Seite
nunꝗd iudex poſſit ꝯmittere cām ⁊ reſeruare ꝯſilium ſuū vel tercij. vtputa vt ſubdelegatus teneatur in ſnīa ferenda exquirere ꝯſilium ſuum vel ꝯſilium tercij. In no. ꝯcludit ꝙ ſic. ⁊ certe vid̓r tex. h̓ dicit tn̄ Inno. ꝙ ſi iudex iſte cōmiſſarius ꝓcedit ꝯſilio nō requiſito non tꝫ ſnīa. qꝛ nō ſeruauit formā mādati. vt in. c. cū dilecta. d̓ reſcrip. ⁊ in. c. venerabili. jͣ. eo. ⁊ hanc ſnīam vbi ex for ma ſtatuti eſt requirendū ꝯſilium noͣ. tenuit bar. in. l. i. §. ſi plures. ff. de exerci. vbi dicit ꝙ ſi ſtatuto cauet̉ ꝙ iudex debeat ferre ſnīam ad conſiliū ſapientis non tꝫ ſnīa ſi iudex ꝓceſſit nō requiſito ꝯſilio. qꝛ cū iudex reci piat iuriſdictōeꝫ ex ſtatuto ciuitatꝭ nō dꝫ tenere ſnīa ſi nō ſeruat formam ſibi impoſitā ꝑ ſtatutū. et hoc nō qꝛ facit ad multa. ⁊ vide qd̓ in ſimili noͣ. in cle. i. de iure pa. Nunꝗd auteꝫ ꝯmiſſarius teneat̉ ſequi ꝯſiliū dicit Inn. ꝙ non. nā ſatis ē requirere ⁊ debito tꝑe expecta re reſpōſum vt in. c. cū olim. de arbi. ⁊ in. c. cū in vete­ri. de elect. ⁊ hoc idē voluit bar. in. d.§. ſi plures. Nū quid aūt tꝑe quo requirit̉ ꝯſiliū poſſit delegatꝰ iſtū cō miſſariū reuocare ſeu ſibi inhibere ne ferat ſnīam. dic̄ Inno. ꝙ ſic Io. an. dicit hoc ꝓcedere ſi ſibi reſeruauit ꝯſiliū tanqͣꝫ iudex. Sꝫ hͦ caſu qn̄ reſeruauit tāqͣꝫ iudex Dicit do. an. ꝙ tenet̉ ſequi cōſiliū iſtius iudicis. quia tūc eſt ꝑticeps ī officio. Nā regula ē ꝙ vbi cōſiliū eſt requirendū ab eo qͥ eſt ꝑticeps in officio. tunc tenetur ſequi ꝯſilium. vt nota. ponit Bar. in. d.§. ſi plures. et facit qd̓ le. ⁊ nota. in. l. titiū ⁊ meuium. ff. de admi. tu. Sꝫ inſtat alia. q. magis dubia nunꝗd poſſit fieri ꝯmiſſio vt teneat̉ ꝯmiſſariꝰ ferre ſnīam ꝓut talis ſapi­ens dictauerit Inn. ꝯcludit ꝙ nō qꝛ iſto caſu haberet iſte ſequi arbitriū alteriꝰ in ſententiando. qd̓ eſt ꝯtra. l. item ſi vnus.§. idem pōponius. ff. de arbi. vbi tex. nō tabilis dicit ꝙ non p̄t ꝯpromitti ī arbitꝝ vt ferat̉ ſnīaꝫ ſcd̓ꝫ ꝙ alteri viſum fuerit. Hoſti. tenet oppoſitū ⁊ dicit aliud in arbitro aliud in iudice. qꝛ arbiter habꝫ ptāteꝫ magis latam. pōt em̄ ꝓnunciare eque ⁊ inique. ⁊ ſtat̉ ſnīe ſue metu pene. vt in. l. diem proferre.§. ſtari. ff. d̓ arbi. ⁊ jͣ. de arbi. c. dilecti. Sꝫ iudex debet pronuncia re ſcd̓m iura. vt in aucͣ. iuſiurā. qd̓ p̄ſtatur ab his. Iteꝫ ſubdelegatus poteſt formare ſententiā ⁊ eam ꝯmittere alteri ꝓnunciandam. vt. s. de reſcrip. c. cū dilecta. cum infinitis ſimilibus. ergo eodem modo pōt ip̄aꝫ formā dam alteri reſeruare dūmodo ille nō ſit laicus ⁊ cā ſit ſpūalis. Et noͣ bn̄ illud verbū. ar. in. c. decernimꝰ. de iudi. Nec ob. ſi dicat̉ ꝙ ꝯtra ꝯſciētiā ꝓpriā iudex n̄ dꝫ ꝓnūciare. qꝛ ſcd̓m eū dꝫ iſte ꝯformare ꝯſcientiaꝫ ſuam ſcd̓m ꝯſiliū ꝑiti. ⁊ ſi nō p̄t dꝫ iſte inſtare vt exoneretur a ꝯmiſſione. ⁊ ſi nō p̄t dꝫ ferre ſnīam ſcd̓m ꝙ ſibi vid̓r Et noͣ hͦ dictū. multi moderni tenuerūt cū Inno. qꝛ iu dex dꝫ iudicare ſcd̓m iura ⁊ ꝯſcientiā ſuaꝫ vt in. c. cum eterni. de re iudi. li. vi. Et reineriꝰ tenuit iſtaꝫ ꝑtem. ſed bar. tꝫ aliam ſnīaꝫ. in. d.