Seite
De ordi. cog. nō videt̉ ꝑdidiſſe poſſeſſionē ut in. c. olim. jͣ. de reſti. ſpo. ⁊ in. d.§. recuꝑande. ⁊. l. qui poſſeſſione. ff. de vi ⁊ vi ar. ſed quādo excipit̉ de ſpoliatione alterius rei vel ſit recōuentio nullus remanet īpunitus. īmo qui libet poſſet cōſequi reſtōem rei ſue ut hic ⁊ in. c. ij. s. O. ſecūdo ⁊ videtur ꝙ cōtra agentē poſſeſſo rio admittat̉ alia exceptio qͣꝫ ſpoliationis ut excōica­tio ut de iudi. intelleximus ⁊ noͣ. gl. in. c. ex inſinuati on. de procu. So. dic ꝙ regulariter non admittitur aliqua exceptio. fallit in exceptōe ſpoliatiōis. ut hic Itē in excōmunicatione ⁊ in pacto de nō petēdo. ut noͣ. gl. in. d. c. ex inſinuatione. ⁊ Inn. hic alle. l. ſi vnꝰ pactus. ff. de pac. Et circa aliquas fallentias in­ſtat cal. hic. ſed vide gl. nō. iij. q. i. ī ſumma dicā ple ne in. c. itē cū quis. de reſti. ſpo. ⁊ aliquid in. c. ī lr̄is. eo. ti. Sꝫ inquantū dixi ꝙ admittit̉ exceptio excōica tiōis Hoſti. in ſumma de reſti. ſpo.§. quādo faciēda y. ꝗd ſi vir petat. dicit hoc verū niſi petat̉ reſtō con­iugis. ſed Inn. in. c. inter alia. jͣ. de ſen. ex. ſentit ꝯtra nū: ꝙ lꝫ cōiunx cōicet cōiugi tꝑe excōicationis. ut in d. c. inter. ⁊. xi. q. iij. qm̄ multos. nō tn̄ audit̉ vir pe­tēs reſtōem. obſtante excōicatione. ſed dic ꝙ iudex ex officio ſuo illā reſtituet ſibi ꝓpter periculū fornica tionis. ar. c. ex ꝑte. ij. de ꝯuer. ꝯiu. ſed vir nō audit̉ iu­re actionis. ut. d. c. intelleximus ⁊ hoc voluit gl. i. d. c. qm̄ multos. ⁊ Io. cal. hic. Oppo. tertio ⁊ vide tur ꝙ exceptio ſpoliationis nō debeat repellere age­tem ꝓ iure ſuo. cū p̄textu criminis nō repellat̉ ꝗs a ꝓ­ſecutione iuris ꝓprij. ut in. c. oībus. i. ij. q. vi. ⁊ p̄do etiā reſtituit̉. ut in. c. in litteris de reſti. ſpo. So. illud regulare. ſed fallit cum excipit̉ de ſpoliationē: ī odiū ſpoliantis ⁊ fauorē ſpoliati. ne cogat̉ ꝯtendere ſpoli­atus. facit de. vna de cā poſ. ⁊ proprie. Nūc que ro pꝫ ex tex. iſto iuncto. c. ij. sͣ. e. ꝙ ſi cōuētio ſuꝑ pe titorio precedit recōuētio ſuꝑ interdicto nō ſuſpedit actione prius intētatā. ſecus ſi p̄cedit poſſeſſoriū ut hic. ꝗd ſi nemo puenit ſed ābo ꝯcurrūt. vnꝰ vult pro ponere petitoriū ſuꝑ vna re. aliꝰ vult ꝓponere poſſet ſoriū ſuꝑ alia: ſpe. in ti. de pe. ⁊ poſ.§. i. ꝟ. ſed pone narrat in. ꝙ ſorte dꝫ dirimi. ff. de iudi. l. ſed cū am bo. niſi alleget recēs ſpoliatio. vel rixa. de qua etiam tꝑe fenato agi pōt. vel niſi dicat̉ actio peritura. qͦ cāu ſufficit libellū porrigere. ſecuta cōuentione ꝑ execu­torem. Do. an. dicit ſe putare ꝙ admittat̉ libellus ſu per poſſeſſorio: repulſo petitorio. ꝗa ſi poſſeſſoriaꝫ excludit petitoriū īchoatū. fortius inchoand̓. de iure iur. quēadmodū. Etiā nec credit ꝙ vbi actio ē peritu ra ī petitorio. debeat admitti talis petitio. ꝗa pōt re ſtituendo ſibi prouidere: niſi cōtendat illū nō ſpolia­tum. quo caſu equū eēt admitti. vſqꝫ ad libelli porre ctione. ff. de fer. l. i. ⁊. ij. Hec dicta mihi nō placēt nā poſſeſſoriū excludit petitoriū īchoatū qn̄ deducit̉ ꝑ viā exceptionis. nō