Seite
Liber Actori. Dicebam te michi teneri ī decem. negaſti. detuliſti mi­chi iuramentum. vel detuli tibi iuſiurandū ⁊ tu michi retuliſti ⁊ iuraui. Cum paratus eſſem iurare michi remiſiſti. ⁊ ad ſimilitu­dinem iudicij dabitur michi actio in factuꝫ ex iureiurando. Delata. Dicebam te mihi teneri in decem. negabas. detuli tibi iuſiurandum. cum hoc cōmuniter pla­cuiſſet. ſi per me non ſteterit quo minus de calumnia iurem.ſ. ꝙ non animo calumniā di detuli tibi iuſiurandū. iſtorum vnuꝫ fa­cies. aut iurabis. aut referes. aut ſoluēs ꝑ iudicem delationem ⁊ compelleris ad pro­bationem ad aliqd̓ iſtorum In actōne. Depoſui penes te librum meuꝫ. repe tij depoſitum. negaſti te penes me depoſuiſ ſe. an tibi. vel tu michi poſſis iuramentū de ferre queritur. dicitur ꝙ ſic. ad exemplum ⁊cͣ. videbatur ꝙ non admitteretur delatio in depoſito ſicut nec in compenſatione. Si quis. Dicebam te mihi tene­ri in decem negaſti. detu li tibi iuſiurandum. anteqͣꝫ iurares alij pro bationibus habundātibꝰ michi forte quia inueni inſtrumenta per que potui probare reuocatum iuramentum. an his probatio­nibus iterū deficientibus poſſum regredi ad delationem iuramenti queritur. dicitur ꝙ nō. ſatis enim ⁊c̄. nec me admittet iudex ⁊ hoc in prima. Uſqꝫ aūt ad qd̓ tempus re uocare licet. queritur. dicit̉ ꝙ vſqꝫ ad diffi nitiuam ſententiā non poſt ſententiam que prouocatione non fuit ſuſpenſa vel confir­mata. ne repe. ⁊c̄. ⁊ hoc in ſecūda Et qua liter in hac ſecunda parte poni caſus debe­at. dic vt ſubijcit. l. prox.ſ. in prin. in poſiti­on caſus. Generaliter In prīcipio hu ius legis recitat imperator quandam antiquitatem que ta­lis eſt. Olim ſi ticius a ſempronio decem petijſſet ⁊ intentionem ſuam ticius proba uiſſet. ſemiplene forte per vnuum teſtem iudex quia non plene ſibi liquebat in cauſa ꝓnunciabat ſic. condemno ſempronio tici­um in decem que petijt ticius. ſi iuret ſem­pronium ſibi teneri. ⁊ a tali ſententia appel labatur. pendente aūt appellatione conun­gebat ticium mori. tale iuramentū dilatuꝫ ad heredem trāſmittebat. quia forte heres veritatē ignorabat vel non erat fide dignꝰ vt defunctꝰ. multe cāe ꝙ iuramentum poſt ſententiā ꝯſueuit interponi ꝑiclitabantur. ꝓpterea hanc antiquitatem corrigit imꝑa­tor ſtatuens ꝙ omne ſacramentum ſiue ne ceſſariū ſiue iudiciale ante ſententiā p̄ſtet̉. Si vero actor reo vel iudex iuſiurandū de ferat. reus poteſt iurare ſi vult. ſi n̄ vult re us p̄t referre. ⁊ habet actor neceſſe iurare. ſi vero recuſet ⁊ ꝯdemnetur ⁊ nō appellet cū nō debeat inſpicere in ꝑſona ſua qd̓ placu­it in ꝑſona aduerſarij. Relatōantem iuri rando ſiue recuſet̉ preſtetur: ſiue referatur qd̓ delator nullatenus p̄t recuſare. ſi vero recuſet̉ ⁊ iudex viderit iurandū eſſe ꝯdem nabit illū. qͣꝫtuꝫ ad aliud capitulū ſuꝑ quo iurare debuit nec audiet̉ appellans. Eius enī ⁊cͣ. Si vero is cui ſacramentū defertur vl̓ a parte vel a iudice illud recuſauerit hoc ei facere liceat. ita ſi iudex viderit eſſe iurā­dum. ꝯdemnabit eū ſuꝑ illo capitulo ſuꝑ quo iurare debuit quaſi eo referente dela­tor iurare paratus eſſet ei fuiſſet remiſſum qn̄ eo volente recuſat̉. ⁊ hoc eſt quod ſub­ijcit. Quaſi volente Nichilominus ſuper alijs capitulis lite ſuo marte currente ⁊cͣ. Ita tamen ꝙ reus proteſtetur quando re­cuſet. ⁊ ſi non audiatur appellet. ⁊ ſi iudex viderit appellationis ſacramentum bene il latum ſed male recuſatum confirmabit ſen tentiam primaꝫ iudicis. Si vero fuerit ma le illatum ⁊ bene recuſatum reſcindetur pri ma ſententia. neutri ꝑti quo ad expenſas p̄­iudicio generando. Sed ſi actor obtinuit in prima ſententia. reus in ſecunda vel ecō­uerſo. fiat expenſarum inuicem compenſa­tio. Ille vero qui ſacramentum detulit ſiū iuraueritis cui delatum eſt. ſiue ei remiſſuꝫ fuerit cum paratus erat iurare non audia­tur appellans ⁊ hoc in ſecūda. Predicta ve­ro vera ſunt. cū tam actor qͣꝫ reus p̄ſens eſt Si vero actor ſit p̄ſens reus abſens ⁊ ꝑ ꝓ­curatorē litiget ſi debeat iuramentū deferri datis indutijs p̄ſentare ſe debet corā iudice