Seite
renunciauit iuri ſuo. ar. c. qd̓ ad cōſultationē de re iu di. ⁊ hāc opi. tenuit Io. cal. hic ſed Hoſt. tenet ꝯtra­riū. ꝗa iā fuit ſublata pͥma petitio ꝑ exceptionē. et ſic iſta ē cōuetio ⁊ nō recōuētio. ⁊ iō habebit beneficiuꝫ huius. qut recōueniri nō poſſit. nec verū ē ꝙ videat̉ renūciaſſe iuri ⁊ beneficio exceptionis. intētando ac tionē: ꝗa cōtraria ꝓcedūt in re currente ad actū ꝯtra riū. ſed actio nō ē hmōi Immo tendit ut directo re­ſtituat̉ vbi p̓mo petebat indirecte. ⁊ hoc ſatis placet Ultimo hic quero an agenti interdicto vti poſſi­detis obſtat exceptio ſpoliationis ſicut agēti alia ac tione ſeu interdicto ut hic Inn. ꝙ ſic. ſi tamē ſpolia tus vellet de vtroqꝫ ſil̓ agere poſſit. tu hāc materiaꝫ expedias prout plene dicam in. c. veniens. de p̄ſcp̓t. vbi hoc tangitur. de pluſpetitionibus. Cōtinuat̉ hec rubrica ẜm Goſ. ⁊ Io. an. qͥa ple­rumqꝫ in iudicijs plus petitur qͣꝫ debeat̉ itē inter in cidentes qōnes interdū ꝓponit reus ꝙ actor plꝰ pe tit iō. ⁊cͣ. vel cōtinua ſic Supra in ꝓximā rubrica vi­ſum ē de ordi. cogni. veꝝ ꝗa interdū excipit̉ actorem plus petere. ⁊ dubitari poſſet de ordine ⁊ mō ꝓcedē di alias petēdi iō ſubicitur. ⁊c̄. Onſilium. Pōit quatuor mo dos plus petendi; ⁊ penas plus petentiū. ſcd̓a ibi te qͦqꝫ Nota pͥmo ꝙ aduerſarius dicitur qui mecū intendit in iudicio. etiam in cā pecuniaria. aduerſat̉ enī mihi inquantū ꝯtradicit petitioni mee. Et hoc facit ꝓ ſtatutis facientibꝰ men tionē de aduerſario. ꝯcor. c. i. de iudi. ⁊. c. accedens. ij. ut lit. nō cōte. Nō ſecūdo. ꝙ dicit̉ plus petere nō ſolū qui petit maiorē quātitate debito. ſed etiā pe tēs ante tꝑs p̄fixū. ⁊ ſic dicit̉ minus ſoluere: ꝗ tarde ſoluit. facit ꝓ ſtatuto puniēte plus petentē ut habeat locū cōtra petētem ante terminū. vel alijs mōis. de quibus hic. Noͣ tertio ꝙ res ꝓmiſſa in vno loco pōt peti in alio qͣꝫ vbi fuit deſtinata ſolutio. ſꝫ petenſ tūc ꝯdēnat̉ reo ad intereſſe. Et rō ē ꝗa ſi nō poſſꝫ pe ti in alio loco. nōnūqͣꝫ creditor fruſtraret̉ intētiōe ſua ꝗa reus. vel data oꝑa vel ex neceſſitate nūqͣꝫ ꝑueni­ret ad locū deſtinatū: qd̓ eēt iniquū ⁊ ſatis ereo ꝙ ſi bi ſatis fiat de intereſſe de quo ī. l. i. ff. de eo ꝗ certo loco. ⁊ intellige tex. ad p̄dicta: ut fiat hec cōdēnatio ad intereſſe qn̄ petit̉ ſolutio in loco nō cōuento. ſecꝰ ſi petit̉ ī loco idoneo. puta ī loco domicilij ut ſoluatur ī loco ꝯuento tūc enī nullā penā īcurrit. cū nullū īter eē in hoc reꝰ p̄tēdat. Et vide gl. bo. q̄ ponit formaꝫ li bellandi īpune cū petit̉ exͣ locū deſtinatū ut ī.§. ſiqͥs agēs. ꝟ. loco inſti. de acti. dꝫ enī facere ꝯmemoratio nē illius loci vbi fuit ꝓmiſſa ſolutio dicendo peto. x. ut mihi ſoluas hic vel ibi. vbi ſoluere ꝓmiſiſti. ar. in d. v̓. loco ⁊. ff. de eo qui cer. lo. l. ij. pꝰ hoc niſi ſoluat ꝗa reꝑitur in mora pōt cōueniri vbicūqꝫ dūmō in lo­co idoneo.