pape Gregorij Beati ¶ Beati Gregorij pape Dialogorū liber tertius: de vita ⁊ miraculis alioruꝫ patrum: feliciter incipit. ¶ De ſancto Paulino Nolane ciuitatis Ep̄o. ¶ Cap. I. Am vicinis valde patribus intēdo: maioꝝ facta relique rā: ita vt Paulini miraculū Nolane vrbis ep̄i: qui multos quoꝝ memini virtute et temꝑe preceſſit: memorie defuiſſe videat̉ Sen ad priora nūc redeo: eaqꝫ quāta valeo: breuitate perſtringo. Sicut enī bono rū facta innoteſcere citius ſimilibꝰ ſolēt: ſenioribꝰ noſtris per iuſtoꝝ exempla gradientibus p̄dicti venerabilis viri celebre nomen innotuit: eiuſqꝫ opus admirabile ad eoꝝ ſe inſtruenda ſtudia tetēdit: quoꝝ me neceſſe fuit grauitati tā certe credere: ac ſi ea que dicerēt meis oculis vidiſſem. Am ſeuientiū Bandaloꝝ temꝑe fuiſſet italia in cāpanie partibus depopulata: multiqꝫ eſſēt de hac terra in affrica regioneꝫ traducti: vir dn̄i Paulinus cūcta que ad epiſcopi vſuꝫ ha bere potuit: captiuis indigētibuſqꝫ largitus eſt. Cūqꝫ iam nihil oīmodo ſupereſſꝫ quod petētibus dare potuiſſet. Quodā die quedā vidua aduenit: que a regis bādaloꝝ genero ſuū filiū in captiuitatē fuiſſe ductum perhibuit: atqꝫ a viro dei eius preciū poſtulauit: ſi forte illius dn̄s hoc dignaret̉ accipere: ⁊ hūc cōcederet ad ꝓpria remeare. Sed vir dei magnoꝑe petēti femine: quid dare potuiſſe: inquirēs: nihil apud ſe aliud: niſi ſe inuenit: petentiqꝫ femine reſpōdit dicēs: Mulier quid poſſim dare: non habeo: ſed memetip̄m tolle. Seruū me iuris tui ꝓfitere: atqꝫ vt filiū tuū recipias: me vice illius in ſeruitiū trade. Qd̓ illa ex ore tanti viri audiens: irriſionē potius credidit ꝙͣ cōpaſſionē. At ille vt erat vir eloquētiſſimus: atqꝫ apprime exterioribꝰ quoqꝫ ſtudijs eruditus: dubitāti femine citius perſuaſit: vt audita crederet: ⁊ pro receptiōe filij ſe in ſeruitiū ep̄m tradere nō dubitaret. Perrexere igit̉ vtriqꝫ ad affricā. Procedente autē regis genero: qui eius filiū habebat rogatura ſe obtulit ac prius petijt vt ei fi liū donare debuiſſet. Qd̓ cū vir barbarꝰ typo ſuperbie turgidus: gaudio tranſitorie ꝓſperitatis inflatus: non ſolū facere: ſed etiā audire deſpiceret: vidua ſubiūxit dicens: Ecce hūc hominē pro eo vicariū prebeo: ⁊ ſolūmodo pietate in me exhibemihiqꝫ vnicū filiū redde. Cū ille venuſti vultus hominē cōſpexiſſet: quā artē noſſet: inquiſiuit. Cui vir dei Paulinus reſpondit dicēs: Artē quidē aliquā neſcio: ſed hortū bene excolere ſcio. Qd̓ vir gen tilis valde libēter accepit: cū in nutriendis oleribus: quia peritus eſſet: audiuit. Suſcepit itaqꝫ ſeruū: ⁊ rogāti vidue reddidit filiū. Quo accepto didua ab affrica na regione diſceſſit: Paulinus vero exco lēdi horti ſuſcepit curā. Cunqꝫ idē regis gener crebro īgrederet̉ hortū: ſuūqꝫ horti lanū requireret: ſapientē valde eſſe homi nē videret: amicos cepit familiares deſerere: ⁊ ſepius cū ſuo hortulano colloqui: atqꝫ eius ſermōibus delectari. Cui Pau linus quotidie ad mēſam olera virēteſqꝫ herbas deferre cōſueuerat: ⁊ accepto pane ad curā horti remeare. Cūqꝫ hoc diuti us ageret: quadā die ſuo domino ſecū ſecretius loquēti ait: Uide quid agas. Et Bandaloꝝ regnū qualiter diſponi debeat prouide: quia rex citius ⁊ ſub om̄i cele ritate eſt moriturus. Qd̓ ille audiēs: qꝛ ab eodē rege pre ceteris diligebat̉: ei minime tacuit. Sed qͥd a ſuo hortulano ſapiente ſcꝫ viro agnouiſſet: īdicauit. Qd̓ dū rex audiſſet: ilico reſpōdit. Ego vellē hūc: de quo loqueris: hoīem videre. Cui gener eius venerabilis Paulini temꝑalis dn̄s reſpondit dicens: Uirentes herbas mihi ad prandium deferre cōſueuit. Has itaqꝫ ad menſam eū deportare facio vt quis ſit qui mihi hec eſt locutus: agno ſcas. Factūqꝫ eſt ⁊ duꝫ rex ad prandiū di
zum Hauptmenü