cauſa: ⁊ conſtat ꝙͣ primus reſpectu ſecūdi debet obtinere. ſed tertius qui ueniat ꝓ intereſſe ſuo dedit bo nos articulos de iure ſuo excluſiōis iuriū primi: qui articuli ſunt admiſſi: qꝛ eis probatꝭ beneficiuꝫ illi ter tio eſſet adiudicandū. primus tn̄ petit ferri ſententiā ꝓ ſe contra ſecundū: contra quē probauit intentōm ſuaꝫ ⁊ eſt ꝯcluſum. tertius dicit ꝙ nō eſt ferenda do nec uenerit remiſſio ſua ⁊ tota cā quo ad eū expedia tur. querit̉ an benedicat: facit ꝙ cā eſt expedienda ī ter primū ⁊ ſecundū. ff. de re. uen. l. iis a quo ⁊ qd̓ nō. ꝑ Inno. de ꝯceſ. preb. c. qꝛ cunctis circa prin. iij. glo. qꝛ tertius non uenit ad cām pro defenſione ſecundi poſſeſſoris: ſed ſolū pro ſe. ⁊ ideo quia non īmiſcet ſe cāe que uertitur inter primuꝫ ⁊ ẜm defendendo poſ ſeſſioneꝫ ſecundi: īmo ſolum ꝯtra quenlibet deducit ius ſuū. ideo iuſtitia inter primū ⁊ ſecundū: quorum cā diſtincta eſt a cā tertij non retardabit̉ propter ter tiū quin pro primo ꝯtra ſecundū feratur ſentētia ſta tiꝫ ex quo primo ꝯſtat de iure ſuo ar. no. per Inno. de re iud. c. cum ſuper preſertiꝫ ſuper uerbo tractiuꝰ. V Iudex ſecularis poteſt dare curatorē clerico: coram. ſe litiganti. h. d. Clericus Minor. xxv. annis agit ꝓ d̓bito uel alia actione perſonali ul̓ reali ꝯͣ laicum: ⁊ corā iudice ſeculari iuxta. c. ſi clericus de fo. ꝯpe. Querit̉ an tali clerico ille iudex ſecularis co ram quo agit̉ poſſit dare curat. ad litē: uel an̄ ſit ſibi dandus curator ad litē per iudicē eccleſiaſticuꝫ: qui dā dicebant ꝙ nō poſſit ſibi dari curator: niſi ꝑ iudicem eccleſiaſticum ſuuꝫ ar. c. ſi diligenti de ſo. ꝯpe. tn̄ maior pars tenuit ꝙ īmo poſſit dari per iudicē ſecu larē: ⁊ ꝙ eſſet dandus ab eo corā quo agebatur ꝑ. l. fi.§. i. C. de admini. tu. qꝛ ex quo ille hꝫ iuriſditioneꝫ in cā principali: etiā habebit in īcidenti ⁊ acceſſorijs ſine quibus cā dici non pōt ar. l. ad rē ⁊. l. ad legatuꝫ ff. de procur. C. de iudicijs. l. quotiens. C. de ordine iudici. l. i. ⁊. ij. cū concor. ſed primi qui tenent ꝙ non poſſit dari ꝑ iudicem laicū coram quo agebat̉ ſed ꝑ iudicē eccleſiaſticum: rn̄debant ꝙ qꝛ in iſto accidēti ſeu acceſſorio tangebat̉ ſubiectio perſone clericalis ſeu ſpiritualis: ⁊ eccl̓iaſtice que per dationē curatoris ſubiciebat̉ in h̓ iudici ſeculari: ⁊ etiam curatori ⁊ eius liberū arbitriū reſtringebat̉ ut. l. ſi curatoreꝫ ha bens. C. de ī inte. reſti. mi. qd̓ debebat a deo ſpiritua le ⁊ eccl̓iaſticum reputari: ꝙ nō debebat terminari ꝑ iudicem ſecularem cāe: ſed potius per iudicē eccleſiaſticū ar. c. tuam de ord. cog. cum ꝯcor. ſed aliqui re plicabant: qd̓ non erat ſpirituale incidens nec eccl̓ia ſticū: ſed potius ciuile ⁊ tp̄ale: ex quo ſolum cauſe ⁊ non ꝑſone erat dandus tutor. ⁊ preſertiꝫ qꝛ curator non dat̉ perſone: ſed rebus inſti. de cura.§. curatorē: nec ob. ꝙ in hͦ clericus ſubicit̉ iudici ſeculari: qꝛ etiā ſubiciebat̉ ſibi in cā principali in qua contra eū per illū poterit ſentētiari ⁊ ꝯdemnari in expen̄: ergo ⁊c̄. eodē modo ſubiciebat̉ ſibi in caſu principali: ⁊ ī iſto acceſſorio cām ipſam ꝯcernente ar. reg. iur. c. acceſſo riū. preſertim qꝛ non uidet̉ aliud poſſe dici: qꝛ cuꝫ cu rator ſit dandꝰ ad litem preſentē non pōt dari niſi ꝑ eum corā quo eſt lis. qꝛ ſi ante litē dari debet ꝑ iudi cem eccleſiaſticū: tunc potius daret̉ ad litem futuraꝫ qd̓ eſſe non pōt ar. l. qui habet.