§. ſi plures. ⁊ ſatis pōt teneri opi. hoſti. vt ip̄em et dicat ꝙ ꝯtra ꝯſcientiā nō tenetur iudicare. Et noͣ ꝙ vbi tenetur qͥs ꝓnūciare ſcd̓ꝫ ꝯſiliū alteriꝰ nō tenet̉ ꝓnūciare ſcd̓m illud niſi ꝯſiliū ſit iuſtū qꝛ hͦ importat verbū ꝯſiliū. vt in. d. l. titiū. noͣ. barto. ī d.§. ſi plures. ⁊ ſi d̓r vt debeat ꝓnūciare ſcd̓ꝫ ꝙ alius dictauerit nō tenet̉ ſequi ſi ꝯſcientia ſua ſibi repugnat Sꝫ dubitatur nūꝗd poſſit ferre ſnīam contrariam. Hoſti. ſentit ꝙ ſic. in ꝯtrarium facit qꝛ non habet in hͦ ptātem. maxime qn̄ ſtatutum hoc diſponit. ⁊ facit qd̓ noͣ. bar. in. d.§. ſi plures. de equitate pōt teneri dictuꝫ hoſti. ſed de rigore videtur contrarium. Ecauſis Si cauſa cōmittit̉ deciden­da infra certaꝫ diē niſi ꝑtes prorogēt per lapſum diei expirat iuriſdictio h. d. pͥmo. Ubi certa pena ꝑ ius ſtatuta nō ē delegatꝰ imponit arbitrariā. hͦ ſcd̓o. ſcd̓a ibi illis etiā Nō ex pͥmo dicto ꝙ cā p̄t ꝯmitti decidenda. jͣ. certū terminū Noͣ ſcd̓o ꝙ vbi terminꝰ ſtatuit̉ iudici ⁊ iuriſdictōe lapſo termino expirat iuriſdictio. de quo pleniꝰ ꝑ bar. in. l. ꝓperandū. C. de iudi. Nō tercio ⁊ tene menti ſemꝑ ꝙ corā delegato p̄t fieri ꝓrogatio de tꝑe in ip̄a vn̄ lꝫ cā ſit ſibi cōmiſſa decidenda infra certū terminū ꝑtes pn̄t ꝯmuni ꝯſenſu illū terminum ꝓrogare qͣſi ad vtilitatē ꝑtiū papa p̄fixerit terminum. Noͣ ex ſcd̓a ꝑte. c. ꝙ delegatꝰ ex ſimplici cōmiſſione recipit iuriſdi ctionem ⁊ habꝫ ptātem ꝑtes ꝯtumaces puniendi. Et ex hoc ⁊ ex tex. habes hic qͣſi exp̄ſſum ꝙ iudex delega tus p̄t imponere mulctā de quo. jͣ. latiꝰ. Itē noͣ ꝙ vbi certa pena a iure ſtatuta ē non dꝫ iudex ab ea rece dere. vbi vero nō ē ſtatuta tūc ē imponēda ad arbitriū iudicantis. ⁊ quotidie ad hͦ allegat̉ iſte tex. ꝙ ī non de terminatis ī iure recurrēdū ē ad arbitriū iudicis. ⁊ non ſolū hͦ ꝓcedit ī impoſitōe pene ſꝫ etiā ī alijs a iure non determinatꝭ. vt ī. l. i. ff. de iure deli. ⁊ in. c. fi. jͣ. d̓ trāſac. In glo. i. ibi poſtqͣꝫ littere iudicibꝰ pn̄tantur. Uult ergo glo. ꝙ terminus p̄fixꝰ iudici currat a die pn̄tatio nis literaꝝ. hͦ ītellige ſcd̓m ꝙ noͣ. in. c. ſuꝑ eo. de ap. ꝓ cedit em̄ qn̄ terminꝰ ē ſtatutꝰ ꝑ numeꝝ dieꝝ ſeu mēſiū vel annoꝝ. ſecus ſi ad certuꝫ diem vel terminū vtputa vſqꝫ ad feſtū paſche. nam tunc ſemꝑ terminꝰ currit qꝛ poſt illum terminum expirat iuriſdictio vt hic. et in fi. glo. nota bn̄ glo. ꝙ vbi cā cōmittitur decidenda infra breuem terminum pōt iudex ⁊ debꝫ abbreuiare dilati ones iuris ⁊ ita ꝑagere vt infra terminum p̄fixium caꝫ poſſit decidere. ⁊ ſic habes vnam cām legitimam ab­breuiandi dilationes iuris. Tu in hoc diſtingue vt nō ta. Inn. in. d. c. ſuꝑ eo. vbi etiā dixi. nec ob. motiuum glo. in eo ꝙ allegat. l. petende. naꝫ ſcd̓m Inno. qn̄qꝫ terminꝰ ſtatuit̉ ꝑti. ⁊ tūc ſi deficit ꝑ aliā ꝑtē nō dꝫ libi obeſſe. qn̄qꝫ terminꝰ p̄figit̉ iudici. ⁊ tunc hꝫ locum qd̓ hic d̓r. nam ⁊ ſi cauſa nō pōt expediri infra terminum nihilominus expirat iuriſdictio. qꝛ non irrogat̉ piudi