Seite
Secundum. Preceptum Capitulū. Secūdū nō aūt ſic ꝑ omnia de iſto qui deliberare obmittit nō ex cōtē ptū ſed ex negligēcia. ſi autē non adu̓tat aliqͥs ſe iurare fal ſum. nec falſum eſſe qd̓ aſſerit tūc non videt̉ habere intencō nem iurādi niſi ex habituma­le introducto fo̓te iuraret. iō a crimine ꝑiurij excuſatur. ſic̄ cum quis iurat in conmuni ſer mone nō aduertens que inuo cet et ad quid. ſed ex quadā cō ſuetudine mala. aut alia ſur­repcōne mala iurat. tūc n̄ pec cat mortalit̓ ſed appropīquat ad mortale Quarto periu­rat qͥs ioco falſū ſciēter cōfir­mādo ⁊ mo̓talit̓ peccat vn̄ dic̄ ſcūs tho. vbi prius. ꝙ ille qͥ io coſe ꝑiurat. nō euitat diuinaꝫ irreuerenciā. ſed quo ad aliqͥd ad auget ea. magnū em̄ eſt ⁊ maior irreuerencia dei cū in io co aſſumitur teſtimonium fal ſitatis quā ex aliqͣ neceſſitate hoīs. Et ſicut homo non euitat diuinā irruerēciam ſic nec pec catū mortale. Quinto per iurat et peccat mo̓talit qͥ iurat aliqd̓ verū qd̓ tn̄ credit falſū. qꝛ iurādo mētit̉ et fallere intē dit mediante iuramento ⁊ ītē dit illud quod credit falſū cō­firmare mediante iuramēto ⁊ per teſtimoniū diuinū Exēpli gia mercator hꝫ duo dolia vi ni ad vēdendū. in vno ſcit cor ruptū vinū eſſe ī alio ſanū ſed a caſu trāſponuntur vaſa iſta Si igitur mercator intendit ambo ī eqͣli preco vendere ⁊ ex errore iurat ꝙ in. a. dolio ſit ſa num vinum in quo in veritate ita eſt. ſꝫ mercator putat ſolū ſanu vinū eſſe in. b. dolio. ve­rū iurādo periurus eſt. qꝛ mēti tur ⁊ ꝯtra cor loqͥt̉. Sexto per iurat qui dubitat an ſit verum qd̓ iurat ⁊ tn̄ dicit ſe ſcire ꝙ ve rū ſit. Et ſi hoc ex deliberacōne et ex ꝓpoſito fac̄ ē mo̓tale pec catū ⁊ maiꝰ ſi eſt ſolēniſatum Racio eſt qꝛ talis iurat ſe ſcire certū eſſe ẜmone ſic eſſe et hoc eſt mēdaciū qꝛ non ſcit ſic eſſe ſꝫ dubitat eſt ergo mēdacium iuramēto firmatū. ſcita igitur ꝓſcitis p̄t quis iurare Credi­ta ſolū ꝓ creditis et dubia ꝓ dubijs debet quis iurare vel ta cere. Septimo periurat ille qui falſū iurat qd̓ credit eſſe verū licet nō tam grauiter peccet ſi cūt quitꝰ cum ille nō intendat fallere ſic̄ quitus. nec intēdat mēdoſe ꝑ nomē dei teſtimoniū eius inducere non tn̄ ē a pcc̄o īmunis Quia ut dic̄ bonauē. ſuꝑ. iij. di. xxxix. Quāuis tal̓ non ꝯtemnat veritate ex cer­ta ſciēcia adducēdo eam ī teſti moniū falſitatis ꝯtemnit tam ex ipſa temei̓tate. a deo em̄ nō mē dei terribile ē. ⁊ venerabile