Seite
reus audiat̉. ⁊ ſic ante. lit. ꝯte. poſtea aūt nō poterit actor excipere cū iā fuerit auditus. hec enī ē exceptio dilatoria ut ſatis colligit̉ hic. ⁊ noͣ. ij. q. ij. c. i. ⁊ dixi ī c. ij. sͣ. eo. Secūdo inquātū gl. dixit ꝙ ſi plus expe­dit reo cōſequi rem ſuam. tūc ꝓponat ſpoliatione di recte. ꝑ viam actionis. Hoſt. dicit ꝙ ſemꝑ cautiꝰ eēt pͥus excipere ⁊ poſtea agere. nā ꝓbata ſpoliatōe exce­ptionis. repellit recōuenientē. ut hic. ⁊ in. c. ij. sͣ. eo. ⁊ eo repulſo. poterit agere petendo reſtōem. Io. an. dicit Hoſti. verū dicere ſi aduerſarius obmuteſceret qͣſi dicat ꝙ ille poterit etiā ſic exciꝑe ut. jͣ. ſequit̉ ī gl. ſed dictū Hoſti. ꝓcedit ẜm Io. cal. ⁊ Io. de lig. quā do reus nō p̄tendit ſe ſpoliatū ⁊ ſic agit tm̄ petitorio quo caſu nō hꝫ facultatē excipiendi. qͦt iſtud ē priuile giū poſſeſſorij ut hic ⁊ in. c. ij. sͣ. eo. Quero ꝓſe­quēdo gl. ⁊ dimittendo vnā qōnē inter mediā q̄ me lius cadit in fi. Supra dictū ē ꝙ ſi due qōnes poſſeſ ſorie ꝓponunt̉ a diuerſis. vna nō ſuſpendit aliā. Itē dictū ē ꝙ ſi vna ſpoliatio dedutit̉ ꝑ viā exceptionis. ꝙ ſuſpendit̉ pͥma petitio etiā poſſeſſoria. ut hic in fi. ſed ponamus ꝙ ego incepi agere ꝯtra te poſſeſſorio ⁊ ſic deduxi ſpoliationē meā ꝑ viā actionis. tu recon­uenis me etiā poſſeſſorio. forte ſuꝑ iſta re. nūqͥd ego poſſum ſpoliationē meā deducere ꝑ viā exceptionis ad repellendū te: cum iā eam deduxerā per viā acti­onis. gl. noͣ. hic ꝙ ſic. qꝛ aliud nunc ꝓponit̉ ⁊ intelli ge gl. ꝙ nūc habebit ꝓbare ſpoliationē ꝑ viam exce­ptionis: ad effectum repellendi. nec iſta ꝓbatio faci­et fidē cū directo petet reſtōem. qꝛ ad aliud nūc agit̉ ut in. c. veniēs de teſti. ⁊. l. cū querit̉. cū. l. ſe. ff. de ex­cep. rei iudi. Sed quero qͥd ſi reus recōueniēs pa riter excipiat de ſua ſpoliatione ꝯtra actorē. dicit gl. ⁊ bene ꝙ ē admittendus. ⁊ ſic actio et recōuētio re­manebūt inefficaces. ⁊ bene loquit̉. qꝛ non ē qͥs au diendus directo ꝯtra ſpoliatū. niſi pͥus reſtōem faci­at. ut. d. c. ij. quicūqꝫ ergo vult agere debet prius fa cere reſtitutionē. ex quo ex vtraqꝫ ꝑte ē ꝓbata ſpolia tio ꝑ viā exceptionis. dicit tn̄ gl. ꝙ ſi magis expedi­ret reo agere ⁊ rem ſuā ꝯſequi. vtile eſt ut ꝓponat de ſua ſpoliatione in modū replicationis: qꝛ ſic elidꝫ ex ceptionē replicationis actoris. ⁊ ſic remanebit ꝯuen tio ⁊ reconuētio efficax. Io. an. dicit hoc dictū nō ꝓ­cedere licet fateat̉ dama. hoc tenere in qōnibus ſuis pͥma qōne huius ti. Et Guil. ī ſpe. de excep.§. fi. vbi ꝑ eum plene ⁊ Hoſt. hic. ⁊ ē rō huius ẜm eū. qꝛ exci­piens non repelli etiā per replicationē excōicationis ut in. c. dilecti. sͣ. de excep. fortius per replicationem ſpoliationis. ut in. c. dilecti. sͣ. de excep. nā tūc demū replicatio elidit exceptionē qn̄ viciat exceptionē. ut ſi excipis me excōicatu. replico me abſolutū. vl̓ appel­laſſe an̄ ſnīam; vel intollerabilē errorē exp̄ſſum ī ſnīa vel ſi excipis de pacto de nō petēdo. replico furorem vel metū tꝑe pacti. directe enī iſte