Liber II Omelia XIX taliā dicta ſūt: ⁊ congruū nō eſt vt ea que ſemel ac ſecūdo exponētes diximus: ſepi­us replicemꝰ. Notandū tamen nobis eſt quia in ſpiritali edificio alter aditꝰ ad ori entem: alius ad aquilonē: atqꝫ aliꝰ ad au ſtrū patet. Sicut em̄ aquilōis frigore pec catores: ita per auſtralē viā feruentes ſpi ritu deſignant̉. Qui calore ſanctiſpiritur accenſi: velut in meridiana luce virtutibꝰ excreſcūt. Pateat itaqꝫ porta ad orientē. vt hi qui ſacramēta fidei bene inchoaue­rūt: ⁊ in nulla poſtmodū viciorū profundi tate demerſi ſūt: ad gaudia ſecreta perue­niāt. Pateat porta ad aquilonē: vt hi qͥ poſt inchoationē caloris ⁊ lumīs in pctō rū ſuoꝝ frigore ⁊ obſcuritate dilapſi ſūt ꝑ cōpunctionē penitentie ad veniā redeāt: et que ſi interne retributiōis vera leticia cognoſcāt. Pateat porta ad meridiē: vt hi qui in ſanctis deſiderijs in virtutibus feruēt: ſpiritali intellectu quottidie inter­ni gaudij myſteria penetrent. Inter hec autē queri poteſt: cū quattuor huiꝰ mun­di partes ſint: cur in hoc edificio he exte­riores nō quattuor: ſed tres porte eſſe me morant̉: Quod recte querendū fuerat: ſi propheta nō ſpiritale ſed corporale edifi­ciū vidiſſet. Sancta em̄ eccleſia: id eſt ſpi­ritale edificiū: vt ad ſecreta gaudia perti gat: tres ſolūmodo portas habet: videli­cet fidem: ſpem: atqꝫ charitatē. Unam ad orientē: aliam ad aquilonē: tertiā ad meri diem. Porta quippe in oriente eſt fides: quia per ip̄am lux vera naſcit̉ in mente. Porta ad aquilonē ſpes: quia vnuſquiſ­qꝫ in peccatis poſitus: ſi de venia deſpe­rauerit: funditus perit. Unde neceſſe eſt: vt qui per ſuam iniquitatem extinctꝰ eſt: per ſpem miſericordie reuiuiſcat. Porta ad meridiē charitas: quia igne ambris ar­det. In meridiana etem̄ parte ſol in altū ducitur: quia per charitatem lumen fidei in dei ⁊ proximi dilectiōe ſubleuat̉. Tri­bus igitur portis ad interius atriū tendi­tur: quia per fidem: ſpem: atqꝫ charitatē ad gaudia ſecreta peruenitur. Alia quo­qꝫ queſtio oritur: cur porta atrij interio­ris poſita contra portam orientis ⁊ aqui­lonis dicitur: ⁊ an ad auſtralem portam pateat tacetur: Sed quia per oriētem in­choantes: per aquilonem lapſos dicimꝰ deſignari: dignum fuit vt vel de inchoan tibus quibus adhuc ſol in tepore eſt: vel etiam de lapſis: ſed per conuerſionem re­deuntibus aperte diceretur: ꝙ eis porta atrij interioris pateat Quatenus ex ip̄is nos certos faceret: de quibꝰ dubitare po­tuerat. Hoc autem de porta auſtrali dicē­dum non erat: quia eos ad gaudia inter­na pertingere: qui feruore ſpiritus in vir­tutibus permanent nullus ignorat. Se­quitur. Et celate palme erant: vna hinc: et altera inde in fronte eius. Quid eſt hoc quod prius in frontibus pictura palmarum: nūc autem celate pal­me in fronte eſſe memorantur: Sed ſicut iam ſuperius diximus: Pictura palma­rum eſt offenſio ſignorum. Nunc vero ce latura palmarum dicit̉: vt bonorum ope­rum demōſtratio deſignetur. Ip̄is enim ſummis p̄dicatoribus dicit̉: Uideāt ope­ra veſtra bona: ⁊ glorificēt patrem veſtrū qui in celis eſt. Math̓. 5. Qui igitur in vita ſua impreſſa eſſe ſancta opera demō ſtrant: palmas in fronte celatas habent: quia quāta illos impoſterum victoria ſe­quatur: iam nunc in ſanctis ſuis operi­bus oſtendunt. Uel certe quia fidem per orientis: ſpem per aquilonis: charitatem vero per auſtralem portam diximus deſi­gnari. Notandum vero nobis eſt: quia in oriētis porta pictura palmarum: in aqui­lone vero et meridie celatura eſſe perhi­betur. Quia cōtingit ſepe vt hi qui ad­hūc inchoantes ſunt: necdum ſe in operi bus ſolidis ac magnis exerceant. Hi ve­ro qui poſt iniquitates ad virtutē redeūt: plerūqꝫ vt culpas ſuas ante om̄ipotentis dei oculos tegere valeāt: in magnis opi­bus exercēt̉. Et qꝛ iā feruore ſpūs actibꝰ ⁊