Seite
Beati Gregorij pape Cap. II. III rapere contendūt. Aliter que nec aliena appetunt nec ſua largiunt̉. Aliter qui et ea que habent tribuunt ſua. ⁊ aliena rape re nō deſiſtunt. Aliter diſcordes. Aliter pacati. Aliter ſeminātes iurgia. Aliter pacifici. Aliter admonendi ſunt qui ſacre legis verba nō recte intelligūt. Aliter qͥ quidē recte intelligūt ſed humiliter nō lo quunt̉. Aliter qui cū predicare digne va­leant. p̄ humilitate nimia formidāt. Alit̓ quos a predicatiōe imꝑfectō vel etas pro hibet. ⁊ tamē precipitatio impellit. Alit̓ qui in hoc qd̓ tꝑaliter appetūt ꝓſperātur Aliter qui quidē que mūdi ſūt ꝯcupiſcūt ſed tamē aduerſitatiſ labore fatigant̉. Ali ter cōiugijs obligati. Aliter a coiugij ne xibꝰ liberi. Aliter ammixtiōe carnis exꝑ­ti. Aliter ignorantes. Aliter qui peccata deplorāt operū. Aliter qui cogitationuꝫ. Aliter qui cōmiſſa plangūt nec tamen de ſerūt. Aliter q̄ deſerūt nec tamē plangūt. Aliter qui illicita q̄ faciūt etiā laudāt. A­liter qui accuſant praua nec tn̄ deuitant. Aliter qui repētina cōcupiſcētia ſuꝑant̉. atqꝫ aliter qui in culpa ⁊ ꝯſilio ligantur. Aliter qui licet minima crebro tamē illi­cita faciūt. atqꝫ aliter qui ſe a ꝑuis cuſto­diūt: ſed aliquādo in grauibꝰ demergunt̉ Aliter qui bona nec inchoāt. Aliter q̄ in­choata minime ꝯſumāt. Aliter qui mala occulte agūt ⁊ bona publice. Aliter qͥ bo­na que faciūt abſcondūt. ⁊ tamen quibuſ­daꝫ factis publice mala de ſe opinari per­mittunt. Ꝙ diuerſi admonitiōis mo­di de ſingulis ſint ponēdi: et de differenti modo admonendi vi­ros atqꝫ mulieres. Cap. I. Ed quid vtilitatis eſt qd̓ cūcta hec enumeratiōe collecta trā­currimꝰ. ſi non etiā admonitio nis modos ꝑ ſingula quāta poſ ſumus breuitate pandamus. Aliter igi­tur ſunt viri atqꝫ aliter femine. quia illis grauia iſtis vero iniungēda ſunt leuiora: vt illos magna exercēdo. iſtas autē leuia demulcēdo cōuertant. De diuerſo modo admonēdi iuuenes atqꝫ ſenes. Capi. II. Liter iuuenes atqꝫ aliter ſeneſ quia illos plerūqꝫ ſeueritas ad I monitionis ad prouectum diri git. iſtos vero ad meliora oꝑa deprecatio blāda cōponit. Scriptū quip pe eſt. ſeniorē ne increpauerꝭ ſed obſecra vt patrem. De diuerſo modo admonen­di inopes atqꝫ locupletes. Capi. III. Citer admonēdi ſunt inopes. atqꝫ aliter locupletes: illis nā qꝫ offerre cōſolationis ſolatiuꝫ cōtra tribulationē. iſtis vero in ferre metū cōtra elationē debemꝰ. Inopi quippe a dn̄o per ꝓphetā dicitur Noli ti mere qꝛ nō cōfunderis. Cui nō lōge poſt blandiēs dicit. Paupercula tempeſtate cōuulſa. Rurſumqꝫ hanc ꝯſolatur: dicēs Probamꝰ te in camino pauꝑtatis. Et cō tra Paulꝰ. diſcipulo de diuitibus dicit. Diuitibꝰ. huius ſeculi precipe non ſuꝑbe ſapere. neqꝫ ſperare in incerto diuitiaruꝫ ſuarū. Ubi notandū eſt valde qd̓ humili tatis doctor memoriā diuitū faciens. non ait roga ſed preciꝑe. qꝛ ⁊ ſi impendēda ē pietas infirmitati. honor tamē non debet̉ elationi. Talibus ergo rectū eſt qd̓ dicit̉ tanto rectius iubet̉ quāto ⁊ in rebus trā ſitorijs altitudine cogitatiōis intumeſcūt De his in euāgelio dn̄s dicit. Ne vobis diuitibus qui habetis conſolationem ve ſtrā. Quia enī que ſunt eterna gaudia ne ſciunt. ex preſentis vite habundātia cōſo lantur. Offerēda eſt ergo eis conſolatio quos caminus pauꝑtatis excoquit atqꝫ il lis inferēdus eſt timor quos cōſolatio glo rie temporalis extollit: vt ⁊ illi diſcant qꝛ diuitias quas nō conſpiciunt poſſidebūt ⁊ iſti cognoſcāt quia eas quas cōcupiſcū: C 3