Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem cupiſcendū eā: iam mechatus eſt eā in cor de ſuo. Mat. 5. Cōtra inimicū forſitā qͥſqꝫ aīm ſuū relaxare ponit in odio: audiat qd̓ illic ſcriptū eſt. Diligite inimicos veſtros: bn̄facite his qͥ vos oderūt. Ibidē. Sed is qͥ aliena iā nō rapit: adhuc forſitā ſua inordinate retinet: audiat qd̓ illis dicit̉: Uendite que poſſidetis ⁊ date elemo ſynā. Luce.12. Infirmātis animus perfrui deſiderat deo ſimul ⁊ ſecl̓o: audiat qd̓ illic ſcriptū eſt. Nemo pōt duobus dn̄is ſeruire Math̓.6. Alius nō ad neceſſitatē ſtipēdij: ſed ad voluntatē deſiderij poſſet ſa retinet: audiat qd̓ illic dicit̉: Qui non renūciauerit oībus que poſſidet: non pōt eſſe meus diſcipulus. Luce.14. Quidā em̄ relinquūt oīa: multi aūt poſſidēdo renūciant: qui ſic ad vſum poſſeſſa retinent vt eis deſiderio non ſuccūbant. Torpere quiſqꝫ appetit: ⁊ laborē ſubire ꝓ dn̄o etiā cū preualet refugit: audiat qd̓ illic ſcriptū eſt: Qui mecum nō colligit: ſpargit. In collo ergo eccleſie idē in ſacri eloquij p̄dicatiōe que ꝓ ſua munitiōe ⁊ altitudīe tur ri dauid ſimilis dicit̉: mille clipei dependēt: qꝛ quot illic p̄cepta ſunt: tot etiā pectoris noſtri munimīa. Ad ſeruandā itaqꝫ innocentiā etiā leſi a ꝓximo perdurare in hūilitate feſtinamus: abelante oculos veniat: qui ⁊ occiſus a fratre ſcribit̉: ⁊ nō legit̉ reluctatus. Gen̄.4. Mentis mū dicia etiā cū ꝯiugali copula eligit̉: enoch debet imitari: qui ⁊ in cōiugio poſitꝰ ambulauit cū deo: ⁊ nō inueniebat̉: qꝛ trāſtu lit illū deꝰ. Gen̄. 5. Precepta dei feſtina mus p̄ſenti noſtre vtilitati p̄ponere: noc ante oculoſ veniat: q̄ cura domeſtica poſt poſita ex iuſſione oīpotentis dn̄i per centū annos ad arche fabricā vixit occupatꝰ Geneẜ.6. Subire obediētie virtutē nitimur: aſpicere abraā debemus: qui relicta domo: cognatiōe: patria: obediuit exire in locū quē accepturus erat inhereditatē Geneẜ.12. ⁊ exijt neſciens quo iret: qui paratus exitit vt pro eterna hereditate dilectū quem acceperat occideret heredē. Gen̄.22. Et quia vnicū dn̄o offerre nō di ſtulit: vniuerſaꝫ multitudinē gentiū in ſe men accepit. Morum ſimplicitas placet: iſaac ad mentē veniat: quē in oīpotentis dei oculis vite ſue tranquillitas ornauit. Gen̄.24. Laborioſa fortitudo vt obtine re debeat querit̉: iacob ad memoriā dedu cat̉: qui poſtꝙͣ ſcijt fortiter ſeruire homīad eā quoqꝫ virtutē deductus eſt: vt non potuiſſet a luctante angelo ſuꝑari. Gen̄. 31. et.32. et. 29. Conamur carnis illecebrā vincere: ioſeph ad memoriā redeat: tentante ſe dn̄a ſtuduit carnis cōtinentiā etiā cū vite periculo cuſtodire. Gen̄. 39. Unde factū eſt vt quia mēbra ſua bene nouerat regere: regēde quoqꝫ omni egypto p̄eſſet. Manſuetudinē atqꝫ patientiā obtinere querimꝰ: moyſen ante oculos deducamus: qui exceptis paruulis ac mulie ribus ſexcēta milia armatoꝝ regēs: mitis fuiſſe deſcribit̉ ſuper oēs hoīes qui habitabāt ſuper faciē orbis terre. Nū. 12. Rectitudinis zelo ꝯtra vicia accēdimur: phi nees āte oculos deducat̉: qui coeūtes gladio trāſfigēs caſtitati populū reddidit: ⁊ irā dei iratus placauit. Num.25. De ſpe oīpotentis dei p̄ſumere in dubijs querimus: ioſue ad memoriā reuocemꝰ: qui dū dubia certamina certamēte ſubijt: ad victoriā ſine dubietate peruenit. Dei.34. et Ioſue.3.4. et. 8. Iam mētis inimicitias punire cupimus: in benignitate animū dilatare.i. Regū.8. ſamuel in cogita tiōe deducat̉: qui de principatu deiectus a populo cū idē populus peteret vt ꝓ eo dn̄s preces effunderet: reſpōdit dicens: Abſit a me hoc peccatū in dn̄o: vt ceſſem orare ꝓ vobis. i. Regū. 12. Culpā quippe vir ſanctꝰ perpetrare ſe credidit: ſi eis quos aduerſarios ꝑtulerat vſqꝫ ad deiectionē benignitatē gratie nō reddidiſſet in p̄ce. Qui rurſus cū iubente dn̄o mitteret̉ vt dauid vngeret in regē: reſpondit. Qūo vadam: inueniet em̄ me ſaul ⁊ occidet me. I. Reg. 16. Et tn̄ qꝛ iratū deū eidē ſauli cognouerat: in tāto ſe luctū afflixerat: vt ei per ſe dn̄s diceret: Quouſqꝫ tu ſaulē luges cū ego illū abieceri. Pen
