T. Li. XL. ꝙ intret religionē: vel ſe tranſferat ad aliā longinquā regionē. Si autē p̄ſumat inde periculū ſequi poſſe. qꝛ forte filius ē malꝰ. vel ſtultus. nec ſibi vellet credere: nec illud ſciret tacere. tunc non indicet ſibi. Si etiaꝫ p̄ſumat ꝙ ſi ſibi indicauerit: non acquie­ſceret: tunc etiā non indicet. ſꝫ quantuꝫ po teſt ſatiſfaciat heredibꝰ de ſua dote l̓ alijs bonis ſuis ꝑ ſe vel ꝑ aliū.ſ. diſcretū ⁊ cau­tum: ita ꝙ caute fiat ne aliqd̓ maluꝫ: vl̓ ſu­ſpitio mali inde ꝓueniat. Et idē faciat ſi fi­lio indicauerit: ⁊ ip̄e crede̓ vel acquieſcē noluerit. hͨ Ber. Hoſti. ⁊ Ray. Non tamē filius tenet̉ credere matri: niſi poſſꝫ ſibi fa cere certam fidem ꝙ euꝫ de viro ſuo nō cō cepit. Scd̓m Sco. aūt 4º. di. 16ª. q. 2ª. c. 9ᵐ mulier illa crimē ſuuꝫ dicere nō debꝫ filio ſpurio. qꝛ non debꝫ exponere ſe ſue diffa­mationi apud filium ꝓpter incertam corre­ctionem filij. qꝛ ſi non crediderit: duo ma­la ſequent̉.ſ. quia ip̄a erit diffamata: ⁊ ille hereditatē vt pͥus tenebit. Non debꝫ etiaꝫ dicere viro. qꝛ non debꝫ expone̓ ſe ſue cer te diffamatōi. ⁊ apud viꝝ morti vel ſalteꝫ odio: vel diſcordie. Et et viꝝ periculo vxo ricidij ꝓpter incertū bonuꝫ hereditatis re ſtituende. debꝫ aūt mulier filiuꝫ ſuum ſpu riū diligenter induce ex alijs honeſtis cau ſis: vt hereditatē vero heredi dimittat. pu­ta ꝙ fiat religioſus vel clericus. Et ſi ip̄m ad hoc inducere non potuerit laborare de­bet quātum pōt ad reſtituēdum vero he­redi. hͨ Sco. vbi ſupͣ. Non tamē tenet̉ reſti tuere equiualēs toti hereditati. qꝛ multum diſtat inter habere: ⁊ ꝓpe eē. Ille autē nūqͣꝫ habuit hereditatē. licꝫ fuerit ꝓpe habere ẜꝫ iuſticiaꝫ. ⁊ ideo minus qͣꝫ equiualēs ſuffic̄ reſtituere. Illud aūt minus determinet̉ ad arbitriuꝫ boni viri ẜꝫ Sco. vbi ſupͣ. ⁊ Ric. 4º. di. 16ª. q. 3ª. ar. 4º. c. 9ᵐ Sed nunꝗd tenet̉ talis ꝓles de conſumptis bona fide­℟ndeo puto ꝙ non. ar. C. de rei ven. cer­tum ē mulier tamē tenet̉ ẜm Ber. ⁊ Hoſt. Pone ꝙ vir non hēat aliquos conſan­guineos: qui ſibi ſuccedere debeāt ab inte­ſtato. ℟º. nihilominus peccat.ſ. impediēdo ne libere faciat teſtamētuꝫ. C. ſi ꝗs aliquē teſta. ꝓhi. l. i. ⁊. 