IILiberOmeliaremus ergo eius animū quantꝰ ardor charitatis incenderat: qui ⁊ illū flebat a quotimebat occidi. Cauere autem volumusquem timemꝰ: ſollicita nobis mēte pēſandum eſt ne ſi locū reꝑimus: malū fortaſſeꝓ malo reddamus ipſi quē fugimus. Dauid ergo ad memoriā redeat qui ꝑſequentem ſe regē ⁊ inuenit vt potuiſſet occidere: ⁊ tamen in ipſa feriēdi poteſtate poſitꝰelegit bonū qd̓ ipſe deberet facere. nō autem malū qd̓ ille merebat̉ pati: dicēs. Abſit a me vt mittā manū meā in chriſtū domini. i. Reg.24. ⁊.26. Et cum idē ſaulpoſt ab hoſtibus fuiſſet interemptꝰ: eumquē ꝑſecutorē dū viueret ꝑtulit: fleuit occiſum.2. Reg. 1. Errātibus huius mūdipotētibus libere loqui decernimꝰ: iohannis auctoritas ad animū reducat̉. qui herodis nequiciā reprehendēs ꝓ verbi rectitudine occidi nō timuit. Luce.3. Et qͥaxp̄us veritas: ipſe ideo pro chriſto qꝛ proveritate animā poſuit. Mar. 6. Carnemiam noſtrā ꝓ deo ponere in mortē feſtinamus: Petrꝰ ad mentē veniat. qui īter flagella gaudet: qui ceſus principibus reſtiſtit. qui vitā ſuā ꝓ vita deſpicit. Act.4.Cū mortis appetitu diſponimus aduerſacontēnere: paulus ante oculos deducat̉.qui non ſolū alligari: ſed ⁊ mori paratuspro chriſto nō facit precioſiorē animā ſuaꝫꝙͣ ſe. At.20. Succēdi cor noſtrum ignecharitatis querimꝰ: iohānis verba penſemus. cuiꝰ omē qd̓ loquit̉ charitatis ignevaporat̉.i. ioh̓. ꝑ totā. Qꝛ ergo in voceſacri eloquij cuiꝰ libet querimꝰ munimenvirtutis ⁊ inuenimꝰ: mille clipei pendētex ea: oīs armatura fortiū. Cant̓.4. Sienī pugnare cōtra ſpiritalia nequitie volumꝰ: in collo eccleſie que nobis ſicut dauid turris erecta eſt: id eſt in diuino eloquio protectionis arma requiramꝰ. vt exdiſcretione precepti cōtra vitia ſumat̉ virtus adiutorij. Ecce enī contra aerias poteſtates feſtinamus fortes exiſtere: in hacturri armaturā noſtre mentis inuenimusvt inde precepta cōditoris. inde ſumamꝰexempla precedentiū per que ꝯtra aduerſarios noſtros in expugnabiliter armemurDū enī quālibet virtutē ſubire appetis:⁊ hanc illic a patribꝰ iam impletā vides.ibi armaturā tuā inuenis: ꝑ quā cōtra ſpiritalia bella muniaris. Dependēt ī ea q̄pe clipei. ſi qͥs pugnare appetit aſſumat.⁊ ex ea virtute pectus muniat. ⁊ verborūiacula emittat. Et notandū quia edificatacū ꝓpugnaculis ſuis dicit̉. Hoc quippeagūt ꝓpugnacula qd̓ clipei. qꝛ vtraqꝫ pugnantē muniūt. Sed inter vtraqꝫ diſtat.qꝛ clipeoſ ꝓ noſtro munimine vbicūqꝫ volumꝰ mouenꝰ. Propugnaculo āt defendi poſſumꝰ: ſꝫ hoc mouere nō poſſumus.Clipeꝰ in manū tenet̉. nā ꝓpugnaculuꝫnō tenet̉. Quid ergo inter ꝓpugnacula⁊ clipeos diſtat: niſi ꝙ in ſacro eloqͥo patrū precedentiū ⁊ miracula legimꝰ: ⁊ virtutes bonorū operū audimꝰ. Ibi nāqꝫ cōgnoſcimꝰ ꝙ aliꝰ potuit mare diuidere. alius ſolē figere. aliꝰ mortuū ſuſcitare. alius paraliticū verbo erigere. vmbra egroscurare. aliꝰ per ſuā ſnīam infirmantiū febribꝰ obuiare. Qui tn̄ oēs ⁊ pacientie lōganimitate mites. ⁊ zelo rectitudinis feruētes fuerūt. verbi predicatiōe diuites: ſimul ⁊ mīa largi. Hi itaqꝫ ꝙͣ vera de deodixerint. teſtant̉ miracula. qꝛ talia ꝑ illuꝫnō facerēt: niſi de illo vera narrarēt. Et qͣpij: ꝙͣ humiles. ꝙͣ benigni extiterit: eorūteſtant̉ oꝑationes. Si igit̉ de fide tentamur quā ex illorū p̄dicatione cōcepimusloquentiū miracula cōſpiciamus. ⁊ in fidequā ab eis accepimꝰ cōfirmamur. Quidergo illorū miracula niſi noſtra ſunt ꝓpugnacula. Qꝛ ⁊ muniri ꝑ illa poſſumus: ⁊tn̄ hec ī manu noſtri arbitrij nō tenemusnā talia facere nō valemꝰ. Clipeꝰ vero īmanū ē ⁊ defendit. qꝛ virtꝰ patiētie. virtꝰmīe precedēte nos gratia ⁊ in ptāte eſt abitrij: ⁊ a ꝑiculo ꝓtegit aduerſitatꝭ. Turris itaqꝫ nr̄a cū ꝓpugnaculis ſuis edificata eſt: in qua mille clipei depēdēt. qꝛ ſcriptura ſacra ſub miraculis patꝝ iaculo aduerſitatis abſcōdimur: ⁊ cōuerſatiōis ſancte munimina etiā in manū oꝑis tenemꝰNotandū vero ꝙ limen porte vno cala
