Liber. referatª iuſiurandū) neceſſe habꝫᵇ. IDem. aa. ⁊. cc. eidē marciano. N actione etiā depoſiti que ſu per rebꝰ quaſi ſine ſcriptis dat̉ mouet̉: iuſiurandum ad exempluꝫ ceteroꝝ bonefidei iudicioꝝᵉ deferri poteſt. IMpera. Iuſti. a. demoſteni. pre. pre. Iꝗs iuſiuranduꝫ īutilit̓: ⁊ nec dum eo p̄ſtito: poſtea vtpote ſibi allegationibusq abundantibꝰ hͦ reuocauerit: ſancimus nemini lice̓ penitꝰ iteꝝ ad ſacr̄mᶜ recurre̓. Satis.n. abſurdum eſt redire ad hoc cui renūciādū putauitᶠ. ⁊ cū deſꝑa ue̓it aliā ꝓbationēᵍ: tūc d̓nuo ad re ligionē ꝯuolare: ⁊ iudices nll̓o mō eos audire ad tales iniꝗtatesʰ veniētes. ¶ Si ꝗs āt ſacr̄m ītulerit ⁊ hoc reuocare maluerit: lice̓ ꝗdem ei hoc face̓: ⁊ alias ꝓbationes ſi vo luerit p̄ſtare: ita tn̄ vt hmōi licentia vſqꝫ ad litis tm̄mō terminum ei p̄ ſtet̉. ¶ Poſt diffinitiuamⁱ āt ſnīaꝫ q̄ prouocatione ſuſpēſa nō eſt: vel que poſtqͣꝫ fuerit appellatum corroborata fuerit: nullo mō reuocare iuramentumᵏ: ⁊ iterum ad probationem venire cuidam concedi mus: ne repetita lite: finis negocialterius cauſe flat exordiumˡ. TDem. a. eidē demoſtheni. p̄. p̄. Eneral̓r de oībꝰ iuramentꝭ qͥ in litibusᵐ offerunt̉: vl̓ a iudice vl̓ a ꝑtibꝰ: diffiniendū eſt. Cū.n. iam īcrebuitⁿ iudices in pleniſſima diffinitiōeᵖ ſacr̄m īpone̓:q euenit vt prouocationeʳ lite ſuſpenſa: hi ꝗdē a ¶ Referat. ꝗ reſerens nō dꝫ de calū. iurare: vt. ff. eo. l. iuſiurandū.§. ait pre tor. Et noͣ ꝙ qn̄qꝫ nō licet ei referre: vt. jͣ. de fideicō. l. fi. ⁊. ff. re. amo. l. marcel lus.§. fi. ⁊ de iniurijs. l. lex cornelia.§. hac lege. ⁊. jͣ. d̓ iure deli. l. ſcimꝰ.§. ln̄ia ⁊ sͣ. de his ꝗ ad ec. conſu. pn̄ti.§. ſic vbi. ⁊.§. fi. b ¶ Habet. vt. ff. e. manifeſte. Sed certe īmo pōt recuſare: vt. jͣ. eo. generalit̓ .§. finaūt is. ⁊ ibi ſoluēs. N actione. Etiam in actione depoſiti pōt de ferri ſacramentū. h. d. Bal. c ¶ Iudicioꝝ. nā ⁊ hoc ē bōe fi. vt īſti. de ac.§. actionū. ſed videbat̉ nō deferri: qꝛ nec cō penſatio hꝫ locū: vt. jͣ. de cōpen. l. fi. ⁊ ꝓ hoc arg. jͣ. de nō nu. pecu. l. ī ꝯtractibꝰ.§. illo. ⁊ qꝛ de dolo tm̄ ⁊ de lata cul pa tenet̉ iō videbat̉ nō admit ti iuramentū quo dicat ſe nō teneri vel non recepiſſe. I quis iuſiurandū. Iuramentuꝫ delatū p̄t reuocari an̄ niſi ſit iuratū vel ꝓnūciatū. ⁊ reuocatū non p̄t iterato deferri. h. d. noͣ. Bal. d ¶ Allegationibus.i. proba tionibus. e ¶ Ad ſacr̄ꝫ. qd̓ iā r̄uocauit. ſ ¶ Putauit. ⁊ renūciauit. ⁊ eſt ad hoc. jͣ. d̓ nō nu. pe. l. ge neraliter. ⁊. ff. de ſtatu ho. hō liber. ⁊ ꝗ ſatiſ. co. de die.