2ª. ẜm Ber. Debꝫ etiaꝫ de­ſuo ſi pōt vſqꝫ ad ꝯpēſatōem ſufficiētē ero gari pauꝑibus ꝓ aīa viri de conſilio con­feſſoris ẜm Hoſti. Itē dicit Inno. exͣ de pe­⁊ re. officij. ꝙ talis mulier ſatiſfaciat illis quibus viſil̓r credit̉ ꝙ ſua reliꝗſſet: vel ſi neſcit̉ hoc pauꝑibus eroget. Dicit etiā idē ibidē. ꝙ ſi mulier illa non haberet vn̄ recō penſarꝫ ⁊ haberet ꝓbatōes ꝑ quas ſucce­ſores a damno releuare poſſꝫ eas adduce debet: niſi ex hoc graue malū īmineret. In tellige tamē ꝙ talis mulier qͣꝫdiu ē in mor­tali: nec deponit aīum peccādi: non valet ta­lis pnīa ſibi. ad pnīam tn̄ dꝫ admitti. ſꝫ ē di­cēdum ei ꝙ non eſt fructuoſa ſibi quo ad vitā eternam. hͨ in glo. ſuꝑ. d. c. officij De indulgētijs titulus. 4. Onſequenter ꝯſiderandū ē de indulgētijs. Et primo vtꝝ vale ant. 2º. quātuꝫ valeāt. 3º a quo fieri debeant. 4º. qua de cauſa fi­ri debeant. 5º. quibus valeant. Primo igit̉ q̄rit̉ vtꝝ indulgētie valeāt aliquid. ℟º. ꝙ ſic. al̓s eccl̓ia vl̓is erraret: qd̓ impiū eſſꝫ di cere. valēt aūt ad remiſſionē pene reſidue pꝰ ꝯtritōem. ꝯfeſſionē. ⁊ abſolutōem: ſiue ſit iniūcta: ſiue nō. Fit aūt hͨ remiſſio non quidē ſimpl̓r ꝯdonādo: ſꝫ aliunde ſoluēdo ⁊ quaſi ꝯpēſādo.ſ. de theſauro eccleſie: qui ſicut dictū eſt ſupͣ ītegratur ex tribus.ſ. ex merito fidei ⁊ charitatis totius eccl̓ie. ⁊ ex merito ſuꝑerogatōis viroꝝ ꝑfectoꝝ. ⁊ ex abundanti merito paſſionis xp̄i. qꝛ ⁊ſi ī ſa cramētis oꝑet̉: nō tn̄ eius efficacia ī eis in cludit̉ ſꝫ ſua infinitate efficaciā ſacr̄oꝝ ex cedit. Predicta.n. merita nō ſūt alicuiꝰ: vl̓ aliquoꝝ determīate: ſꝫ ſt̓ cōia toti eccleſie Oꝑa.n. meritoria que ſācti fecerūt ad ho­norē dei ⁊ vtilitatē eccl̓ie in cōi: cōia ſunt. Ea aūt que ſunt cōia multitudini diſtribu­untur ſingulis de multitudīe ẜꝫ arbitrium eiꝰ qui multitudini p̄eſt. ⁊ iō p̄latꝰ eccl̓ie: ꝙ hꝫ claues theſauri p̄dicti p̄t ꝓ dei honore ⁊ eccl̓ie vtilitate de ip̄o theſauro tribue̓ qn̄ vidꝫ expedire. vn̄ ſicut aliꝗs ꝯſequeret̉ re­miſſionē pene: ſi alius ꝓ eo ſatiſfeciſſet. ita et ꝯſequit̉ ſi ei ſatiſfactio alterius ꝑ eū: ꝙ pōt diſtribuat̉. Quatuor tn̄ requirūt̉ ad hͦ vt indulgētie valeāt: duo ex parte dātis.ſ. auctoritas ⁊ cā rōabilis.ſ. eccl̓ie vtilitas. Et duo ex parte recipiētꝭ. vnū ꝑtinꝫ ad re­motōeꝫ cāe ꝓhibētꝭ.ſ. cū ꝯfeſſiōe ꝯtritio. al teꝝ ad collatōeꝫ cāe diſponētꝭ.ſ. fidei deuo tio cū effectu ī forma īdulgētie det̓minato Ad hͦ noͣ ꝙ boᵐ vniꝰ cōicat̉ alt̓i dupl̓r. vnoº ꝑ charitatē. ⁊ ſic et ſin̄ īdulgētia ē ali ꝗs ꝑticeps bonoꝝ oīuꝫ: q̄ fiūt ſi ſit in cha ritate. Alioº ꝑ intētōem facientis. ⁊ ſic per īdulgētias: ſi aſſit legitima cā: poteſt eius