Seite
De vulga. ⁊ pupil. ſub. ꝗs ita inſtiruat̉. ⁊. l. talē. in pͥn. Tertio ad ter­tiam ꝑtē op. ꝙ nulla ſubſtitutio ſit ſimplex cum vulgaris cōtinet pupillarē: ⁊ pupillaris vulga­rē: ut. l. iā hoc iure. jͣ. e. So. hic videt̉ ſimplex in ſpecta ſola figura ꝟboꝝ. ſꝫ. l. ꝯtraria loꝗt̉ inſpe­cto tacito intellectu. Et hec uera qn̄ ſubſtitutio ſit pupillo. ſecus ſi adulto vl̓ extraneo fieret: ꝗa tūc eſt ſimplex totaliter. Ita hic videtur ſentire Dy. ⁊ bene ſuꝑ ſcd̓a parte gl. iſtius. l. Quar­to. op. ꝙ ſubſtō pupillaris hic nō concipit̉. bene enī dicit mihi heres eſto. ſꝫ per pupillareꝫ ſucce­dit̉ pupillo nō teſtāti: ergo nō dꝫ dici mihi hr̄s eſto: ſꝫ filio meo heres eſto. Dicit gl. hoc dictuꝫ nihil releuat. facit iſta glo. no. ad id qd̓ dicā in. l. ſi ita.§. i. de ſecū. tabu. Expeditus de contra rijs īducebā ſemel iſtū tex. ad qōnē. Dicebat ſta tutū ꝙ ꝗs poſitionibus ſimpliciter tenet̉ rn̄de­re ꝯfirmādo vel negādo alias habet̉ ꝓ cōfeſſo. modo cōtingit ꝙ ꝗdam rn̄dēdo dicit: nego me habuiſſe pecuniam: ⁊ ſi apparuerit me habuiſſe dico me expediſſe in negocijs dn̄i. Ego dixi ꝙ habebat̉ ꝓ cōfeſſoª in tali reſpōſione: ꝗa illa eſt ſimplex rn̄ſio que ſit ſine aliqua plica: ⁊ ꝯfert̉ in vnū caſū tm̄. ſꝫ qn̄ cōfert̉ in duos caſus nō ē rn̄­ſio ſimplex: ſed duplex: ut hic: ⁊. l. coiri. sͣ. ꝓ ſo­cio: ⁊. C. de fideicōmiſ. l. eā quā. jͣ. de ver. ob. l. in ter ſtipulātē in pͥn. ibi ſimplex ⁊cͣ. ⁊. l. i.§. ſi quis ſimpliciter. eo. ti. Tn̄ aduerte: ꝗa ſi aliꝗs rn̄det ſimpliciter ẜm uerba: lꝫ illa uerba habēt dupli­cē intellectū: tn̄ dicet̉ ſimplex rn̄ſio: ut pꝫ ꝑ ea q̄ dixi. sͣ. in tertio contrario per dy. Veniamus ad materiā vulgaris ſubſtitutiōis ⁊ tractemus hoc ordine. Primo q̄ro qͣre dicit̉ vulgaris. Se­cūdo quotuplex ſit vulgaris. Tertio qualiter: ⁊ ꝗbus verbis fiat. Quarto ꝗs ſit effectus vulga­ris ſubſtitutiōis. Quinto: ⁊ vltimo q̄ īpediūt: ⁊ extīguūt effectū vulgaris ſubſtitutiōis. Ad pͥ­mū rn̄deo: dicit̉ vulgaris: ꝗa a quolibet: ⁊ cuili­bet fieri pōt. ita dicit azo. in ſūma. C. e. ⁊ inſti. de vul. ſubſti. ſuꝑ rub. ⁊ ꝑ Azo. ibi in ſūma. Dicunt ꝗdā ꝙ ꝗlibet ſcit vti iſtis verbis: vel ſi heres nō erit ⁊cͣ. Iſtā refert Cy. C. e. l. precibus. certe ẜm hoc fideicōmiſſaria p̄t dici vulgaris: ꝗa ī ea oīa cōtinent̉: ꝗa pōt fieri a quolibet: ⁊ cuilibet: ⁊ ꝗ libet ſcit vti illis ꝟbis. vn̄ Guil. de cu. dicit ꝙ ꝗn qꝫ modis pōt dici vulgaris. Primo p̄t dici vul garis.i. ꝗa oībus pꝫ: vt. jͣ. de fur. l. vulgaris: ⁊. l. in rōne.