ſ. vbi al̓s ſortit̉ foꝝ. lꝫ quidā dicūt ꝙ vbi­cunqꝫ poterit cōueniri. ſed primū ē verius ⁊ ꝯmuniꝰ ut ibi no. ⁊ in. d. l. i. de eo ꝗ cer. lo. Nicolaꝰ tamē de ma. tenuit cōtrariū. ⁊ eū ſequit̉ Bar. in. d. l. i. ut vbi­libet tanqͣꝫ fugitiuꝰ poſſit cōueniti. ſed ut dixi pͥmum videt̉ equius ⁊ cōius. Uenio nūc ad glo. ⁊ quero tex. iſte punit plus petentes ſi duxerint in iudicio ꝑ ſiſtendū ſuꝑ petitōe ſua. ꝗd ſi nolunt deſiſtere? gl. i. rn̄det ꝙ euitabūt penā: dūmodo deſiſtit ante li. ꝯte poſtea vero nō lꝫ ſine pena. Et in hac ꝯcluſione reſi­det gl. in. l. vna. C. eo. ti. hāc gl. cōiter hic ſequūtur doc. ⁊ maxime Hoſt. dicēs ꝙ etiā ante li. ꝯt. nō lꝫ in diſtincte impune penitere. Quid enī ſi aduerſariꝰ fe cit expenſas ante penitētiā. Iniquū enī eēt ſi nō reſti tuerent̉ expenſe facte ante li. ꝯte. Cōcludit gͦ ꝙ an̄ li. cōte. pōt plus petēs penitere. tamē tenet̉ aduerſan­ad intereſſe. ſi qd̓ ſit. Ego vero miror ꝙ gl. ⁊ doc. ſic tranſeūt ſuꝑ iſto paſſu. ⁊ dico ꝙ pena huiuſ. c. nō hͦ locū niſi ꝑſeuerauerit vſqꝫ ad ſnīam. pͥmo moueor iſtū tex. qui tm̄ punit ꝑſiſtentē in iudicio. ſed iudiciū dicit̉: dū cā diſcutit̉. ⁊ ſic vſqꝫ ad ſentētiā ut ꝓbat̉ ī. c. forus. jͣ. de. ꝟ. ſig. nō ergo ꝑſiſtit in iudicio. qui nō ex pectat ſnīam. Itē fortius hoc ꝓbat̉ ī. l. qui cū maior §. accuſaſſe. ⁊ in. l. ī ſeruitutē.§. petijſſe. ff. de bo. lib. vbi pꝫ ꝙ pena a iure appoſita etiā ꝓ accuſare vel pe­tere. nō hꝫ locū niſi det̉ ꝑſeuerātia vſqꝫ ad ſentētiam ita ꝙ reſpectu pene a iure appoſite. verba legis intel liguntur cuꝫ effectu. ut quia perſiſtit vſqꝫ ad ſnīam. fortius in caſu noſtro. vbi pena imponitur pro perſe uerentia in iudicio. hinc Bar. in. l. in criminali. C. d̓ iu. om. iudi. dat ex his noͣbilē theoricā ꝙ in penis li­galibus locus ē penitentie vſqꝫ ad ſententiā. Et idē refert Dy. in. l. amplius. ff. rē ra. ha. ⁊ facit qd̓ dixit c. ſi diligenti de fo. compe. Non ob. l. vna. C. e. per quā mouetur hic gl. Ibi enī nō ē locus penitētie p̄ lit. conte. quia deliquit in duobus videlicet qͥa ꝑ do lū exigit cautionē de pluri. Itē doloſe petit plus. Il­ille punit̉ acrius. etiā in alio. ꝗa priuatur toto debito ut ibi ⁊ hic ſubijcit̉ ī gl. Et hoc aꝑte ſentit Bar. ī. d. l. ī criminali. reſpōdēdo ad illā. l. vnicā. ⁊ adhuc ape­tius in. d. l. vnica. ⁊ maxime in fi. vbi aꝑtiſſime reſpo dendo ad. l. aliā. C. de his qui ut indig. ⁊ ad. l. pon ponius.§. meminiſſe. ff. de inoffi. teſta. vbi locus eſt pnīe vſqꝫ ad ſnīam. dicit tn̄ ꝙ in. d. l. vna ē ſpēale ꝓ­pter duplex delictū actoris. vnde glo. hic et in alio male dicit dū innuit illā legē procedere ī eo qui ꝑ do lū ſuper maiori quantitate exegit cautionem. Nam certe ex hoc ſolo nō priuaret̉ debito. ⁊ ſic nō habe­locum illa. l. que requirit duo delicta de quibus. s.