Cōio ⁊ bonam conſiſtentiam requiſita: ſiue ſint bona naturalia ſiue fortuita: interiora: vel exteriora. ☞ Sed per allegoriam etiā pro bijs petimus que panis ſimilitudine intelligimus: que anime fo menta reſpiciūt. Hec ſunt panis ſacramentalis eucariſtie: panis vite ⁊ intellectus: qui eſt panis ſalutaris doctrine panis laboris ⁊ penitentie. Extenditur etiā ad panem viuificantis gratie: ⁊ cōſumantis glorie: que ad vegetationē anime pertinent. Sed de vltimis du obus iam petitio porrecta eſt in ſecunda ⁊ tertia petitionibus. ☞ Dn̄s itaqꝫ de ſolo pane mentionem facit qui eſt principale nu trimentū corporis: vt ſuperflua ⁊ que ad luxuriam: id eſt inordinatam voluptatem in cibo. potu. veſtium ⁊ ceterorū cultū prouocant nos doceat vitare. Et ẜm apoſtolum. Habentes victum ⁊ amictū que ſunt chriſtianoꝝ diuitie: contentos eſſe. Ideo petenda ſunt vite neceſſaria: nō delicata viciorum irritamenta. Neceſſaria dico. nō ẜm tenuiſſimū victum: ſed ẜm congruentiā qualitati perſone et ſtatus. Ita tamen panem hunc materialem nobis dari petamus a dn̄o: non vt in eo finem ponamus: ſed tanqͣꝫ adminiculum: quo ad finem que eſt beatitudo anime adiuuemur. Petendus em̄ eſt ad ſuſtentandum corpus: ne ſuccumbat in exercitio operū iuſticie ſed cooperetur ſpiritui ad aſſequendum principaliter intentum quod eſt beatitudo. ☞ Dicitur etiam noſtrum nō meum: vt nemo ſibi temporalia appropriet: ſed ea tanqͣꝫ bona cōmunia: alijs in neceſſitate impercienda: ⁊ petat ⁊ recipiat: nec quis pro ſe ſolum: ſed etiam pro alijs oret. Additur quoqꝫ quottidianum: vt doceamur abijcere nociam ſolicitudinē: ſuperfluam a ſpiritalibus retrahentem: anxiam de dei prouidentia diffidentem aūt principalem tanqͣꝫ ad finem: ſicut Dn̄s ait: Nolite eſſe ſolliciti in craſtinum: quo ſolicitudinem principalē tanqͣꝫ ad finem prohibet adhiberi tēporalibus: que haberi debet ad regnum dei ⁊ eius iuſticiam. Non aūt prohibet ſolicitudinē moderatā prouiſionis etiam pluriū dierum: tanqͣꝫ principaliter deſideratis adiecte. Alioqͥn nō doceret nos orare. Panem noſtrum quottidianū da nobis hodie: quia non oramus ſine ſolicitudine. Ad idem pertinet quod additur hodie: ne etiam ſolicitudinem temporalium conuenientium extendamus in longa temporis ſpacia: Quaſi deſperantes de prouiſione diuina: cui pro nobis eſt cura. ☞ Eſt ergo ſenſus huius petitionis quantum ad panem materialem. Panem noſtrum quottidianum da nobis hodie. Tu pa ter celeſtis da nobis panem quottidianum: id eſt bona temporalia pro huius mortalis vite curſu conuenientia: ea menſura eoqꝫ viuē di mō quibꝰ nobis vtilia ſunt ad vitā ad quā tendimus immortalē.
zum Hauptmenü