§. fi. ⁊ jͣ. de con. īſertis. l. fi. ⁊. jͣ. de fi. īſtru. l. cū ꝗdam ⁊. ff. de ꝓcu.l. in cauſe. ⁊ de admi. tu. cū q̄ rit̉. ſꝫ ar. ꝯtra. ff. d̓ col. bo. l. nō nūquā. ſol. ibi nulli nocebat g ¶ Probationē. cuius cōtē platiōe renocauit iuſiurādū. h ¶ Iniꝗtates. variationem iniquitatem appellat. i ¶ Diffinitiua. dicas ꝙ īterlocutoria erat qͣ pronūciebat̉ ſacr̄ꝫ eſſe preſtādū. ⁊ ideo di diffinitiua qꝛ illd̓ diffinit. ⁊ ſic nō corrigit̉ ꝑ ſequētē legē ẜm Ir. Vel dic ꝙ de diffinitiua dicit. nā poſt eā oliꝫ iurabat̉. vt h̓ ⁊. jͣ. de ſen. l. cū iudex. ſed hodie ꝯͣ: vt. jͣ. e. l. ꝓxi. in prin. k ¶ Iuramētū.i. delationeꝫ l ¶ Exordiū. qd̓ eſſe non debet: vt. jͣ. de fru. ⁊ li. expē. l. ter minato. Eneraliter. Iſta eſt noͣ. lex ⁊ vtilis ſicut eſt in iſto qͣrto libro ⁊ hoc in tendit. Iuramentū ad deciſionē litis delatū a parte: vel in defectū ꝓba tionis delatū a iudice ante ſnīaꝫ diffinitiuā vel in ipſa ſnīa eſt p̄ſtādū. h. d. vſ qꝫ ad.§. ſed iuramēto. bal. m ¶ Litibus. nō ergo de volnutario iuramento dicit hec lex. n ¶ Increbuit.i. in conſuetudinem venit. ac. o ¶ Pleniſſima.i. īterlocutoria vt ꝗdā dicūt. Tu dic.i. diffinitiua. nā dic̄ ple niſſima: vt. ff. de re iudi. l. j. Interlocutoria enim plene nō pleniſſime diffinit p ¶ Diffinitione. ⁊ bene qꝛ ſnīa cōtinere dꝫ cōdēnationē vel abſolutionē: vt ff. de re iudi. l. j. qꝛ ſub ꝯdi. ſolebant ferre ſnīam ſi iuraret reus vel actor. ac. q ¶ Imponcre. veluti ꝯdēno ticiū ſeio in ꝗnquaginta ſi ſeius ea ſibi iuraue rit d̓beri: vt. sͣ. l. ꝓxi. in fi. ⁊. jͣ. de ſentētijs. l. cū iudex. vel ecōtra abſoluo ticiū ſi iurauerit ſe n̄ debe̓. r ¶ Prouocatōe. vl̓ ēt an̄ appellatōeꝫ īfra. x. dies. s ¶ Probatōes. p̄ſtāde ꝑ eoꝝ iuſiurādū. Et ſic noͣ ꝙ ſacr̄m obtinet locum ꝓbatōis: vt. jͣ. de nō nu. pe. in ꝯtractibus.§. illo. ⁊ de iure deli. l. fi.§. ln̄ia. ij. ⁊. ff. eo. ſed ⁊ ſi poſſeſſori.§. fi. ſed arg. ꝯtra. ff. e. l. eū ꝗ. ſed illud veꝝ quantū ad penā. ſed ſecus ꝙͣtū ad rē. Itē qn̄qꝫ obtinet locū veritatis: vt ⁊. ff. eo. l. ſꝫ ⁊ ſi poſſeſſori.§. j. qn̄qꝫ locū ſiue vim litis cōte. vt. ff. eo. l. nā poſtea.§. ſi is. qn̄qꝫ vim pacti ſiue trāſactōis: vt. ff. e. l. j. ⁊. ij. qn̄qꝫ vim ſolutionis: vt. ff. e. iuſiuran dū ⁊. l. ſe. qūqꝫ vim nouationis. Itē delegationis: vt. ff. e. ꝗ iuraſſe.