. li. vj. iuncta. l. itē ſi unus.§. fi. cuꝫ. l. ſe. ff. de arbitris. dicebant ꝙ hic erant duo ꝯpromiſ ſa.ſ. in tres unū ⁊ aliud ī duos: ex quo ergo partes ⁊ arbitri elegerunt unum ꝯpromiſſum.ſ. in tres eoruꝫ: oībus tribus ⁊ ipſi oēs tres procedendo dimiſerūt aliud ꝯpromiſſum factū in duos: ⁊ per ꝯſequens de iſto ꝯpromiſſo eſt iudicandū tanquam de ꝯpromiſ ſo ſimpl̓r facto in tres: ꝯſtat auteꝫ ꝙ ſi ſimpliciter ꝯͣ promiſſuꝫ fuiſſet ī tres: ſententia lata ꝑ duos non te neret: ſi tertius eſſet ꝯtentus uti iur.ſ. allegatis proxi me igit̉ ⁊c̄. item ex quo oēs tres ſimul occupauerint ⁊ de negotio cognouerint: uidetur etiaꝫ ꝙ oēs tres ſimul debebant ꝓnuntiare ar. ff. de iudi. l. de qua re. Itē ſi dicat̉ ꝙ duo poterant ꝓcedere ſine tertio: ex quo tamen tertiū admiſerunt: uidet̉ ꝙ admiſſio ter tij uitiet eorū proceſſum ar. c. cuꝫ ſuper. extra de offi. dele. Itē ſicut eſt in ꝓcuratoribus: ita dꝫ eſſe in iſtis arbitris: ꝓbatur ſimilitudo: qꝛ ſicut arbitri a priuat̉ partibus ꝯpromittentibus ſuaꝫ recipiunt poteſtatē: ſic ⁊ ꝓcurator a ꝯſtituentibus: ſed ſic eſt in ꝓcurato ribus pluribus etiā inſoliduꝫ ſingulis ꝯſtitutis cum clauſula: ꝙ non ſit melior ꝯditio occupantis: qꝛ ibi locū habet occupatio in tantū ſalteꝫ ſiunus occupa uerit: alias ſe nō potuerit intromittere quādiu occupans vult ꝓſequi: uel non eſt alias īpeditus ut in. c. ſi duo de ꝓcura. li. vj. igitur ⁊c̄. Ideꝫ dicam in arbitris. cuꝫ igitur hic oēs tres occupauerint non uidet̉ ꝙ duo ſoli potuerint ꝓcedere tertio nullatenus im pedito ⁊ cū eis ꝓcedere parato. Alij tamen cuꝫ qui bus tunc lꝫ dubius ego eram: tenebant ꝯtra ꝙ īmo ualeret ſentētia duorū ex quo partes etiā ſolis duo bus quicunqꝫ eſſent ex eis ꝓnuntiandi dederant po teſtatē: ex quo.n. ſoli duo potuiſſent in oībus proceſ ſiſſe: lꝫ in cognoſcendo uel deliberando admiſerunt tertiuꝫ: non propter hͦ minus ipſi duo cognouerint īmo melius. igit̉ ⁊ propter hͦ non minus debet uale re: qd̓ ipſi duo poſtea fecerunt immo longe plus: ſi.n. fecerunt pluſquā facere tenentur in cognoſcendo: lō ge melius ualere debet eoꝝ ſententia. qꝛ qui facit qd̓ plus eſt: facit utiqꝫ qd̓ eſt minus: quod ſub illo pluriincludit̉: pro hac parte poſſit induci qd̓ noͣ. Inno. in .c. cū ex offic. de preſcrip. nec ob. c. cuꝫ plures. de offi. dele. qꝛ ibi non negatur quin oēs tres cognoſcerēt: ſimul: duo aūt unus poſſent etiā alio uel alijs nō uo catis diffinire poſẜ.n. dici ꝙ poſſent: eſto: qꝛ oēs tres cognouerint non minus. immo magis quilibꝫ cognouit ⁊ ideo cū