Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem uerſa compoſitio eius. Et tamen ipſos nos paucos qui remāſimus: adhuc quot tidie gladij: adhuc quottidie innumere tribulatiōes premūt. Dicatur ergo: Pone quoqꝫ eaꝫ ſuper prunas vacuā. Quia ſenatus deeſt: populus interijt: ⁊ tamen in paucis qui ſunt dolores ⁊ gemitꝰ quotidie multiplicant̉: iam vacua ardet roma. Quid autē iſta de homībus dicimꝰ cum ruinis crebreſcētibus ip̄a quoqꝫ deſtrui edificia videmus. Unde apte de ciuitate iam vacua ſubdit̉. In caleſcat ⁊ lique fiat es eius. Iam em̄ ⁊ ip̄a olla conſu mit̉: in qua prius ⁊ carnes ⁊ oſſa cōſumebant̉. Quia poſtꝙͣ defecerunt homines etiā parietes cadūt. Ubi autē ſunt qui in eius aliquādo gloria letabant̉: vbi eorū pompa: vbi ſuperbia: vbi frequēs ⁊ immoderatū gaudiū. Impletum eſt in ea qd̓ contra diſtrictā niniuen per prophetā dicitur. Ubi eſt habitaculū leonū: ⁊ paſcua catuloꝝ leonū. Naū.2. an eius duces ac principes leones nō erant: qui per diuerſas mūdi prouincias diſcurrētes predā ſe uiendo ⁊ interficiēdo rapiebant: Hic leo nū catuli inueniebāt paſcua: quia pueri: adoleſcētes: iuuenes: ſeculares ⁊ ſeculariū filij hūc vndiqꝫ cōcurrebant: cū proficere in hoc mūdo voluiſſent. Sed iam eo ce deſolata: ecce cōtrita: ecce gemitibus oppreſſa eſt. Iam nemo ad eā currit: vt in hoc mūdo proficiat: iam nullus potens ⁊ violentus remāſit: qui opprimendo predam diripiat. Dicamus ergo. Ubi eſt habitaculū leonū: ⁊ paſcua catuloꝝ leonū: Contigit ei qd̓ de iudea nouimus per ꝓphetā dictum. Dilata caluitiū tuū ſicut aquila. Caluitiū quippe homīs in ſolo capite fieri ſolet. Taluitiū vero aquile in toto corpore: quia cū valde ſenuerit: plumē eius ac penne ex om̄ibus mēbris illius cadunt. Caluitiū ergo ſuū ſicut aquila dilatat: quia plumas perdidit que populum amiſit. Alarū quoqꝫ penne ceciderūt: cuꝫ quibus volare ad predā cōſueuerat: quia omnes potētes extincti ſunt per quos ali ena rapiebat. Hec autē que de romane vr bis contritōe dicimus: in cūctis facta mūdi ciuitatibus ſcimus. Alia etem̄ loca clade deſolata ſunt: alia gladio conſumpta: alia fame cruciata: alia terre hiatibus ab ſorpta. Deſpiciamus ergo ex toto animo hoc preſens ſeculū: vel extinctū finiamus mūdi deſideria: ſaltem cum mūdi fine immitemur bonoꝝ facta que poſſumus. Apud orientem ⁊ aquilone multi ſunt: qui properfectiōe vite centum cubitis menſurātur. Ex iudea etem̄ ⁊ gentilitate ſicut dictum eſt: ad ſanctitatis culmen excreuerunt: quāuis intelligi per orientē ⁊ aquilonē etiaꝫ iuſti ⁊ peccatores poſſint. Ori ens quippe nō īmerito iuſti nomināt̉: qui ſicut in luce fidei nati ſunt: in innocentia perſtiterūt. Per aquilonē vero recte pec catores accipimus: qui meritis frigore di lapſi: ſub peccati ſui vmbra corpuerunt. Sed quia om̄ipotentis dei miſericordia etiam tales ad penitentiā reuocat: compunctiōe ⁊ lachrymis lauate virtutibus ditat: vſqꝫ ad perfectiōis gloriam ſuble uat. Non centū cubitis ſolum ad orientē ſed etiam ad aquilonē ducunt̉: dum cum iuſtis etiam peccatores pec dona ⁊ penitentiā ad perfectionē veniūt. Per eū qui viuit ⁊ regnat cū patre in vnitate ſpūſſan cti: per oīa ſecula ſeculoꝝ. Amen. ¶ Explicit Omelia. XVIII. ¶ Incipit Omelia. XIX. que exponit litterā. XL. capituli ab illa parte Portā vero que reſpi ciebat viam aquilonis atrij exte rioris. vſqꝫ ad illā partem eiuſdē capituli. Et porta atrij intērioris in via auſtrali. Et menſus eſt ⁊cͣ.)
zum Hauptmenü