§. fi. t ¶ Cū. tēporaliter melius ponitur qͣꝫ cauſatione. u ¶ Hereditarium.i. heredis. x ¶ Principali. ſcꝫ defuncti: vt qꝛ neſciat heres veritatē. nā licet ei ignorare vt. ff. de re. iur. l. ꝗ ī alteriꝰ. Nec d̓ aliēo facto cōpellēdꝰ ē iurare: vt. ff. re. amo. .l. marcellꝰ. Itē pōt eē ꝙ defunctꝰ bōe fame ⁊ legalis hō fuit ſed hēs neqͣꝫ y ¶ Pinguius. noͣ. ſic. sͣ. de hereti. l. qm̄ in fi. y ¶ Iuramētū. ſcꝫ iudiciale ⁊ neceſſariū. z ¶ In principio.i. poſt lit. conte. vel. i. ante. a ¶ Diffinitiua.i. paululū ante ſnīam. qm̄ que incontinēti fiunt ineſſe vidēt̉: vt. ſt ſi cer. pe. lecta. ⁊ sͣ. de pac. l. petēs. ⁊ hoc placet. Alij dicunt.i. paululum qui iuſiurandum p̄ſtare iuſſi ſūt: ab hac forte luce ſb̓trahāt̉. ꝓbatiōeꝫ āt reꝝ cadāt: cūᵗ ml̓tū diſcrepat hē ditariūᵘ iuramētū a pͥncipaliˣ ſacr̄o. Neceſſitate itaqꝫ reꝝ coacti: ⁊ ꝓba tiōibꝰ pinguiusʸ ſubueniētes ad hu iuſmodi venimꝰ ſanctionē. ¶ Oē igit̉ iuramētūʸ ſiue a iudicibꝰ ſiue a partibus illatū: in pͥncipioᶻ litis vel in medio vel in ipſa diffinitiuaª ſnīa ſub ipſoᵇ iudice det̉ non expectata vel vltima diffinitione vel ꝓuocationisª formidine. ¶ Sed iuramē to illato: cū hoc a partibꝰ factūᵇ fue rit ⁊ a iudice approbatūᵉ: vel ex au ctoritate iudicis cuicūqꝫ ꝑti illatūᵈ: Si ꝗdem is cui imponitur ſacr̄m nihil ad hoc fuerit reluctatusᵉ: ⁊ hͦ p̄ſtetur: vel referat̉ᵍ: neceſſitate im ponenda ei cui refert̉ relationis ſacramētū ſubire. vel ſi hoc recuſauerit quaſi illatoᵇ ſacr̄o p̄ſtitoⁱ: cā vl̓ capitulū decidat̉ˡ: nullo loco ꝓuocatiōi relīquēdo. Quis.n. feren dus ē ad appellatiōis veniēs auxiliuꝫ in hiſ q̄ ipſe faciēda ꝓcurauitᵐ ¶ Sinaūtis cui ſacr̄m eſt illatum vel a ꝑte vel a iudice hoc ſubire mi nime voluerit: lnīam quidem habeat ſacr̄m recuſareⁿ. Iudexº āt ſi hͦ oīmō p̄ſtādū exiſtīaueritᵖ: ſic cāꝫ dirimat: quaſi volēteq eo ſacr̄m ſit recuſatū: ⁊ ita cetera ſiue capitulaᶠ. ſiue totiꝰ negocij ſūma examinet̉: ⁊ lis ſuo marte percurrat: nullo ei obſtaculo obuiante. Ipſe autē qui ſacr̄m ſibiˢ illatū dare recuſauerit: hͦ atteſtet̉ᵗ: vel ſi forte non audeat. poſtea: vt nō ſit correcta lex ſuꝑior. ⁊ illa q̄ ē. jͣ. de ſentē. l. cū iud. eis. jͣ. e.§. fi. vbi dicit n̄ mutari vetera iura. Tertij ⁊ bn̄ dicūt. i. i. i. ꝓlatōe. ⁊ reddunt ſingula ſingulis.i. vt ad id qd̓ dicit in pͥn. litis medio referat̉ id qd̓ dicit nō expectata ſnīa. ⁊ ad id qd̓ dicit in inſnitiua ſnīa referat̉ nō expectata ꝓuocatōis formidine. b ¶ Sub ipſo. i. co sͣ. de ep̄i. au. l. maii ticos. c ¶ Nō expectata de ſingula ſingu dixi. Uel dic ſ̄i eta vltīa diffinitiōa