nulli tota iuriſditio ſaltem: quo ad exercitium: ex quo quilibꝫ occupauit ⁊ quilibet eam exercuit: uidet̉ ꝙ ſi duo aut unus occupat ſibi poteſtatē ꝓnūtiandi: poſtea ſoli ſine alio uel alijs ꝓnun tiādo: debeat tenere ſnīa: ſicut ⁊ totꝰ ꝓceſſꝰ ꝑ duos autunū a prīcipio occupan. uel occupantē ſine alio uel alijs tēuiſi: quia qd̓ iuris ē de toto ꝓceſſu quo ad totū. ita debꝫ eſſe ⁊ de qualibꝫ eiꝰ ꝑte iuxta. l. que de tota. ff. de rei uen. ſed hͦ ſo. nō uidet bona: qꝛ īmo ſi omnes īcepiſſet ab initō cognoſcere omnes habe rēt diffinire: ut noͣ. gl. ī. d. c. cuꝫ plures. ſuper v̓b. uno eorū. ꝓ quo facit. quia ī pluribꝰ ordinarijs: quorum quilibꝫ habet poteſtatē inſolid̓: ſi omnes īcipiūt ꝓce dere inſil̓. poſtea unꝰ ſine altero nō poſſet ꝓcedere: nec diffinire ceſſāte īpedimēto ut. l. pōponiꝰ. ff. de reiudi. ⁊ ibi no. ⁊ no. in. l. duo ex tribꝰ ī prī. in. e. t. ⁊ noͣ. doc. in. l. i. ff. de offi. cōſul. qd̓ ſecꝰ eſt in terminis. c. cū plures: quādo ab initio unus ſolꝰ occupat: quia tūc per occupationē ītātū ſibi appropriat̉ tota iuriſditio ſaltē quo ad exercitiū: ꝙ penes alios: niſi iſte occupāimpediat̉ ꝓcedere eſt ligata: ut ibi nō. ⁊ ideo nō miꝝ ſi alij nō poſſint ꝓcedere: ⁊ per eūdē modū poſt rn̄ deri ad. c. ſi quē. de ꝓcur. li. vi. ⁊ dicend̓ ead̓ ratione eſt ꝙ ſi tres ꝓcuratores īſolid̓ cū cl̓a: ꝙ nō ſit melior ꝯditio occupātꝭ deputati ab initio: omēs ſil̓ occuparūt ꝙ duo aūt unus ſoli ſine alio uel alijs etiā nō īpedito uel īpeditꝭ ꝓcedere: poſſēt ⁊ ſi de facto ꝓcederēt: ſic ſibi occupādo appropriarēt pt̄atem: ꝙ alij poſtea niſi eis īpeditꝭ uel nolētibꝰ ꝓcedere: ītromitte re ſe: nō poſſet nō ob. c. fi. de arbi. nec. l. itē ſi unus.§. fi. nec. l. ſe. quia ibi ſimpl̓r fuit ꝯpromiſſū ī tres: hic v̓o in tres ⁊ ī duos. nec ergo miꝝ ſi duo poſſint nec obqd̓ dicit̉ hic fuerūt duo ꝯpromiſſa.ſ. ī tres unū. ⁊ ali ud ī duos: quia dico ꝙ nō: ſꝫ ſolū unuꝫ habēs duas ꝑtes.ſ. ꝙ omnes tres ⁊ pn̄t ꝓceder̄: uel etiā ſoli duo cū.n. dixerūt ꝯpromittimus in tres ⁊ ī duos: illa co pula ⁊ non copulat int̓ orationes ut ſit ſenſus ꝙ faci mus unum ꝯpromiſſum ī tres: ⁊ ꝙ facimus aliud ī duos: ſicut nititur ꝯcludere illa oratio ſed copulat ī ter terminos: ⁊ eſt ſenſus ꝙ nos facimus unuꝫ com promiſſuꝫ in tres: ſic ꝙ ipſi tres ⁊ duo ex eis poſſunt cognoſcere ſeu procedere: ⁊ ideo licet omnes tres ſimul a principio proceſſerunt etiam ſoli duo poterunt procedere. ꝓ hͦ etiam facit qd̓ noͣ. Inn. in. c. qui tauallis. de iureiurā. ubi tenēt ꝙ ī una ꝑte pn̄t ꝓce
zum Hauptmenü