Omelia IIII Liber ſe perhibet̉. Neqꝫ em̄ ſine admiratiōe eſt Cur duo illa a dextris: ⁊ vnū hoc a ſini­ſtris eſſe dicit̉. Et rurſum querendū: cur aquila nō a dextris vel ſiniſtris: ſed deſu­per ipſoꝝ quattuor eſſe memorat̉. Duas itaqꝫ nobis queſtiōes obiecimꝰ: quas oꝫ vt aperiente dn̄o diſſoluamus. Homo igi­tur ⁊ leo a dextris: vitulus vero a ſiniſtris eſſe perhibet̉. A dextris etem̄ leta: a ſini­ſtris vero triſtia habemꝰ. Unde ⁊ ſiniſtrū nobis eſſe dicimus: hoc qd̓ aduerſum eſſe putamꝰ: ⁊ ſicut prefati ſumus Per homi nē incarnatio: per vitulū paſſio: per leonē vero auctoris noſtri reſurrectio deſignat̉ De incarnatiōe aūt vnigeniti filij qua re­dempti ſumus om̄es electi letati ſūt. De morte vero illius ip̄i electoꝝ primi ſancti apoſtoli ꝯtriſtati: qui iteꝝ de eius reſurre ctiōe gauiſi ſunt. Quia ergo eius ⁊ nati­uitas ⁊ reſurrectio leticiā diſcipulis pre­buit: quos eius paſſio cōtriſtauit: homo ⁊ leo a dextris: vitulus vero a ſiniſtris eius fuiſſe deſcribit̉. Ipſi nāqꝫ euangeliſte ſan­cti de eius humanitate gauiſi ſunt: de eiꝰ reſurrectiōe cōſirmati: qui de eius paſſio­ne fuerāt cōtriſtati. Homo ergo ⁊ leo eis a dextris eſt: quia redemptoris noſtri eos incarnatio viuificauit: reſurrectio ꝯfirma uit. Sed vitulus a ſiniſtris: quia mors il­lius eos ad momentū temporis in infide litate ꝓſtrauit. Iure aūt locus aquile nō iuxta: ſed deſuper eſſe deſcribit̉: quia ſiue per hoc qd̓ eius aſcenſionē ſignat: ſeu qꝛ verbū patris deū apud patrē eſſe denūci­at: ſuper euāgeliſtas ceteros virtute cō­tem platiōis excreuit. Cum quibus ⁊ ſi ſi mul de eius deitate loquit̉: hanc tamē oī bus ſubtilius contemplat̉. Sed ſi aquila cū tribus alijs adiūcta quattuor aīalia et ſe memorant̉: nimirū quomodo deſuper ip̄oꝝ quattuor eſſe deſcribit̉: niſi qꝛ ioh̓es per hoc qd̓ in prīcipio verbū vidit: etiā ſu ꝑ ſemetip̄m trāſijt. Nā niſi ⁊ ſe tranſiſſet: verbū in principio nō vidiſſet. Qui ergo ⁊ ſemetip̄m tranſgreſſus eſt: nō iam ſolū­modo ſuper tria: ſed adiuncto ⁊ ſe ſuper quattuor fuit. Sequit̉. Et facies eorum ⁊ penne eo­rum extente deſuper. Facies ⁊ pēne extente deſuper deſcribū tur: qꝛ oīs intentio omniiſqꝫ contēplatio ſanctoꝝ ſuper ſe tēdit: vt illud poſſit adi­piſci qd̓ in celeſtibꝰ appetit. Giue em̄ bo­nō operi ſeu vero inuigilet ꝯtēplatōi: tūc veraciter hoc quod agit bonū ē: qn̄ ei cō­placere cōcupiſcit a quo eſt. Nam qui ho­na agere videt̉: ⁊ per hec nō deo: ſed ho­minibꝰ placere deſiderat: intentōis ſue ſa ciē deorſum premit. Et qui iccirco in ſa­cro eloquio ea que diuītatis ſunt: cōtem­plat̉: vt per hoc qd̓ intelligit: occupari ad queſtiōes poſſit: quia nō dulcedine queſ­te beatitudinis ſaciari appetit: ſed docto videri: iſte nimirū intellectus ſui pennas deſuper nō extendit. Sed quoniā ſenſus ſui vigilantiā in terreno appetitu occupat pennas quas leuare in altū ⁊ quibꝰ ſuble uari ip̄e potuit: in imis deponit. Qua in re penſandū eſt vt om̄e bonū qd̓ agit̉: per intentionē ſemper ad celeſtia leuet̉. Qui em̄ per bona que facit terrenā gloriā cōcu piſcit: pēnas ſuas ⁊ faciē deorſum depri­mit. Hinc em̄ per ꝓphetā de quibuſdā di cit̉. Aictimas in ꝓfundū deferebāt. Oſce 5. Quid em̄ ſunt aliud lachryme or̄oniſ niſi victime oblatiōis nr̄e: ſic̄ ſcriptū eſt. Sacrificiū deo ſpūs ꝯtribulatus. ps. 30. Et ſunt nōnulli qͥ iccirco ſe in p̄ce lamētꝭ afficiūt: vt aūt t̓rena comoda acqͥrant: aut hoībus ſancti eſſe videant̉. Quid iſti niſi victīas in ꝓfūdo deferūt: qͥ per hoc qd̓ in immo ſunt q̄ requirūt: orōis ſue ſacrificiū de orſū deponūt. Electi aūt qꝛ ⁊ in bono oꝑe oīpotēti deo placere appetūt: ⁊ per ꝯtem platiōis gratiam eternā iam beatitudinē deguſtare cōcupiſcūt: facies ⁊ pennas de ſuper extendūt. Sequit̉. Due penne ſinguloꝝ iunge­bant̉: ⁊ due tegebat corꝑa eoꝝ. Dictū fuerat. Et facies ⁊ pēne eoꝝ extē te deſuꝑ atqꝫ mox ſubiunctū eſt hoc qd̓ ꝓ tulimus: qꝛ due pēne ſinguloꝝ iūgebant̉ Ubi aꝑte intelligit̉: qꝛ extēdebant̉ deſuꝑ ⁊ iūgebant̉. Due vero tegebāt corꝑa eoꝝ Quid aūt pennas aīaliū: niſi ale noīant.