Seite
Liber Ibellum. M. cū fra­tre ſuo acceſ ſit imperatorē. de cauſa ꝯmuni ſua obtule­runt libellum. imperator vero in ſuo reſcri­pto non fecit mentionem niſi de ſolo. I. Queritur an frater eiꝰ ex tali reſcripto age­re poſſit. Dicitur ꝙ non pōt agere. maxime quia libellum ſimul obtulerunt. ⁊ eo ꝙ cau ſa erat communis. Ilſo. M. impetrauit reſcriptū. quo vſus non eſt infra an num. poſt annum vult vti. ꝯſuluit ſapien­tem. qui rn̄dit ꝙ reſcriptū non valuit. quia annus lapſus eſt. adiuit imperatorē. volēs impetrare aliud reſcriptū ſuper eadem cau­ſa. Dicit ei imperator. nonne aliud reſcrip tum habuiſti. Rn̄det. habui. ſed ſapienteſ dicunt non valere exquo intra annum non ſum vſus. vade ad domū ⁊ vtere reſcripto tuo. qꝛ falſo ſuaſum eſt. qꝛ hmōi reſcupta perpetua ſunt. Ancimus. Qui vult pro bare aliquid ꝑ reſcriptū non debet exemplum probate ex publico. ſed ipſuꝫ originale. idem eſt ſi hoc exēplificaui ad perhennē rei memoriā iurꝭ. I qua benefi. Ad po­ſtulatio nem. M. ꝯceſſit imperator reſcriptū aliqd̓ beneficiū illi indulgendo non ꝯtinetur ibi dies in qua fuit indultū vel ꝯſultū in cuius conſultu erat indultum. dicitur ꝙ auctori­tate debet carere. Acri. Reſcriptum emanauit ab imperatore. fiebat ſubſcri ptio imperatoris. vt. s. e. ſancimus. crede­ret qͥs ꝙ illa ſubſcriptio poſſet fieri de quo libet liquore vel quolibet incauſto. qd̓ debꝫ fieri de duobꝰ piſcibꝰ denturice ⁊ conchili. qui debēt ꝯburi ⁊ ex puluere fieri incauſtū imperiale. ⁊ niſi de illo incauſto fuerit facta ſubſcriptio non valet reſcriptū. diceret ali quis romanꝰ. volo tali incauſto ſcribere ra tiones meas. dicit imperator ꝙ nō licet ali cui hr̄e niſi ipſi ſoli. ⁊ ſi aliquis alius temꝑ tauerit capite punitur Niuerſa. Imperator debet ſcire fidem precū an veritate innitantur vel non. nec valet re ſcriptum niſi cum illa clauſula. ſi preces ve­ritati innitantur. fuerit inſerta. nec queſtor alio mō debet inſcribere. nec debet queſtor manum apponere reſcripto. ſed debet dili­genter inſpicere. ⁊ ſi inuenerit ibi clauſulā debet tunc ſubtrahere. ⁊ ſic faciunt cardina les. in curia dn̄i imperatoris erant ſcrinarij ⁊ notarij. ⁊ dicit illis imperator ꝙ n̄ debet aliqͥs illoꝝ vel dictare vel ſcribere ne recipi ant hmōi reſcripta. ſi ꝯtrafecerint punient̓ ⁊ in fine dic̄ ꝙ nō vult facere p̄gmaticā ali quā ſāctionē ad poſtul̓onē alicꝰ priuati niſi fuerit ad poſtul̓onē curie alicꝰ ⁊c̄. vt in fi. dic̄ De edendo. Pſe. Pecuniā meā apud ali quem camplorem depo­ſui. deceſſit. ſucceſſit ei filia. volo ꝙ exhibeat michi codicem ratōnum in quo ꝯtinētur data ⁊ accepta vt probare poſſim quantū accepit. ⁊ quantū michi ſolutū eſt. an ſit ꝯpellenda queritur. Rn̄. inſpicere de beo quo genere michi debetur. an ex cauſa mutui. ⁊c̄. vel ex quo tꝑe ꝓbationis vti po­ſum. vel per teſtes vel inſtr̄a. ⁊ ꝯpetens iu­dex interponet ſe vt exhibitio fiat hac ex cā ſcꝫ ſi me mādante. vel meo nomine cōfecte ſunt rationes. vel ſi michi ſunt edite. ſed a­miſi fortuito caſu. Sapud. Caſus ponitur. s. vt libel. prin. l. ij. ⁊ jͣ. de iud. ꝓpetandum.§. i. ff. de iudi. l. mor tuo. Item in cauſa appellationis. vt. j. nec cauſaꝫ. ⁊. l. eos. ⁊. l. a ꝓconſulibꝰ. Itē in ad miniſtratione. vt ſi quis egit ꝯtra aliquem ⁊ teſtes ⁊ alias ꝓbatōnes induxit iudex di ſtulit cauſam vltra tp̄us ſtatutū. ſcꝫ. v. an­nos. actor iterū incepit agere. Querit̉. cū acta illa ſiue ciuilia ſiue criminalia que pri­us facta fuerūt ſunt apud adminiſtratorē. an poſſit cogi ad exhibendū. eo forte qꝛ te­ſtes mortui ſunt. ⁊ dicitur ꝙ iudex eum cō pellet exhibere vt veritatem inueſtiget. Dita. Certum eſt ꝙ actō debet edi. ſed edita quid opera tur queritur. Rn̄. ſpēm future litis. ⁊ ſic ac­tionis editio ꝓpoſita in libello ꝯuentionali ſpēm ⁊cͣ. ⁊ hec emēdari pōt. vt ſi primo peti­ſti minus poſtea plus petere poſſis vniuer­ſali iudicio. vt eſt petito hereditatis. ⁊ hoc vſqꝫ ad ſententiam. ſiue generali vt tutele