¶ De arboribus et plātis Ec vinaria vinarie dicit̉ celariū vl̓ locus vbi vinū occultatur ⁊ reponi tur. vnde quāto locus ille frigidior ē ⁊ ſiccior/ tanto eſt aptior ad vina in dolijs re poſita conſeruāda. ⁊ ideo excauant̉ loca lapidoſa. ⁊ ſub terranea vt in eis vina melius con ſeruētura corruptione calidi aeris ne areſcant vel alio modo corrumpantur. ¶ De viola. Iola ꝓpter violentiā odoris ſic ē nominata(vt dicit Iſi cuius tres ſunt ſpēs.ſ. purpurea/ alba ⁊ melli na. ſed oīum folia nature frigide ſunt ⁊ aquoſe ⁊ etiam ſolutiue. vnde viole cū melle ⁊ aqua d̓ cocte ſoluūt ventrem. ſimiliter ſi cum zuchara macerent̉ ⁊ in vaſe vitreo diu ſoli exponantur: aluum laxant/ inflationem mitigant caloreꝫ fe brilem alterant ſitim ſedant. ſemen eaꝝ partuꝫ mulierum eijcit ⁊ excludit. lumbricos occidit. calefactioni ep̄atis ſubuenit. herba quidē modica eſt viola in ſubſtantia que recens melior eſt ꝙͣ antiqua. cuiꝰ flos maximi eſt odoris. vnde odor eius cerebri calorē mitigat ⁊ ſpūs aīa les recreat ⁊ confortat. ſomnum ꝓuocat qꝛ cere brum refrigerat/ temꝑat humectat. quāto flos eius eſt virtuoſior/ tāto plus inferius caput de primit ⁊ inclinat. Item flores vernales prius oriunt̉ ⁊ ſe citius manifeſtant. paruitateꝫ eius in ſubſtantia magnitudo odoris pariter ⁊ virtis nobiliter recōpenſat. vt dicit dia. ¶ De vlmo. Tmus nomen accepit eo ꝙ in loqͥ vliginoſis ⁊ humidis melius ꝓ fi cit. nam in motanis ⁊ aſperis minus leta eſt vt dicit Iſido. li. xvij. radices in ter ra ꝓfunde figit ⁊ de ꝓfundis terre viſceribus ad nutrimentum ramorū ⁊ frondiū humorem fugit. ramos multos ⁊ nodoſos ex ſe mittit. et foliorum ſuorū denſitate vmbraꝫ viatoribus gratam facit. Eſt aūt arbor ſterilis ⁊ tamē inter glandifferas a plinio cōputatur. flores hꝫ ſub albidos ⁊ odoriferos ad modū tilie. ⁊ quedā ſunt grana vt cubebe. ſed eius fructꝰ eſt inutiliſ eius flores frequētant apes ex eis mellis dulce dinem colligentes. ⁊ ꝙͣuis quaſi ſterilis ſit in ſe tamē vtilis ē viti fructifere. cuius fructꝰ ⁊ palmi tes furſum erigit ⁊ ſuſtentat. corticem hꝫ duruꝫ ⁊ rugoſum/ ſed eſt lignū molle interius ⁊ leniſ ſimum ⁊ ad ſculpendum valde aptum. ſicut ti lie. vt dicit Iſido. ¶ De vnica. tīca ex eo eſt vocata ꝙ tactus eiꝰ corpꝰ adurat. Eſt enī ignee nature vt dicit macro.) fecūda nō modica vis illius dicit̉ eſſe. vnde nec immerito nomen ſumpſiſſe videt̉. Tactaqꝫ exurat digitos vrtica tenentis. Urtica aūt eſt duplex.ſ. vrens ⁊ mor dens/ puſtulas ⁊ pruriginem gignens. aſpera hꝫ folia ⁊ acuta ⁊ ſubrubea. haſtulas hꝫ āgu loſas ⁊ villoſas ⁊ manus tangentis vritiuas. ⁊ eſt grauis odoris ſubamari ſaporis. Alia eſt vrtica que dicit̉ mortua folia habēs albiora ⁊ molliora ⁊ magis rotunda ⁊ tangētes nō exu rit. florem hꝫ nūc rubeum/ nunc album/ ⁊ valde grauis odoris pariter ⁊ ſaporis. vtraqꝫ vrti ca eſt medicinalis. nam ſuccus eius cum vino bibitus/ valet contra dictericiam ⁊ cōtra coleri eam paſſionem cum melle curat antiquā tuſſim ⁊ mundat pulmonē. ⁊ ventris inflationē ſedat ⁊ tumorem. folia eius cū ſale contrita vulnera ſordida mūdant ⁊ curant. ſimiliter morſum ca nis ſanant etiā cancros. radix eius cōtrita cuꝫ vino ⁊ cocta in oleo valet cōtra tumorem ſple nis. ſuccꝰ eiꝰ fluxus ſanguinis de naribꝰ ſiſtit. cum mirta mēſtrua ſtringit. ſemen eius cū vino bibitum precipue mixtu melli ⁊ piperi mouet venerem ⁊ ꝓuocat vrinam. herba recens cocta ventrē mollit ſi comedat̉. vnde dicit plini. ⁊ p̄cipit vrticam recenteꝫ quando primo creſcit in marcio decoquere ꝑ modum oleris ⁊ comedere contra multas corꝑis paſſiones. vtilior tamen eſt in medicina ꝙͣ in eſca. ¶ De zizania. Izania herba quedam eſt de qua Iſido. li. xiiij. quā poete infelix ſoli um dicūt eo ꝙ ſit inutile ⁊ infecun dum. ⁊ eſt femini generis in ſingulari ⁊ neutri in pluarali. vt dicit idem. Naſcitur autem inter triticum temporibus corruptis atqꝫ ſiccis. quā diu eſt in herba ſimilis ē tritico/ ⁊ ab eo poterit vir diſcerni. ſuffocat autem ipſum triticum atqꝫ ledit niſi ab eo cautius ſeparēt̉ cū cautela ma gna. Nō eſt zizania qn̄ adhuc recens eſt eradicanda/ ne ꝓpter ſimilitudinem quā hꝫ cum tri tico vel zizania colligatur vel triticum ſub zizanie ſpecie euellatur. Cautius igitur eſt ut qn̄ triticū azizanijs nō diſcernitur vſqꝫ ad meſſeꝫ vtrūqꝫ creſcere ꝑmittatur. ⁊ tūc zizanijs ꝑ ſemē cognitis a tritico ⁊ diſcretis ꝑ faſciculos colligantur. ⁊ tritico in horreis recollecto zizania ꝑ faſciculos cōburantur. Habꝫ aūt zizania vim acutā ⁊ quodāmodo venenoſam/ inflatiuam ⁊ ventoſam. ⁊ ideo inebriat ⁊ mentē ꝑcutit ⁊ ca put ledit. immutat ſaporem panis cui admiſce tur ⁊ inficit. ⁊ ſi in multa quātitate comedatur valde ledit. immo quādoqꝫ interimit ⁊ occidit ꝙͣuis aūt ſit noxia interius in corꝑe ad edendū vtilis tamen extrinſecus eſt ad comedendum.
