Seite
De vulga. ⁊ pupil. ſub­.C. de heredi. inſti. quod ē ueruꝫ. nam quando ſubſtitutus ē in poteſtate inſtituti: tunc non vi­detur ſibi permiſſum repudiare ex inſtitutione: ⁊ eē heres ex ſubſtitutione: ut. jͣ. ſi ꝗs omiſ. ca. teſta. l. iulianus: ⁊ ibi no. ꝗa ẜm hoc illa uerba ſi heres non erit: intelliguntur.i. eſſe non poterit. Hoc premiſſo quero nūquid ſubſtitutio facta ī vnum caſū.ſ. ſi heres noluerit eē porrigitur ad aliū caſū.ſ. ſi eē nō potuerit vel ecōtra. Uidetur ꝙ nō: ut. l. pater ſeuerinam de condi. ⁊ demon. ⁊ ibi videtur caſus: ⁊. l. cōmodiſſime. de libe. ⁊ poſthu. l. ſi cum dotē in prin. ſo. ma. cū ſi. Con­trariūª ē ueritas: ⁊ ē caſus in. l. gallus.§. ⁊ ꝗd ſi tm̄: ubi expreſſe dicit̉ ꝙ ſubſtitutio fcā ẜm conſi lium galli in unum caſum porrigitur ad alium caſum. Ad idem: ꝗa paria ſunt nolle: ⁊ nō poſ­ſe: ut. l. i.§. vſus. sͣ. de procu. facit. l. mulier. jͣ. ad trebel. Non ob. l. pater ſeuerinā: vt ibi dixi. Ad alias. ll. reſpōdeo: ut dixi in.§. ⁊ ꝗd ſi tm̄: ⁊ hoc tenet Guil. ⁊ Ray. ⁊ bene. tn̄ ſubſtitutio facta ī vnum tempus nō porrigit̉ ad aliud: vt. jͣ. e. l. ſi ita: ⁊ quod dicā in. l. ſi mater.§. i. jͣ. e. Ex his ma nifeſte habes ꝙ illa ſubſtitutio eſt partim exp̄ſ­ſa partim tacita quo ad caſus: ꝗa in quibuſdaꝫ caſibus expreſſa in quibuſdaꝫ tacita. Tertio pͥncipaliter queroᵈ qualiter: ⁊ ꝗbꝰ ꝟbis fiat ſub ſtitutio. Et pͥmo quero an ſit neceſſe ꝙ inſtō he redis p̄cedat. Glo. ⁊ Dy. in. iiij. glo. huius. l. vi detur uelle ꝙ de neceſſitate dꝫ precedere inſtō. Ego fateor hoc eē uerum cōmuniter: ſed poſſi­bile ē fieri ſubſtitutionē vulgarē nō precedente inſtitutione: ut ſi dico ſi legitimus heres nolue­rit eē talis ſit heres: vt. sͣ. ti. i. l. ſi quis ita. facit. l. cū in teſtō in pͥn. e. ti. intelligo ꝓut iacet: licet gl. ſubaudiat īſtitutionē qd̓ nō eſt neceſſe: ut ibi di­xi ad idē. l. gallus in pͥn. ⁊ ibi dixi. lꝫ videt̉ dice­re ꝙ tacite videl̉ legitimū īſtituere: vt. jͣ. d̓ iur̄ co dicil. l. ꝯficiunt̉: ⁊ vide qd̓ no. in. l. ſi quis ita he­res inſtituat̉: ⁊ ſic tacite p̄cedit īſtitutio qd̓ ſatis placꝫ: ⁊ pro hoc videtur caſus. jͣ. e. l. ſi coheredi .§. fi. ẜm vnā lec. qd̓ tene menti. Ulteriusᶜ que ro ꝗbus ꝟbis fiat ſubſtitutio vulgaris. Gl̓. īſti. .e. dicit ꝙ exp̄ſſa fit uerbis negatiuis: tacita ſit ꝟ bis affirmatiuis: vt. sͣ. ti. i. l. lucius. cum. l. ſeq. ⁊ .jͣ. e. l. ꝗ liberi.§. hec verba: ⁊. l. fi. de here. inſti. Azo in ſūma. C. e. videt̉ dicere ꝙ in. d.