Expoſitio beati Gregorij pape ſuper Ezechielem B Qua in re nobis diligēti perſcruta­tione querendū eſt: que ſint quattuor pē­ne ſanctoꝝ: ex quibus due ſuperius extē­ſe iungunt̉: due vero eoꝝ corpora ꝯtegūt Si em̄ vigilanter aſpicimus: quattuor et ſe virtutes inuenimꝰ: que a terrenis acti­bus omnē pennatū anīal leuant. In futu ris videlicet amor ⁊ ſpes: de p̄teritis aūt timor ⁊ penitentia. Penne ergo ſibimet iūcte ſuperius extendunt̉: qꝛ ſanctoꝝ mē tē amor ⁊ ſpes ad ſuperna eleuant. Que apte quoqꝫ cōiuncte nomīant̉: quia electi ꝓculdubio: ⁊ amāt celeſtia que ſperāt: et ſperant que amāt. Due vero corpora cō­tegūt: quia timor ⁊ penitētia ab om̄ipotē­tis dei oculis eoꝝ mala preterita abſcon­dūt. Due itaqꝫ vt dictū eſt penne iungū­tur ſurſuꝫ: quādo amor ⁊ ſpes electoꝝ cor da ad ſuperiora eleuāt: ad celeſtia ſuſpen­dūt. Due autē penne tegūt corpora: quā­do eoꝝ mala preterita a ꝯſpectu eterni iu­dicis timor ⁊ penitētia abſcondūt. In eo em̄ quod ſe peccaſſe meminerūt: quia per timeſcūt ⁊ deflent: quid aliud ꝙͣ corpus cō operiūt: qui peccata carnalia per ſuperdu cta bona opera a diſtricto examīe abſcon­dūt. Scriptū quippe eſt. Beati quoꝝ re­miſſe ſunt iniquitates: ⁊ quoꝝ tecta ſunt peccata. p̄s. 31. Peccata em̄ tegimus cū bona facta malis actibus ſuꝑponimus. Omne em̄ quod operit̉ inferius ponit̉: ⁊ hoc vnde operit̉ deſuper ducit̉. Quādo ergo abdicamus mala que fecimꝰ: ⁊ eligi­mus que faciamus bona: quaſi tegmē ei rei ſuꝑducimus: quā erubeſcimꝰ videre. Quālibet em̄ ſancti viri in hac adhuc vi ta ſunt: habēt tamen qd̓ ante dei oculos operire debeāt. Quia om̄ino eſt impoſſi­bile vt aut in opere: aut in locutōe: aut in cogitatiōe nunꝙͣ delinquāt. Unde ⁊ bea tus Iob qui perfecta quidē hominibꝰ di­xerat: dei tamen vocē audiens: ſeip̄m de ip̄a ſua perfecta locutiōe reprehendēs di­cebat. Manū meam ponā ſuper os meū. Iob.39. In manu quippe oꝑatio: in ore locutio eſt. Manū ergo ſuꝑ os ponere eſt peccata locutiōis per virtutē boni operis tegere. Libet fratres chariſſimi ad huiꝰ rei teſtimoniū magiſtrū gentium vocare: qualiter ſanctū illud animal alis quatuor innitat̉ aſpicere: ex quibꝰ duabus ad ſu­periora euolat: duabus vero pēnis corpꝰ cōtegit: quia preterita que egerat abſcō­dit. Uideamus igit̉ quātus hūc amor ad celeſtia eleuet. Mihi viuere xp̄s eſt ⁊ mo­ri lucrū. Phil̓.1. Cognoſcamus quanta ſpe ad ſuperiora tollit̉. Noſtra cōuerſatio ī celis eſt: vnde etiā ſaluatorē expectamꝰ dominū noſtrū ieſum xp̄m. Phil̓.3. Ui­deamus ſi ⁊ in tātis virtutibꝰ poſitus ad hūc timet. Caſtigo corpus meū ⁊ in ſerui tutē ſubijcio: ne forte cū alijs predicaueri ip̄e reprobus efficiar. 1. Corinth̓.9. Co­gnoſcamus ſi hunc mala feciſſe peniteat. Ego ſū minimus apoſtoloꝝ: qui nō ſum dignus vocari apl̓us: quia perſecutꝰ ſum eccleſiā dei.1. Corinth̓.25. In cuiꝰ ver­bis quid aliud ꝙͣ duritia noſtre mētis ac cuſat̉: quia ip̄e plangit qd̓ ante baptiſma cōmiſerat. Nos ꝟo ⁊ poſt baptiſma mul­ta commiſimus: ⁊ tamē flere recuſamus. Quattuor itaqꝫ pēnis ſancta anīalia vtū tur: qꝛ per amorē ⁊ penitentiā facta in ſe illicita deplorāt. Sed qꝛ dictū eſt. Due penne ſinguloꝝ iungebant̉. Hoc fortaſſe intelligit̉: ꝙ nō pennas ꝓprias eleuātes iungāt: ſed vnius ad alterū penne coniū­cte ſint: vt penne videlicet eleuate viciſ­ſim ſibi in cōiunctiōe cōcordent Qua in re queſtio orſt: quia ſi ꝓue penne que ele­uant̉ amorē ⁊ ſpem. Due vero que corpo­ra cōtegūt: timorē ⁊ penitentiā deſignāt. Cur due que extenſe ſunt: dicuntur eſſe coniūcte: ⁊ due qui corpus cōtegunt nō dicunt̉. Sed hac in te facilis largiēte do­mino ratio occurrit. Qd̓ ſanctoꝝ penne coniūcte ſunt amor ⁊ ſpes. Due vero pen ne que corpora cōtegunt̉: ſibimetip̄is ad alterutrū coniūcte nō ſunt: timor ⁊ peni­tentia. Dauid em̄ pro lapſu carnis timē­do ⁊ penitēdo affligit̉. Petrus caſū perfi die fleuit amare. Paulus in ſe crudelita­tē preterite perſecutiōis plangit. Om̄es tamen vnā patriā appetūt: ad vnū aucto­