§. qd̓ vulgo. jͣ. ad. l. falcidiā. ⁊. l. filius.§. ẜm vulgarē. jͣ. de leg. i. ⁊ iſto mō pōt dici vulga ris ſubſtō: ꝗa oībus pꝫ: ⁊ ꝗa cuilibet: ⁊ a quoli­bet pōt fieri. Secundo exponit̉ vulgaris.i. dire­cta: vt. sͣ. ti. i. l. ꝗdā cū filiuꝫ. Iſto mō pōt ēt dici vulgaris: ꝗa directa eſt ⁊ ẜꝫ hoc fideicōmiſſarie nō ꝯpetit hoc nomē. Tertio modo dicit̉ vulga ris.i. approbata: vt. l. ſi ſeruus nauē. jͣ. de fur. et hoc modo ēt pōt dici ſubſtitutio vulgariter ap­probata. Quarto modo dicitur vulgaris: ꝗa fit cū fictis uerbis vulgaribus. Quinto modo di citur vulgaris.i. expreſſa: vt. l. libertates. jͣ. de fi­deicō. li. Ita dicit̉ hͨ vulgaris: ꝗa expreſſa a iure ⁊ qn̄qꝫ a teſtatore. Alio mō dicit̉ vulgariſ.i. que nihil habet ſpecialitatis: ut. l. edicto.§. extat. jͣ. de iure fiſci. ſꝫ iſta ſubſtitutō eſt huiuſmodi ergo ⁊cͣ. Secūdo pͥncipaliter quero quotulex eſt ſub ſtitutō vulgariſ. gl. ⁊ dy. dicūt ꝙ duplex.ſ. exp̄ſſa ⁊ tacita: ⁊ dicit gl. īſtituta de pupilla. ſubſti. ī gl. magna ꝙ ille ſubſtōnes q̄ ꝯtinēt̉ ī breuiloqͣ ſunt tacite. alibi dicit ꝙ ſubſtōnes q̄ ꝯtinēt̉ ī breuilo­qua ſūt tacite: ⁊ exp̄ſſe. Ita no. jͣ. e. l. lutiꝰ. Ia. de are. dicit aliter ꝙ ſubſtō vulgaris: alia eſt tacita­alia ē exp̄ſſa: ⁊ tacita: alia preſūpta ⁊cͣ. vt refert. Cy. in. l. precibus. Dn̄s Ray. ⁊ Guil. de cu. vtū a Pro cō feſſo AD DE ꝙ ideꝫ tꝫ ipſe Bar. in. l. i.§. ſiꝗs ſimpliciter d̓ ver. obl. ⁊ no. Bar. in .l. fi. ꝑ illum tex. in verſi ſimpliciter. .C. de do. ꝓ miſẜ. bald. ⁊ Saly. in. l. ī teſtō de ſuis ⁊ legi. bn̄ fac̄ ꝙ no. glo. in cle. ſepe. de uerb. ſign. ⁊ text. in. c. i. ⁊ ꝙ ibi no. ar chi. extra de ſerijs bal. in .i. iubemus .C. d̓ appel. vbi dicit qd̓ reus negās ſe occidiſſe: ⁊ ſi occidit ꝙ id fec̄ ad ſui defenſio nē ꝙ nō ad­mittit̉: quia nō dicit̉ ſim pliciter rn̄­dere. idē dic̄ Ange. in. d. .§. ſi ꝗs ſim pliciter: et Bal. in. l. fi ꝗdē. C. d̓ ex cep. ⁊ in. l. i. .C. de ꝯfeſ. Pau. d̓ ca. tn̄ in. l. i.§. ſi quis ſimpli­citer in ter­minis d̓ qui bus ibi per bar. reprehē dit ip̄ꝫ bar. ꝗa pͥma ne­gato fuit pu ra ⁊ utilis ſe cūda gͦ vtiliſ nō dꝫ illā vi ciare. ꝗa vti le ꝑ inutile .l. ſancimus .C. de do. ⁊ ita dicit exp̄ſ ſe voluiſſe bart. in. l. de etate.§. ni­hil de inter. act. ⁊ ita di­cit tenere ra pha. cu. ibi allegātē bar to. ⁊ ita ſe cō ſuluiſſe dicit pau. de caſt. .d. alexan. in apoſtilla ibi in.§. nihil nitit̉ impro bare bart. ⁊ ita dicit ob­tinuiſſe bon̄. ⁊ aliter loꝗi̓ quā hic ibi vid̓ p̄ſuppo. ſita cōi ſnīa uera illam li mita ẜꝫ bal­in. l. iuſiurā. ⁊ ad pecūiaſ .