§. hec ꝟ­ba: ⁊ in. d. l. fi. C. de heredi. īſti. ſint vulgares ex preſſe: ⁊ ita tꝫ Dy. ⁊ ita refert Cy. in. l. p̄cibus: ⁊ Guil. de cu. ⁊ Ray. de forli. dicūt circa hoc ſua uerba multū inuoluta: nec uera nec ueritati ꝓxi ma: iō nō curo referre. dic ergo ſic ꝙ omnis di­recta ſubſtitutō ſiue ſit tacita ſiue expreſſa habꝫ duo extrema: unum quod refert̉ ad eum cui fit ſubſtitutio: ſiue ſit tacita ſiue expreſſa. Alid̓ qd̓ refert̉ ad eum qui ſubſtituit̉: primum ſemꝑ eſt negatiuū ſi ue priuatiuū: ⁊ iſtud nunꝙͣ fallit: ſi­ue iſtud extremum exprimatur ſemꝑ negatiue ſi ue priuatiue exprimit̉ ſiue tacite ſubintelligat̉. Alid̓ extremū ſemꝑ eſt affirmatiuū ſeu poſitiuū ſiue tacite ſiue expreſſe. in vulgari hoc pꝫ in pu­pillari etiam patet: ut ſi filius heres erit: ⁊ infra pupillarem etateꝫ deceſſerit: titius ſit heres. nā illa verba ſi erit heres que ſunt poſitiua nō ſunt verba ſubſtitutionis: ut patet: ꝗa poteſt fieri ex heredatio: ut hac. l. in fi. ⁊ illa verba ſi infra pu­pullarem etatem deceſſerit: ſunt priuatiua: quia idē eſt decedere: ⁊ non viuere. Illa verba titius heres eſto que referuntur ad euꝫ qui ſubſtituit̉ ſemper ſunt affirmatiua. Nunc ad propoſitum tacita vulgaris: que continetur ſub expreſſa pu­pillari nullis verbis ſit a teſtatore expreſſis: ſed aiure tacite ſubintelligitur per affirmatiua ver­vt ipſe bar. no. in. l. p̄tor ait. jͣ. de ope. no. nun. ⁊ in qͣꝫtū Alexā. refert aliqͥs tenere ꝙ te ſtator debet exp̄ſſe ꝓhibe re falcidiam ⁊ ꝙ nō ſuffi ciūt v̓ba ge­neralia ꝙ ſi bi nō placet vt h̓ ꝑ eū ad de ꝙ ro. eā dē opi. tꝫ cō ſilio. lxxv. et lxxviiij. old. ꝯſil. cxlviij. d̓ qͦ ēt ponā in. l. cēturio vbi alexā. ēt dicit. a Cōtrariū ADDE pro opi. bar. bo nū tex. ī. l. fi. ẜꝫ vnā lec. d̓ iſti. ⁊ ſubſti. ſub ꝯditi. fa ctis quē tex. ibi pōderāt bar. ⁊ ange. ⁊ guil. d̓ cu. ī repe. l. p̄ci buſ ī.i. q. pͥn cipali ⁊ etiā ray. ī tracta tu ſuo ſubſti tutionum ī materia vul garis bal. in .l. cum ꝓpo nas. C. d̓ he redi. inſti. ⁊ ant. de bu. ī .c. rainutius in materia vulgaris de teſta. pau. de ca. ꝯfi. ccxxx vj. quā tn̄ cō cluſionem li mita ut ibi per eū ꝙ qn̄ ꝑ talē exten ſionē reſulta ret abſurdū ꝗa melioris ꝯditiōis eēt extraneuſ ꝗ minꝰ dilectꝰ p̄ſumit̉ qͣꝫ ī ſtitutꝰ ꝗ for te eſt d̓ d̓ſcē dētibꝰ teſta­toris ꝙ tūc non ſit fiēda extenſio ad caſū omiſſū. Item limita niſi tractare tur de exclu dēdo ꝑſonā magisª dile ctā teſtatori qͣꝫ ſit ip̄e ſub ſtitutus: vt uoluit pe. d̓ anch. ꝯſil. co clvij. īcipien te in xp̄i no mīe ex ſerie teſtamenti. ītē limita