§. fi. cū. l. ſe. ff. de tutel lis ⁊. l. item eoruꝫ.§. ſi decuriones. v̓. ſed ſi ita. ff. ꝙ cuiuſqꝫ uni. no. neceſſe autē eſſet: ꝙ ante litē motā ſibi baret̉ cum non ante poſẜlitē mouere: nec eſſe in iudi cio cū non haberet perſonā legitimā ſtandi in iudicio. C. qui dari tuto. poſſunt. l. ī uniuerſis ergo ⁊c̄. VI An inferior a papa poſſit ꝯmittere cauſam: ut procedatur ſummarie remittit. h. d. Utrum Ualet minor ſeu inferior a papa cō mittere cauſam de ꝯſenſu ꝑtium cū poteſtate procedēdi ſimpl̓r ⁊ de plano. ſine ſtrepitu iudicij ⁊ figura: dic ut noͣ. per Io. an. in. c. fi. de here tic. li. vj. iuxta fi. magne gl. Eſt in electōe creditoris an uelit ꝯtinuare ꝓceſſum cōtra primuꝫ poſſorē ꝯuentum. an uero cōtra eum: qui ab illo poſſore euicit poſſionem. h. d. Duobus Abbatibus ꝯtendētibus ſuꝑ ſo lo poſſorio corā quodā cardinali ſuper quodā monaſte: qd̓ quilibet ipſorū ad ſe per tinere pretēdebat: contigit ꝙ quidā creditor agit ꝯͣ illum abbatē: qui tunc monaſterium poſſidebat de facto in ꝑtibꝰ: petēs ab eo certū pecuniarū debitum qd̓ ſibi ex certis cauſis mōaſterij debebat: forſan ex aliquo cōtractu celebrato cū quodaꝫ abbate prede ceſſor̄ ⁊ ꝯuētu illius mōaſterij: ad utilitatē illiꝰ monaſterij. ⁊ cū per iudicē corā quo cauſa uertebatur: quedā grauamīa in ꝓceſſu cauſe illata fuiſſēt iſti cre ditori ip̄e ab eo ad ſedē apoſtolicā appellauit: ⁊ ei fu it d̓latū ⁊ p̄fixus t̓minꝰ ad ꝓſequēd̓ ⁊ ꝑ ꝑtē abbatꝭ ⁊ conuētus appellatio extitit approbata ⁊ cauſa principal̓ etiam ad ſedē apoſtolicā deuoluta de cōſenſu ꝑtium. ⁊ cū ibi omiſſo appellationis articulo de cō ſenſu ꝑtiū: creditor dediſẜ libellū ſuper negocio prin cipali. iſte abbas tūc poſſor cum creditore īcepit litigare ꝯͣ eum ſuccubuit: iſtis pēdentibus in poſſorio per aliū cōtra eum ſuper mōaſterio intēptato corā cardina. ⁊ ille alius abbas fuit per ſnīam reſtitutus ad poſſionē monaſterij: ⁊ iſte cōtra quem creditor litigauerat expulſus ⁊ remotus de poſſiōe ⁊ alterductus: licet adhuc ſuꝑ petitorio illius mōaſterij cā ⁊ lis duraret īter eos ⁊ cuꝫ creditor prefatus peteret ꝑ illum primum abbatē contra quem egerat rn̄deri libello ſuꝑ petitione debiti predicti contra euꝫ dato excipit ꝙ nunc non tenet̉ reſpondere qꝛ monaſteriū nō poſſidet ipſe ſꝫ alius: qui contra cū in poſſeſſorio obtinuit ſententiā: ⁊ dicit creditori ꝙ aget ꝯtra euꝫ ſi vult: creditor uero dicit ꝙ ipſe adhuc pretendit ſe abbateꝫ: ⁊ ſe aſſerit hr̄e ius ī petitorio ſeu in abbatia ſeu ī monaſterio: ⁊ ideo poteſt ⁊ dꝫ rn̄dere. preſertim ex quo cauſa cōtra eum extitit īchoata nomine mōa ſterij: dato ꝙ monaſteriū nō poſſideat: itē petit etiā ꝙ procedat̉ cōtra conuentū: contra quē etiam ſimul cū. d. abbate cauſa extitit īchoata: ſed dicitur ſibi qd̓ ꝯuentus nō tenetur uenire ad cauſā cuꝫ iſto abbate
zum Hauptmenü