Contemplationis I do. aꝑiendoqꝫ ſuā neceſſitatē indigentiā exponēdo. ſed memorādo eoꝝ magnam gratiā atqꝫ largitatē. dep̄cando etiā eos vt dignarent̉ intercedere ſe ad deū omnipo tentē qꝛ ꝑſonaliter ꝯparere coraꝫ eo digna eſſet. Uerū eſt/ dictā ꝑſonā in hmōi meditatōe plura ſenſiſſe impedimēta extra nearuꝫ cogitationū atqꝫ fantaſiarū. ip̄a tn̄ forti ꝑſeuerātia/ ſe artauit. atqꝫ in dicto lo­co continuit inde non mouendo ſeu diſce­dendo; quouſqꝫ quod q̄ſiuit inuenit. eſſet qꝫ ſtabilita oīno in hmoi or̄one. nec aliqͥd aliud intēderet. Per dies aūt plurimos modū dictū ꝯtinuabat fueratqꝫ interdum ad duas/ tres vel quatuor horas/ priuſqͣꝫ qd̓ petiuit hr̄e potuiſſet. ſcꝫ ſuaruꝫ cogita­tionū affectionū vnitatē atqꝫ recollectio­nem/ ad vnū tale quale diximꝰ ſupra. Et modū talē quaſi ſemꝑ ꝑuenit ad qd̓ tende­bat. qn̄qꝫ tn̄ citiꝰ. interdū vero tardiꝰ. ꝑce­pitqꝫ clare verū eſſe dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i ꝓmiſ­ſum. ꝑſeuerauerit pulſans petendo/ ape riet̉ ei Poteſtis igit̉ optime ꝑpēdere qͥn ta fuerint huiꝰ ꝑſone deſideria ardentia/ et anxia ſuſpiria atqꝫ gemitus/ erga ſanctos/ ad vnū ad alterū. ſpēaliꝰ ad eos qͦꝝ feſtū tūc colebat̉. qn̄ abſqꝫ ſuccurſu auxi­lio ꝑceptibili/ ꝑmiſerāt dictā ꝑſonā ad ſu­os pedes ꝓuolutā/ ad tanti tꝑis ſpaciū per manere in bello cōtinuo/ ſuarū cogitatio­/ tumultū modicū atqꝫ in ſuo aſcēſu impedimētuꝫ validū cauſantiū. nec ſan­cta deſideria loqui ꝑmittētiū eiſdē. Ip̄i tn̄ tandē de eadē optime ſe qͥtabāt; aīe ſue de­ſideriū eidem tribuēdo. ẜm dei volūtatē eiꝰ vtilitatē. Reperit itaqꝫ dicta ꝑſona­hmōi exꝑtā difficultatē/ ſibi ꝯuerti ad ꝓfe­ctum. vt exhinc diſceret viuaciꝰ ardentiꝰ flagitare. Un̄ accidit ſe de cetero in ſua or̄one reꝑit citiꝰ atqꝫ qͣſi ſine impedimēto collectā in modū talem ad ſuarū cogitatio vnionē atqꝫ ſimplicitatē. leuiuſqꝫ dicto ceteris/ bona conſuetudine comite ad p̄dicta ꝑuenit. Et puto iſtū modum in initio guilhelmū pariſien̄. doctorē pre­cipuū tenuiſſe. quē affirmaſſe legendo rep peri qꝛ pauꝑes trutāni atqꝫ captiui/ ipſuꝫ deū exorare docuerūt. In libris etiā eiuſ dem patet quēadmodū oratōeꝫ vni viato ri ꝑadiſum adeūti pro impetrāda elemoſy na auxilio/ pulcre comꝑat. In quo pari­ter libro quaſi totū ad deū ad dominūqꝫ noſtrū ih̓m xp̄m/ ſuos ſanctos. ſpēalius ad virginē mariā. rōnes adducit: quatenꝰ auxilient̉ creature eis ſupplicāti ſuāqꝫ pau pertatē allegāti. Loquit̉ itē de corā iudici­bus pn̄tatis. qūo tales in ſuis petitionibꝰ ſint circūſpecti atqꝫ ſapiētes. Nimirum. ti mēt enī ꝑiculū ſibi vident īminere. Tali nos īmo adhuc ampliꝰ corā deo pn̄ tati facere nobis multū expediret. Capitulum XL. Cōmendatio iſtius modi contēplationis tanqͣꝫ ſecuri vtilis leuis. Stum modū inchoandi ꝯtem plationē/ cui placet ſequi poteſt ſatis enī eſt ſecurus ſimplex at­qꝫ leuis. Conueniēs etiam gra­dui bene primo cōtemplatōnis antedicto qui aſſignat̉ humilis penitētia. Ibi enim aliud qͣꝫ indulgētia petit̉ atqꝫ bene ope randi tꝑe affuturo gr̄a. item etiā remediuꝫ cōtra plagas ſuas peccatoꝝ infirmitates varias. Ad qd̓ parū/ orōes beati ancel­mi/ diuerſorūqꝫ ceteroꝝ ſanctoꝝ/ edite ad ſanctos ſanctas ꝓficiunt. Liber qͦꝫ de pridē locutꝰ ſum rhetorica diuina intitula tur a guilhelmo ꝑiſien̄. ꝯpilatus multū ad iſta vtilis. Suꝑ iſto iniciādi ꝯtem­plationē/ dudū optabā orōnē quādā fabri care/ in modū pauꝑis/ panē ſuū oſtiatī q̄­rētis vel indulgētia q̄rētis petētis ad in­ſtar incarceratoꝝ aūt certe ad ſil̓itudinem elemoſynā petētiū. quidē ſeip̄is ſed in hoſpitalibꝰ degētibꝰ. Sepe enī aliqͥs de uotionē ſuā alio interpellādo reꝑit ma­gis qͣꝫ ſi ſe deū exoraret ibiqꝫ multuꝫ ꝓfi­cit. Tenent̉ etiā ad plures ex officio ſuo quēadmodū viri eccl̓iaſtici. alijqꝫ ex elemo ſina vitā ducētes corꝑis. īmo dico oēs de­bere hoc facere ꝓpter dei mādatū. qͣꝫ etiā ꝓpter bn̄ficia ab alijs recepta ſiue talia ſint bona nature a ſuis parētibꝰ; ſiue bona for tune/ ipſis collata iure hereditario poſſidē da a viuis aūt a mortuis. Cōpilaui pri dem orationē quādam ad dn̄m ih̓m xp̄m. iniciantē Ieſu ſponſe virginitatis ⁊c̄. In tendo autē ſi deo placituꝫ fuerit de hoc/ in breui diffuſius cōſcribere opus. Uerū eſt omnes mūdi ſcripturas poſſe ꝑducere cōtemplatiuū quo tendere habet. quēad­modū facit fortis ꝑſeuerātia auxiliante dei gratia faciendo exemplo ꝑſone ſupra me­morate. ponēdoqꝫ ſe ad practicā ſcilicꝫ ad opus. qꝛ affectiones ſcribi nequeunt. neqꝫ