ta­lē extēſionē non fieri qn̄ d̓ ſui natura nō ꝯp̄hende ret̉ caſus ſ ba: ⁊ negatiua eodem modo quo dixi. Iteꝫ ſub ſtitutio tacita de qua loquitur. l. ſi titius. cum. l. ſequen.sͣ. titu.i. ſubintelligitur propter quedaꝫ verba affirmatiua a teſtatore prolatat: tamē ſem per ſubintelligitur affirmatiue: ⁊ negatiue ẜꝫ ea que. sͣ. dixi. Item ſubſtitutio de qua loquitur. l. qui liberis.§. hec uerba. jͣ. e. in illa exprimuntur uerba que referuntur ad ſubſtitutum vel ſubſti­tutos merito illa ſunt affrmatiua. ſed uerba que debent referri ad eum cui fiat ſubſtitutio fuerūt omiſſa: ⁊ tacite ſubintelliguntur ſi impubes de­ceſſerit ⁊cͣ. ⁊ ſic priuatiue: vt dixi. ideo glo. que dicit qd̓ illa ſubſtitutio eſt tacita bene dicit reſpe ctu verborum que debent referri ad eum cui fit ſubſtitutio. ⁊ Azo ⁊ Dy. qui dicunt ꝙ ibi eſt ex preſſa bene dicunt reſpectu verboruꝫ que d̓bēt referri ad ſubſtitutos. credo tamen ꝙ ibi nō eſt vulgaris expreſſa: ſed pupillaris: vt ibi dicam Item ſubſtitutio de qua loquitur. l. fi. C. de he re. inſti. eſt expreſſa quo ad uerba que d̓bent re ferri ad eum qui ſubſtituit: ⁊ ſic intelligunt Azo ⁊ Dy. ⁊ eſt tacita quo ad uerba que debent re ferri ad eum actum cui ſit ſubſtitutio. ſed glo. jͣ. .e. l. verbis. appellat illam ſubſtitutionem du biam: ⁊ bene: quia illa uerba non proprie ſonāt in vulgarem: quia per eam.ſ. vulgarem ſuccedi tur defuncto: ut inſtitu. e. circa princi. Sed ibi teſtator dixit ſempronius plocij heres eſto cum plocium inſtituiſſet. magis eniꝫ ſunt apta ad pi pillarem per quam ſucceditur pupillo: et ideo dicatur dubia: ⁊ lex interpretatur eam vulgare: ⁊ ſic his duobus caſibus ſubſtitutio partim eſt expreſſa partim tacita quo ad uerba. Idem poſ ſumus dicere de reciproca. nam ibi non expri­muntur: niſi uerba que referuntur ad ſubſtitu­tos. Quarto principaliter quero quis ſit effe ctus vulgaris ſubſtitutionis? Reſpō. quinqꝫ ſūt principaliter. primus in homine ſui iuris intel­ligitur ſi heres non erit: uel mutata conditio­ne etiam alium heredem non fecerit. ſed in ho mine alieni iuris intelligitur ſi ipſe heres nō erit uel mutata conditione alium heredem non fe­cerit: ut. sͣ. titu..i. l. ſi paterfa. titium: ⁊ inſtitu. de vulga. ſubſtit. in fin. ⁊. C. de hered. inſtit. l. cum proponas. Secundus effectus eſt ꝙ teſtamen­tum poteſt aſſumere uires ab ipſo ſecundo gra­du: ut. l. iij. in fi. sͣ. de libe. ⁊ poſthu. Tertius eſt ꝙ iſta vulgaris expreſſa continet tacitam pupiſ larem: vt. jͣ. e. l. iam hoc iure. Quartus eſt ꝙ per eam ſucceditur defuncto non ei cui facta eſt ſub ſtitutio: ut inſti. e. in princi. Quintuſ effectus eſt ꝙ vulgaris ſubſtitutio facit de ſuo: ⁊ neceſſario uoluntariū: ut. l. ſi filius heres. sͣ. de libe. ⁊ poſt hu. ⁊ no. in. l. pap̄.