OmeliaIIIILiberſe perhibet̉. Neqꝫ em̄ ſine admiratiōe eſtCur duo illa a dextris: ⁊ vnū hoc a ſiniſtris eſſe dicit̉. Et rurſum querendū: curaquila nō a dextris vel ſiniſtris: ſed deſuper ipſoꝝ quattuor eſſe memorat̉. Duasitaqꝫ nobis queſtiōes obiecimꝰ: quas oꝫvt aperiente dn̄o diſſoluamus. Homo igitur ⁊ leo a dextris: vitulus vero a ſiniſtriseſſe perhibet̉. A dextris etem̄ leta: a ſiniſtris vero triſtia habemꝰ. Unde ⁊ ſiniſtrūnobis eſſe dicimus: hoc qd̓ aduerſum eſſeputamꝰ: ⁊ ſicut prefati ſumus Per hominē incarnatio: per vitulū paſſio: per leonēvero auctoris noſtri reſurrectio deſignat̉De incarnatiōe aūt vnigeniti filij qua redempti ſumus om̄es electi letati ſūt. Demorte vero illius ip̄i electoꝝ primi ſanctiapoſtoli ꝯtriſtati: qui iteꝝ de eius reſurrectiōe gauiſi ſunt. Quia ergo eius ⁊ natiuitas ⁊ reſurrectio leticiā diſcipulis prebuit: quos eius paſſio cōtriſtauit: homo ⁊leo a dextris: vitulus vero a ſiniſtris eiusfuiſſe deſcribit̉. Ipſi nāqꝫ euangeliſte ſancti de eius humanitate gauiſi ſunt: de eiꝰreſurrectiōe cōſirmati: qui de eius paſſione fuerāt cōtriſtati. Homo ergo ⁊ leo eisa dextris eſt: quia redemptoris noſtri eosincarnatio viuificauit: reſurrectio ꝯfirmauit. Sed vitulus a ſiniſtris: quia mors illius eos ad momentū temporis in infidelitate ꝓſtrauit. Iure aūt locus aquile nōiuxta: ſed deſuper eſſe deſcribit̉: quia ſiueper hoc qd̓ eius aſcenſionē ſignat: ſeu qꝛverbū patris deū apud patrē eſſe denūciat: ſuper euāgeliſtas ceteros virtute cōtem platiōis excreuit. Cum quibus ⁊ ſi ſimul de eius deitate loquit̉: hanc tamē oībus ſubtilius contemplat̉. Sed ſi aquilacū tribus alijs adiūcta quattuor aīalia etſe memorant̉: nimirū quomodo deſuperip̄oꝝ quattuor eſſe deſcribit̉: niſi qꝛ ioh̓esper hoc qd̓ in prīcipio verbū vidit: etiā ſuꝑ ſemetip̄m trāſijt. Nā niſi ⁊ ſe tranſiſſet:verbū in principio nō vidiſſet. Qui ergo⁊ ſemetip̄m tranſgreſſus eſt: nō iam ſolūmodo ſuper tria: ſed adiuncto ⁊ ſe ſuperquattuor fuit. Sequit̉.¶ Et facies eorum ⁊ penne eorum extente deſuper.Facies ⁊ pēne extente deſuper deſcribūtur: qꝛ oīs intentio omniiſqꝫ contēplatioſanctoꝝ ſuper ſe tēdit: vt illud poſſit adipiſci qd̓ in celeſtibꝰ appetit. Giue em̄ bonō operi ſeu vero inuigilet ꝯtēplatōi: tūcveraciter hoc quod agit bonū ē: qn̄ ei cōplacere cōcupiſcit a quo eſt. Nam qui hona agere videt̉: ⁊ per hec nō deo: ſed hominibꝰ placere deſiderat: intentōis ſue ſaciē deorſum premit. Et qui iccirco in ſacro eloquio ea que diuītatis ſunt: cōtemplat̉: vt per hoc qd̓ intelligit: occupari adqueſtiōes poſſit: quia nō dulcedine queſte beatitudinis ſaciari appetit: ſed doctovideri: iſte nimirū intellectus ſui pennasdeſuper nō extendit. Sed quoniā ſenſusſui vigilantiā in terreno appetitu occupatpennas quas leuare in altū ⁊ quibꝰ ſubleuari ip̄e potuit: in imis deponit. Qua inre penſandū eſt vt om̄e bonū qd̓ agit̉: perintentionē ſemper ad celeſtia leuet̉. Quiem̄ per bona que facit terrenā gloriā cōcupiſcit: pēnas ſuas ⁊ faciē deorſum deprimit. Hinc em̄ per ꝓphetā de quibuſdā dicit̉. Aictimas in ꝓfundū deferebāt. Oſce5. Quid em̄ ſunt aliud lachryme or̄oniſniſi victime oblatiōis nr̄e: ſic̄ ſcriptū eſt.Sacrificiū deo ſpūs ꝯtribulatus. ps. 30.Et ſunt nōnulli qͥ iccirco ſe in p̄ce lamētꝭafficiūt: vt aūt t̓rena comoda acqͥrant: authoībus ſancti eſſe videant̉. Quid iſti niſivictīas in ꝓfūdo deferūt: qͥ per hoc qd̓ inimmo ſunt q̄ requirūt: orōis ſue ſacrificiū deorſū deponūt. Electi aūt qꝛ ⁊ in bono oꝑeoīpotēti deo placere appetūt: ⁊ per ꝯtemplatiōis gratiam eternā iam beatitudinēdeguſtare cōcupiſcūt: facies ⁊ pennas deſuper extendūt. Sequit̉.Due penne ſinguloꝝ iungebant̉: ⁊ due tegebat corꝑa eoꝝ.Dictū fuerat. Et facies ⁊ pēne eoꝝ extēte deſuꝑ atqꝫ mox ſubiunctū eſt hoc qd̓ ꝓtulimus: qꝛ due pēne ſinguloꝝ iūgebant̉Ubi aꝑte intelligit̉: qꝛ extēdebant̉ deſuꝑ⁊ iūgebant̉. Due vero tegebāt corꝑa eoꝝQuid aūt pennas aīaliū: niſi ale noīant.
