Seite
Secūdū. Preceptum Capitulū. Secūdū quoꝝ vtrūqꝫ eſt magna dei ir ruerēcia Eſt enī ſic deū īuoca­re tātū ac ſi deꝰ nō ꝯgnoſcerꝫ veritatem et ſic ex ignorātia teſtificet̉ falſum vel ſi ꝯgno­ſcit eam tūc eſt ac ſi ſcient̓ ap probet ⁊ teſtificet̉ falſitateꝫ Item ꝑiuriū ꝓpriū eſt mo̓tale. quia directe cōtra p̄ceptū dei ſcꝫ nō aſſumes nomē dei tui in uanū Et cōtra illud leuiti. xix. Nō ꝑiurab̓ in noīe meo. Ex quibus ſeqͥtur ꝙ ꝑiuriū ad mi nus nouē modis cōmittit̉ Pri mo qn̄ qͥs falſum iurat ſolēnit̉ in pn̄cia iudicis qͥ d̓liberauit tā de dicto ꝯfirmato qͣm de iura­mēto. Tal̓ ꝑiuras nō ſolū mor talit̓. ſꝫ etiā enormit̓ peccat vn̄ ꝑ tres digitos quos poīt ſig­ficat ꝙ corpus aīam et famā impignorat deo derelicto ipſi dyabolo. nā ibi ꝓpt̓ circūſtāci as grauius quis peccat quia ī iudicō Et qꝛ multum delibera­te ꝑiurat ut dicit ray. qui inqͥt iurat ꝑ deum multū obligat̉. qͥ vero ꝑ deū ⁊ euāgelium ma gis obligatur. qui iſtis adiū git ſanctoꝝ r̄liquias magis obligat̉. ⁊ ita creſcētibꝰ ſolē­nitatibꝰ. creſcit obligacō. Se cūdo ꝑiuriū facit q̄ extra iudi­ciū vl̓ non ſolēnit̉ falſum iurat deliberas priꝰ de dicto ⁊ de iu ramēto ⁊ tal̓ etiā peccat mo̓ta liter minus tamen qͣm p̄cedēs vnde tho. 2. 2. q. xcviij. arti. iij. vult ꝙ grauius eſt peccatū ſi quis ꝑ euāgeliū ſoleminter iu rans ꝑiuret qm̄ ſi per deū ꝯmu ni ſermone periuret tum ꝓpter ſcādalū. tū propt̓ maiorē deli­beracōem. Quibus eqͣlit̓ hinc inde poſitis grauius eſt ſi quis ꝑ deum iurans ꝑiuret qͣꝫ iurās per euangelium Et ſunt talia periuria valde grauia peccata quia cū deus ſic aſſumitur tan qꝫ teſtis falſitatis aſſumit̉ cō tra ſecūdum p̄ceptum. Eſt enī ut paulo āte dictum eſt. ac ſi deus nō cognoſcat veritatem et ſic ex ignorancia teſtificet̉ falſum. vl̓ ſi cognoſcat ea tūc eſt ac ſi ſcienter approbet. ⁊ te ſtificet̉ falſitatē Quorū vtrū qꝫ eſt magna diuine veritati ī iuria. Tercō periurat qui ex lapſu lingue iurat. Si quidem aduertat ſe iurare et falſū eſſe quod iurat nō excuſatur a pec cato mortali. ſicut nec a dei cō temptū. nā ad hoc ꝙ aliquis peccet mortaliter ſaltem non ex habitu requiritur ꝙ ſuum peccatum plene ſit volūtarium directe vl̓ interp̄tatiue quod dicitur ꝓpter iſtū qui cum deli berare poſſet: deliberare cōtem nit. Si ex tali contemptū deli beracōis ex ſurrepcōne periu­rat videtur multis ꝙ talis non ē excuſandꝰ a peccato mo̓tali