ꝑtibus defert̉. y uocatiōis formidie a iudice. a ¶ Prouocatioẜm leges poſt ſnīa licet appellare. vt. īͣ epiſco. au. l. ij. ꝫ luran Iuramento preſtiso ſtandū precedēte ſ ma delatiōe. Si aū eſt preſtitū ſed recu Si ꝗdē ab eo cuid̓ſe habet̉ ꝓ ꝯuicto ⁊ no pellat̉. Si aūt ab eorefert̉ pōt ꝑ iudicemri pro cōuicto ⁊ cor eū pronunciari diffi ue ſi iuramentū reſi totā cauſam. vel int cutorie ſuꝑ aliquod o pitulū. tn̄ ſi credit ſeuatū: pote̓it appella iuſtificari appellatis h. d. vſqꝫ ad.§. his q ſentibus. bal. b ¶ Factum.i. delan c ¶ Approbatum. ⁊ eſt iudiciale. ⁊ ideo approbatum: qꝛ doqꝫ non approb ſi ille cui defertur ⁊ ſe neſcire veritate ff. eo. iuſiurādū d ¶ Illatum.. ceſſarium. e ¶ Reluctatusi recuſat. f ¶ Et hoc. nunc rn̄de g ¶ Referatur. qui parte infertur: vel et quum a iudice. ⁊ poterit iſto caſu cui defertur recuſare. Item appel re. vt. jͣ. e.§. ſinaūt. h ¶ Illato.i. delato. i ¶ Preſtito. ab eo cui ab initio illatum fuit. k ¶ Cauſa. quando ſuꝑ totali cauſa defertur. l ¶ Uel capitulum. quando ſuper certo capitulo defertur. l ¶ Decidatur. ſic ergo delator nō poteſt recuſare ſi refertur. ſꝫ ille q primo delatum fuit bene poteſt recuſare: vt. jͣ. e. l.§. j. Item nec api lat vt hic. quod alteri cui.ſ. primo fuit delatum non denegatur: qꝫ i appellare: vt. jͣ. proxi.§. m ¶ Procurauit. procurauit enim vt lis iureiurā. decideret̉. ⁊ ſic equod quiſqꝫ iuris. l. j. ⁊. ij. ⁊. ff. e. l. iuſiurādū ⁊ ad pecūias.§. ⁊ ſi ls n ¶ Recuſare. ꝯtra. sͣ. e. delata. ⁊. ff. e. manifeſte. Sol. hic nouum. E dic vt in. d. l. manifeſte diximus. o ¶ Iudex. hic ad neceſſarium reſtringitur. ẜm Azo. p ¶ Exiſtimauerit. id eſt illum cui illatum eſt ſi non iuſte recuſareſpexerit. q ¶ Volente.i. ſicuti ſi alter alteri rettuliſſet: ⁊ cū ille ſubire velletei remiſiſſet ⁊ ſic ille recuſaſſet iſto volente. Uel aliter.i. ſicuti relat ſibi ſacramentum recuſaſſet quod ab initio detuliſſet. ⁊ hec duo pſunt quo ad ſententiam nō quo ad appellationem. nam ẜm pruſe tellectū qui defert vel refert non appellat: vt. jͣ. e.§. ſiue autē. hic au qui recuſat appellat. Item ẜm alium non appellaret quod hic faci ſubijcit. r ¶ Capitula. ſuper quibus non eſt iuratum. ar. jͣ. e. nullo tn̄ ⁊t. s ¶ Sibi.ſ. reus vel actor. t ¶ Atteſtetur. qꝛ ex cā ſubire iuſiurādum recuſet forte qꝛ dubuū ſcō cum hoc iuramentū ſit veritatis: vt. ff. e. l. iuſiurādū ⁊ ad petucirca prin. ⁊. ff. rerum amo. l. marcellus. ac.
zum Hauptmenü