§. nō ſemꝑ ꝑ illū tex. s. de iureiur. ⁊ in. l. i. ī pͥnc. tur alijs verbis: q̄ recitare nō curo. Tu omiſſis oībus dicas ſic: ꝙ vulgaris ſubſtitutiōis tres ſūt ſpēs: alia exp̄ſſa: alia tacita: alia ꝑtiꝫ exp̄ſſa ꝑtim tacita: ⁊ qͦlibet ꝑ ſe recipit ſubdiuiſiōes. Uidea muſ ergo de p̓ma q̄ dicat̉ vulgaris exp̄ſſa. Ad qd̓ ſciēdū eſt ꝙ exp̄ſſū dicit̉ tribus modis. Pri mo mō expreſſumᵇ dicit̉ illud qd̓ in genere dici tur: ut. l. fi. in fi. ⁊ qd̓ ibi no. C. qd̓ cuꝫ eo ẜm vnaꝫ opinionē. Secundo modo dicitur expreſſuꝫ qd̓ ſpecialiter exprimitur: ut. jͣ. ad. l. cor. d̓ fal. l. i.§ inter filium: ⁊. d. l. fi. C. qd̓ cū eo. ẜm aliam opi. Tertio modo dicitur expreſſum id quod ſingu lariter: ⁊ proprio nomīe exprimitur: vt. l. quod in rerum.§. fi. jͣ. de lega. i. ⁊ ibi gl. paruula. His premiſſis dico ꝙ ſubſtitutio breuiloqua: ⁊ com pēdioſa complectitur ſubſtitutiones expreſſas. .ſ. in genere. ita loquitur glo. jͣ. e. l. lutius: ⁊. C. d̓ teſta. mili. l. in te ſtamento: ⁊ ita ītelligitur quod no. glo. C. de impu. ⁊ ali. ſubſti. l. precibus in gl. fi. ⁊ quod no. Azo in ſūma illius ti. in fi. naꝫ uer­ba ſunt generalia: ⁊ comprehendentia ſubſtitu tiones. ſed ſi acciperes expreſſum ſpecialiter vel ſingulariter: tunc non comprehenderet expreſ­ſas ſubſtitutiones: ſed tacitas. ita loquitur inſti .e. ti.§. qua rōne in glo. magna: ⁊ quod not. C. de impu. ⁊ ali. ſubſti. l. precibus in glo. pe. ⁊ qd̓ ſentit glo. in. l. fi. C. de inſti. ⁊ ſubſti. ⁊ quod no. .jͣ. e. l. iam hoc iure in glo. que incipit.ſ. ſubſtitu tus tacite: ⁊ probatur etiam ibi in ver. quod ius ita debet intelligi glo. mag. e. ti. Ce. l. precibus Et ſic vides ꝙ diuerſis reſpectibus poteſt dici expreſſa: ⁊ tacita. expreſſa in genere: et tacita in ſpecie. Eſt ⁊ alia ſubſtitutio expreſſa ſpecialiter ſeu quo ad ſpeciem: ut ſi dico ſi heres non ſit ta lis: talis ſit heres: vt hic: ⁊ inſti. e. in prin. Iſta ē expreſſa ſpecialiter in ſpecie: ꝗa ſpēꝫ ſubſtitutio nis comprehendit: ſed nō expreſſa ſingulariter non enī exprimitur aliꝗs ſingularis cāus in quē ſubſtitutio cōmittat̉. dicit enim ſi heres nō erit ⁊cͣ. ⁊ iſtud quod nō ſit heres poteſt eē: quia nō vult: uel ꝗa non poteſt: ut. l. cum proponas. C de here. inſti. Item quē non poſſe eſſe heredem poteſt eē vel propter morteꝫ: uel propter aliud impedimentum iuris vel facti: unde non poteſt dici exp̄ſſa ſingulariter: licꝫ gl. vbiqꝫ appellet eā expreſſam. Eſt ⁊ alia expreſſa vulgaris ſingula riter: vt quando caſus ſubſtitutionis