T. LI. XLI. ſꝫ preſupponit̉. hec Bon̄. 4º. di. 22. q. 2. ar. 2. c. i. ad oppoſitū. Que ꝑtes inungūt̉ ℟º. in nobis ſunt eadem pͥncipia agēdi ⁊ peccandi: qꝛ peccatum cōſiſtit in actu. pͥncipia aūt agēdi in nobis ſunt tria. pͥmum ē dirigens.ſ. vis cognitiua. 2ᵐ eſt imꝑans ſ. vis appetitiua. 3ᵐ eſt exequēs.ſ. vis motiua omnis autē noſtra cognitio ortuꝫ hꝫ a ſenſu. Et qꝛ vbi eſt in nobis pͥma origo peccati ibi debet inungi. ideo inunguntur quinqꝫ loca ſenſuum.ſ. oculi ꝓpter viſum. aures ꝓpter auditū. nares ꝓpter odoratum os rōne lingue ꝓpter guſtum: ⁊ etiam ꝓpt̓ loquelam ẜm Sco. 4º. diſ. 23. q. vnica. c. cōcl̓one. 2. in hec.n. duo congruit lingua. vt dicit̉. 2º de aīa. Manus ꝓpter tactuꝫ ꝗ maxime viget in pulpis digitorum. ꝓpter appetitiuam vero inungunt̉ a quibuſdā renes ſiue lumbi ꝓpt̓ generatiuam. pedes autē ꝓpter motiuā: ꝗ ſunt eius pͥncipalius īſtrumētū. Et qꝛ pͥncipiū pͥmū ē vis cognitiua. ideo illa vnctio ab oībus obſeruatur quaſi de neceſſitate que ſit ad ꝗnqꝫ ſenſus Alie vero due non obſeruant̉ ab omībuquia appetitiua ⁊ motiua ſūt ſicut ſcd̓aria pͥncipia. Utrum mutilati ſint inungēdi ℟º ꝙ ſic. qͣꝫto ꝓpinquius pōt fieri ad ꝑtes illas in quibus vnctio fieri debꝫ. quia licꝫ non hēant membra: habent tn̄ potētiā aīe que membris illis debet̉ ſaltem in radice. ⁊ interius peccare poſſunt per ea q̄ ꝑtinent ad partes illas: licꝫ nō exterius. Et licꝫ ē nunqͣꝫ peccauerint ꝑ actuꝫ illoꝝ mēbroꝝ. peccare tamē potuerunt ꝑ cōcupiſcentiam oꝑandi ꝑ ea. Equitur videre de. 8º.ſ. de iteratōe huius ſacramenti. Et circa hͦ ſciē dum ꝙ hoc ſacramentuꝫ reſpicit nō tm̄ infirmatem: ſed etiam infirmitatꝭ ſtatum. qꝛ non debet dari niſi infirmis: ꝙ ẜm humanam eſtimationē morti propinquare vident̉. Sunt autem quedam īfirmitates: que nō ſunt diuturne. vn̄ ſi ī eis datur hoc ſacramentū: tunc cū homo peruenit ad illum ſtatum ꝙ ſit in ꝑiculo mor tis non recedit a ſtatu illo niſi infirmitate curata: ⁊ ita non debꝫ iteꝝ iungi. Sꝫ ſi re cidiuet erit īfirmitas alia: ⁊ tūc pote̓it iteꝝ iungi. q̄dā vero īfirmitates ſunt diuturne: vt ethica idropiſis ⁊ huiuſmodi: ⁊ ī talibꝰ non debet fieri inunctio: niſi qn̄ vident̉ ad periculuꝫ mortis inducere. Et ſi homo illū articulum euadat: eadeꝫ infirmitate durā te. ⁊ iterum ad ſimilem ſtatum per illam īfirmitatem reducat̉ iterum poteſt inungi. quia quaſi eſt alius ſtatus infirmitatis: ſꝫ non ſit infirmitas alia ſimpliciter: ⁊ ī predictis concordant doc. ¶ Et ſic eſt finis huius libri quinti. Incipiunt tituli libri ſexti huius ſumme ī quo quidem libro tractatur de ſacramēto ordinis ⁊ de ꝑſonis rebuſqꝫ eccl̓iaſticis. De clericatu ⁊ tonſura. i. De ſacramento ordinis. 2. Quis poteſt ordinare. 3. De collatione ordinum. 4. De ſcrutinio ordinandi. c. De innocentia ordinādi. 6. De monogamia. 7. De ſobrietate. 8. De prudentia. 3. De pudicitia. 10. De ornatu. ii. De hoſpitalitate. 12. De doctrina. 12. De modeſtia. 14. Ꝙ ordinandus non debet eſſe litigioſus. nō cupidꝰ domui ſue bene p̄poſitꝰ. 15. Ꝙ debꝫ eē non neophitus. 16. Ꝙ non debet eē ſolēniter penitens. 17 De curialibus. 16. De obligatis ad ratiocinia. 19. De ſeruis nō ordinandis. 20. De corꝑe viciatis. 21. De filijs p̄ſb̓orum. 22 De adulto differēte baptizari vſqꝫ ad egritudinem. 23. De peregrinis ⁊ ignotis. 24. De etate ordinandi. 25. De impedimento ſexus. 26. De impedimento infamie. 27. De eccleſijs edificādis ⁊ vniendis. 28. De conſecratione eccleſie ⁊ altarium ⁊ ci miterij. 29. De emunitate ⁊ aliorum pertinentium ad eccleſias. 20. De ſepulturis. 31. De prochijs. 22. De prebēdis ⁊ beneficijs: ⁊ ꝗbꝰ.ſ. ꝯferri debent. 2 De reſidētia clericoꝝ ī eccl̓ijs. 34. De decimis ⁊ pͥmicijs. 25. De peculio clericoꝝ. 36. De alienatōe ⁊ p̄cario reꝝ eccl̓ie. I.
zum Hauptmenü