Collatio xix abbatis Iohannis I eſt nec ad illorū ſublimitatē nos poſſe cō ſcendere. qui nō dicā vſqꝫ ad ſenectā ſb̓ cenobij permanere nō poſſumꝰ diſciplina. ſꝫ vix biennio ſubiectionis iugū ferre ꝯtenti. ad preſumptionē noxie libertatis ꝓtinus euolamus. cū tamē ip̄o illo ꝑuo tꝑe nō ẜm illam diſtrictionis regulā. ſed ꝓ noſtri arbitrij libertate vtcūqꝫ ſeniorꝭ ſubijciamur imperio. vt nō patientie fru ctū ediſcere. ſꝫ tꝑs adipiſcende licentie ex pectare videamur. Hūc igitur ſenē cū ī abbatis pauli cenobio vidiſſemꝰ. etateꝫ primū et gratiā viri qͣ erat preditus am mirati. demiſſo in terrā vultu precari cepimꝰ. vt nobis pandere dignaret̉. quā ob cauſam relicta heremi libertate. et illa profeſſione ſublimi. qua eū pre ceterꝭ eiuſ dem vite viris fama celebrauerat. ſubire iugū cenobij maluiſſet. Ille velut impa rē ſe anachoretice diſcipline. ⁊ ſb̓limita te tante ꝑfectionis indignū. ad iunioruꝫ ſcolas reuertiſſe dicebat. ſi tamē vel ip̄o. rū inſtituta ẜm profeſſionis meritū poſſet implere. Cuius reſponſionis humilitatē cum refragatio noſtre deprecatiōis excluderet. ad extremū ita exorſus eſt. Reſponſio abbatis Iohannis cur heremū reliquiſſēt. Cap̄. iij Nachoreticā diſciplinā quaꝫ me deſeruiſſe miramini. nō ſolū nō reſpuo nec refuto. ſꝫ tota po tius veneratione cōplector atqꝫ ſuſcipio In qua poſt triginta annos. quos in cenobij cōgregatione tranſegerā. ita alioſ viginti expleſſe me gaudeo. vt inter illos qui eam vel mediocriter appetebant non vſqꝫ quaqꝫ ſegnicie denotarer. Sed qꝛ deguſtata eiꝰ puritas ſollicitudine inter duꝫ carnaliū rerū interpolata ſordebat. recurrere ad cenobiū cōmodius viſuꝫ ē. vt ⁊ promptior arrepti planioris ꝓpoſiti cōſummatio ſequeret̉. et minus de pre ⁊ ſumpta ſublimioris ꝓfeſſionis difficultate periculuꝫ. Melius enī eſt deuotū in minoribꝰ. qͣꝫ indeuotū in maioribꝰ ꝓmiſ ſionibꝰ inueniri. Et idcirco ſi quid elati us immo liberius fortaſſe protulero. q̨̄ ſo vt nō iactātie vicio ſed edificationis veſtre depromptū ſtudio cēſeatis. quia vobis tam ſtudioſe querētibus nihil de veritate exiſtimo ſubtrahendū. Arbitror enī inſtructionis vobis aliquid poſſe cō ferri. ſi pauliſper humilitate ſepoſita ſim pliciter omnē ꝓpoſiti mei patefecero veritatē. Confido enī quia nec apud vos de libertate dictorū cenodoxie notaꝫ. neqꝫ apud conſcientiā meā de ſuppreſſiōe veritatis quiddam mēdacij crimen incurram. ¶ De virtute predicti ſenis quam ī anacho retica exercuit diſcipli¶ Cap. iiij. na. I quis igit̉ ſecretis heremi delectatus obliuioni tradere potuit humana conſortia. ac ẜm hieremiā dicere. ⁊ dieꝫ hoīs nō deſidera ui. tu ſcis. ego quoqꝫ id dn̄o ſuā gratiā largiēte vel aſſecutū vel certe aſſeq̄ anni ſum fuiſſe me fateor. Itaqꝫ pio domini nr̄i munere memini me in huiuſmodi ra ptū frequenter exceſſum. vt obliuiſcere me ſarcina corporee fragilitatis indutū. mentēqꝫ meā ita om̄es exteriores ſenſus ſubito reſpuiſſe. et a cunctis materialibꝰ rebus omnimodis exulaſſe. vt neqꝫ oculi neqꝫ aures mee ꝓprio fungerētur officio. et ita diuinis meditationibꝰ ac ſpiritalibus theorijs animus replebatur. vt ſepe ad veſperam cibum me percepiſ ſe neſcirem. ac ſequenti die de heſterna abſolutione ieiunij penitus dubitarem. Ob quā etiā cauſam ſeptē dieruꝫ cibꝰ. hͦ eſt. ſeptē paximaciorū paria ſequeſtrati in ꝓcherio. id eſt. ad manuenſem ſportā die ſabbati reponūtur. vt refectio pretermiſſa nō lateat. Qua conſuetudine illiꝰ qͦꝫ obliuionis error excluditur. vt expletū hebdomade curſū. ac ſolēnitatē diei ip̄ius reuolutā. finitus panū indicet nu merus. feſtiuitasqꝫ diei ſacre ⁊ cōgregationis ſolennitas ſolitariū latere nō poſit. Ꝙ ſi etiā hūc ordinē ille quē predixi. mus mentis exceſſus forte turbauerit. ni hilominus qͦtidiani oꝑis modus. dierū