ſingulari­ter īmo ſpecialiter exprimitur: vt ſi poſthumus nō naſcetur me uiuo: vt. l. fi. C. de inſti. ⁊ ſubſti. vel ſi dico ſi filius meus me uiuo morietur: ut. l. gallus in prin. uel ſi heres inſtitutus capere nō poterit: vt. C. de heredi. inſti. l. ij. ⁊ hoc modo qͥ daꝫ poteſt dici expreſſa in genere non in ſpecie. quedam poteſt eē expreſſa in ſpecie: ſed non ſin gulariter: ut. sͣ. dixi.Secundo eſt videnduꝫ de tacita vulgari. Circa qd̓ ſciendum ꝙ quedaꝫ eſt tacita vno reſpectu que alio reſpectu poteſt di­ci expreſſa: ut modo dixi. quedaꝫ eſt omnino ta cita: ut illa q̄ cōtinet̉ in exp̄ſſa pupillari: ut. jͣ. e. l. iam hoc iure: ⁊. l. ꝙͣuis. C. e. illa nullo modo eſt expreſſa nec ex vi uerborum intelligitur. ſed ma xime. l. poteſtate. ex preſumpta mente defuncti. ut. d. l. iam hoc iure. Tertio videamus de ea q̄ eſt partim tacita partim expreſſa: ⁊ hoc contin git duobus modis. primo quia partiꝫ eſt expre ſa partim tacita quo ad caſus. ſecundo quo adſ uerba: ⁊ iſtud ſecūdū declarabo in proxima qō ne principali. Ad declarationem prime que­ro iſta ſubſtitutio ſi heres nō erit: quot caſus cō prehendit. dico duos.ſ. ſi heres nō uoluerit eē: uel ꝗa nō potuerit: ⁊ illd̓ nō poſſe contingit plu ribus modis: ut dixi. ꝓbatur in. l. cū proponas .C. de edil. ac. niſi ex cā iudici vide ret̉ admittē dā rn̄ſioneꝫ duplicem ꝙ ad duo ē mē ti tenēdū pͥ­mo ꝗa poſi­tio eſſet ca­ptioſa adeo ꝙ ſimplici­ter rn̄dēdo faciliter ca­deres in la­queū ſecūdo ꝗa ſicut di­cimus qd̓ licet alias rn̄dens poſi tionibus te neat̉ abſen­te aduocato ⁊ nō inſtru­cto reſpōde­re vt no. bar to. in. l. ſi po ſtulauerit.§. qōni..jͣ. de adul. tn̄ fal­lit niſi rn̄dēſ eſſet ideota vt ꝗa ruſticꝰ ꝗa p̄t īſtrui ⁊ pn̄te aduo cato rn̄dere vt ſignanter voluit hoſt. in. c. paſtora lis de iudi. ⁊ ſpe. in ti. d̓ poſi.§. ſepti mo v̓ſi. xvij. ⁊ in.§. iij. v̓. ſed patronꝰ ita in propo ſito ſi rn̄dēs erit ruſticuſ vel ideota h̓ erit ſufficiēs cā ꝑꝑ quam iudex poſſit rn̄ſione du­plicē admit tere. Et ſtan te ſtatuto p̄­dicto quali­ter ꝗs dicat̉ ſimpliciter reſpondere cōfiteri vel negare vide bal. ꝯii. ccxxx viiij. iij. vol. ⁊ d̓ ꝯfitēte d̓ lictū cuꝫ ali qua qualita te ꝑ eūdem bal. ij. volū. cōſil. ccxlv. b Expreſſū ADDE ad hāc ſuā theo ricā ad quā ſemꝑ recur­ritur ꝙ ipſe uoluit in. l. fi. C. ſi ꝯͣ ius vel uti pu. ⁊ in. l. ſi quis in pͥn. de le. .iij. ⁊ in. l. fi. .sͣ. ſi ꝗs ī iuſ uoca. nō ie. eſt gl. bona in. c. inꝗſito rū in verbo exp̄ſſe de he re. ī. vj. alio et non dicit̉ ꝗd expreſſū