replicationes con­ceruuat exceptiones ⁊ eas elidūt. Ille vero que non afficiunt exceptionē ſed ꝑſonā ut in cāu noſtro quan do opponit̉ de violentia ſeu ſpoliatione. non obſtan­qꝛ nō directe ꝯcernūt exceptionē. debet enī ſic ānul­lare replicatio exceptionē. ſicut exceptio actione. ff. d̓ excep. l. ij. ⁊ sͣ. de fo. cōpe. ex parte. b. Nō enī ſequit̉ ſpoliaui te ergo nō poſſum exciꝑe de alia ſpoliatōe. ꝯtra te agente aduerſus me. cū vna nō purget̉ ꝑ aliā maxime ſuꝑ diuerſis rebus. ut. l. cum fundū. ⁊. l. c. lonus. ff. de vi ⁊ vi ar. Itē exceptio ē fauorabil̓ ⁊ al ea nemo ē repellendus. ut in. c. cū inter. de excep. ni­ſi elidat̉ directe ꝑ replicationē. ut in exēplis. sͣ. alle ſed cōtra hoc facit. c. penul. ⁊ vlt. de adult. vbi ꝑ re­plicationē adulterij. tollit̉ exceptō adulterij. Io. ca­inſtat. Sed dic breuiter ꝙ vbi replicatio elidit exce­tionē. qꝛ cū ageret̉ ciuiliter de adulterio. non pōt excipere de adulterio: ꝗ ꝯuincit̉ adulteriū cōmiſiſſe cū enī hec delicta verſantur circa idem.ſ. circa īiuri­matrimonij ⁊ agatur ciuiliter mutua ꝯpēſatione to lunt̉. ſecus vbi delicta verſant̉ circa diuerſa. qꝛ mū non purgat̉ ꝑ aliud. ut ibi plene noͣ. per Inno. I ꝯtra determinationē gl. videt̉ hic tex. in fi. vbi dicitur ꝙ ab agendo repellit̉ etiā agēs poſſeſſorio. ꝑ exce­tionē ſpoliationis. ſi enī exceptio tolleret̉ ꝑ replicat onem ſpollationis quilibet replicare. ut ſic actio n̄ maneret ſalua. qō videt̉ ꝯtra mentē huius. c. Nun ē expedienda illa particula gl. quam dimiſi an per­ti reſtitutionē poſſit opponi exceptio ꝯpenſationis: gl. reſpondet ꝙ non ⁊ bene Nunc gl. declarata­ſuppleſa venio ad materiā. ⁊ p̓mo oppono contra te­tam in pͥncipio qͣꝫ in fi. videtur enī ꝙ ꝯuentus poſſe ſorio non debeat admitti ſuꝑ qōne ſpoliationis. ue recōueniat d̓ea ſiue excipiat ī ea ꝗa exquo ip̄e ſpō liauit tenet̉ interdicto quātūcūqꝫ pͥus fuerit ab adue­ſario ſpoliatus. ſi ego enī te ſpoliaui veſte. ⁊ tu ex in­teruallo ſpoliaſti me eadem veſte. poſſuꝫ ꝯtra te age re interdicto. nō obſtāte ꝙ pͥus te ſpoliauerā eadem. qꝛ licet ego male fecerim. tamē non licebat tibi ꝓpu­aucͣte ſpoliare. Iō oportet ꝙ iſta vltima violētia pu get̉ ut ꝓbat̉ in. l. iij.§. cum igit̉. ff. de vi ⁊ vi ar. ⁊ in ſti. de interdic.§. recuꝑande. So. ītellige iſtū tex. qͥ conuentus excipit ſeu reconuenit actorē de ſpoliatio ne facta ſuꝑ diuerſa re. vt qꝛ ego ſpoliaui te vite. tu ſpoliaſti me libro. ſi agis ꝯtra me ſuꝑ reſtōne veſtis poſſum te reconuenire ſeu exciꝑe de ſpoliationē libri. ⁊ ita loquit̉ iſte tex. ſed de ſpoliatione eiuſdē rei n̄ re­conuenio ſeu excipio ꝯtra te ut ī iuribꝰ preali. ⁊ facit. colonus. ⁊. l. cū fundum. ff. de vi ⁊ vi ar. ⁊ hͦ lucendū ſenſerūt hic doc. Et diuerſitatis rōem dico eē. qꝛ ſi ad mitteret̉ exceptio pͥme ſpoliatōis: quādo fuit facta ſu per eadē re vltima violentia remanent impunita qꝛ eē nō dꝫ cū nō licebat tibi ſpoliare ꝓpria aucͣte ex int̓ uallo lꝫ ego ſpoliaueri: ⁊ lꝫ licuerit īcōtinēti quia tan­