qn̄ ꝑ viā actionis. ut in. c. ij. sͣ. er­⁊ hic ſed nos loꝗmur qn̄ ꝯcurrūt ad agendū. Itē nō placet ꝙ ſorte dirimat̉. qꝛ priuilegiū ſuſpenſiuū ē tri butū poſſeſſorio qn̄ p̄cederet. nā tex. hic dicit ꝙ nō pōt recōueniri. ⁊cͣ. ſed quādo ſimul cōcurrūt nō ē re­cōuentio. ſed pͥncipalis cōuētio. ceſſat ergo illud pri uilegiū. debet enī reſtringi ⁊ nō ampliari: cū ſit cōtra naturā aliaꝝ actionū ⁊ deuiat a cōibus reg. iuris. ut sͣ. dixi. facit qd̓ noͣ. in. c. frequens de reſti. ſpo. li. vi. Ad idē optime facit. l. ſi fuerit. ff. de re. dubi. vbi ſi di co lego illi centū: qui pͥmo aſcēderit capitoliū: ſi duo pariter aſcendunt neutri debet̉ legatū. qꝛ veꝝ ē dice­re neminē prius aſcendiſſe. Ita in ꝓpoſito. admittā tur ergo ambe petitiones tāqꝫ pͥncipales. Scd̓o quero h̓ patet ꝙ de eadē ſpoliatione pōt agi ⁊ exci­pi. pone agens peſſeſſorio ſuccubuit ⁊ ſic abſolutuſ fuit reus. poſt nodū iſte reꝰ ſic abſolutꝰ agit ꝯtra illū ſuꝑ certa re. ille nūc excipit de illa ſpoliationē: ī qua directe agēs ſuccubuit nud pōt repelli ꝑ replicatio nē rei iudicate: qd̓ ē querere an̄ res iudicata īdirecto interdicto obſtet excipienti de eadē ſpoliatiōe. videt̉ ꝙ ſic. qꝛ ad aliud agit̉ nūc qͣꝫ pͥmo petebat̉ reſtō nūc vero excipit̉ ad repellendū agentē. gͦ non dꝫ obſtare exceptio rei iudi. ff. de excep. rei iudi. l. cū querit̉. ⁊. l. ſe. Et qd̓ noͣ. in. c. aduerſario. jͣ. de excep. Contrariū tenēt Inn. ⁊ Hoſti. ⁊ cōiter doc. qꝛ hic eēdē ſunt ꝑ­ſone: eadē res. eadē cā petēdi in effectū. nā ſi admit­teret̉ hec exceptio. hoc cāu nō audiret̉ agens niſi pri mo reſtitueret illā rem. ut in. c. ij. sͣ. eo. ⁊ ſic indirecte cōſequeret̉ rem ſuꝑ qua optinuit ꝯtrariā ſententiā ex eadē cā. ⁊ ſic tollit̉ motiuū p̄cedēs. qꝛ effectualiter ad idem agitur. Itē plus eſt agere qͣꝫ excipere. ideo ſuc cumbens in actione ſatis debet ſuccumbere in exce­ptione ex eadem cauſa. Item illa exceptio in effectu erat incluſa in actione que deducebat ibi ſpoliatōeꝫ pro hoc. ff. de excep. rei iudi. l. egi. ⁊. l. cum queritur cum. l. ſe. Sed quero quid econtra pone ꝙ priuſ ſuccubuit in exceptione nūc vult reducere ſpoliatōm per viam actionis. nunꝗd obſtat exceptio rei iudic­Inn. ꝙ nō. nā p̄mo nil petijt: ⁊ ſi. vere nūc ad aliud agitur. impignius nunc qͣꝫ primo. ⁊ idem noͣ. in. c. ij. sͣ. e. Quero quid ſi ſuccubuit ī exceptione cū agi­tur pro certis rebus. nunc vero iteruꝫ agit actor pro alijs rebus. nunquid poterit reus de eadem ſpolia­tione excipere de qua pͥmo ſuccubuerat: Inn. ꝙ ſic qꝛ ad aliud nunc agitur. ⁊ ſic aliud ē iudicium. ff. de excep. rei iudi. l. ſi quis ad exhibendū. ⁊. l. ſi exteſta­mento. ⁊. l. ſi cū argentum. Alterius quero pone ꝙ cōtra te agentē petitorio excepi de ſpoliatione: et optinui. nūc volo agere directe de illa ſpoliatōe: nū ꝗd teneor ibi rn̄dere ſuꝑ pͥma petione petitoria. ⁊ vi­det̉ ꝙ ſic. qꝛ cū p̓ma fuit petitoria. ⁊ ſcd̓a poſſeſſoria dꝫ ꝓcedi ſic̄ ſuꝑ duabꝰ mutuis petitōibꝰ ut ī. c. ij. sͣ. ē. Itē intentando actionē: ⁊ recedendo ab exceptiōe