§. quarta. ff. de inoffi. teſta. de quolibet iſtorum effectuū videamus per ordi­neꝫ. Et primus effectus eſt ſi heres non erit vel alium heredem non fecerit admittitur ſubſtitu­tus: ut. d. ll. ⁊ hoc in teſtatore ſciente: ⁊ in igno rante dic: ut. l. ſi pater cum. l. ſequen. sͣ. ti. i. Iteꝫ ꝙ dicit ſi heres non erit ⁊cͣ. intellige: ⁊ deſijt et poſſe: quia eſt excluſus repudiatiōe uel alio mo do: alias donec eſt ſpes inſtitutionis ceſſat ſub ſtitutio: ut. l. ꝙͣdiu. jͣ. de acquirē. here. Sed cū ca hoc dubitatur quid ſi eſt ſpes ꝙ inſtitutus ꝙ repudiauit ueniat per reſti. in integ. an̄ interim ceſſabit ſubſtitutio. Dico ꝙ nonᵈ: ut. l. ⁊ ſi ſine .§. ſꝫ ꝙ pap̄. sͣ. d̓ mino. qd̓ dico ꝙͣdiu ē ſpes īſti tutiōis ⁊cͣ. ītelligitur ſi eſt ſpes de iure cōi. ſecꝰ ſi d̓ iur̄ ſpāli: ut. l. iiij.§. i. jͣ. de fideicōmiſ. liber. pro hoc uide quod no. in. l. ij.§. expectādi. jͣ. d̓ ſecū. tabu. item̄ dubitatur quid ſi inſtitutus deceſſit ante aditam hereditatem: tamen ad heredem miliſ ꝯcepto .ſ. ſi naſcet̉ ī ſtitutꝰ nā nō ꝯp̄hēdit ca ſū ſi naſcit̉ ⁊ nō adit ẜm ange. ꝯſi. xc iij. in fi. alle. ꝙ no. gl. ī. l. ſi iure.§. i. j. eo. ti. ⁊ dicij hͦ eſſe no. di gnū b Tertio q̄ ro. ADOE d̓ hiſ q̄ alex. ſe remittit ad. l. gallꝰ vi dēda ēt q̄ ibi poſui. c Ulteriꝰ. qͥd ſi teſtō­dicat filiū et nepotē here des īſtituo. an nepos di cat̉ vulgar ter ſubſtitu tꝰ filio vide pau. d̓ ca. in .l. gallꝰ.§. i. ⁊ ibi alex. ꝗd autē ſi teſta tor dicat ti tiū heredē ī ſtituo ⁊ ſi he res non erit rogo ut re ſtituat here ditateꝫ gaio guil. de cu. ī .l. p̄cibꝰ dic̄ ꝙ lꝫ pͥma fa cie uideatur poſſe dici ꝙ ſit vulgaris per. l. ille ad .§. ſi de teſtō .jͣ. ad tre. tn̄ ꝯcludit eaꝫ eſſe fideicō miſſariā ꝑ. l. coheredi.§. cū filie. jͣ. eo. ⁊ illa v̓ba fi heres non erit ītelligū tur voluta­tarie: ꝗa tūc cogi poterit vt reſtituat ⁊ adeat ꝑ. l. dbitor. jͣ. ad treb. ꝙ alex. putat ueruꝫ ſi teſtator di xerit rogo ut reſtituat ꝑ fideicōmiſ ſn. naꝫ alias vulgaris eēt ꝑ no. ꝑ bar. in. l. q̄rebal̓ de teſta. mi ⁊ ꝑ bal. in. l. humanitatiſ ī. xv. col. C. eo. in v̓ſi. mi rabilē d Dico ꝙ no. Quid fi inſtitutus ꝙ repudiauit pōt uenire ad reuocan duꝫ abſtēſio nē ꝑ alid̓ re mediū qͣꝫ ꝑ bn̄ficiū reſti tu. in īteg. ueluti ꝑ re