Seite
Ti. Li..I. diuinitus data. 2º ꝓpter incertitudinem humani iudicij. p̄cipue de rebus contingē­tibus particularibꝰ. ꝓpter quā contigit de actibus humanis eſſe diuerſa iudicia di­uerſoꝝ. ex quibus etiā diuerſe ⁊ cōtrarie leges ꝓcedūt. ⁊ ideo ut homo ſine oī dubi­tatione poſſit ſcire quid ſit agendū ⁊ quid vitandū. neceſſe fuit ut in actibus ꝓprijs diriget̉ per legem diuinā que errare non poteſt. ꝓpter inſufficientiā humane le­gis. quia homo poteſt de his legem facere de quibus poteſt iudicare. iudiciū aūt ho­minis non pōt eſſe de motibus interioribꝰ qui latent. ſed tm̄ de exterioribus ꝗ patent ⁊ tn̄ ad perfectionē virtutis requiritur ꝙ in vtriſqꝫ actibus homo ſit iuſtus: ⁊ iō lex humana non potuit ſufficienter coercere ⁊ ordinare interiores actus. ſed ncc̄e fuit ꝙ ſuꝑueniret lex dīna. Irca 2ᵐ.ſ. diſtinctionē legis dīne ſciendū ꝙ duplex eſt lex diuina.ſ. vetus ⁊ noua. he aūt non diſtin­guntur ab īuicem ſicut oīno ſpecie diuer­ſa. ſicut diſtinguūtur equus ⁊ bos. ſꝫ ſicut perfectuꝫ ⁊ imperfectū in eadem ſpecie. ut puer ⁊ vir. ⁊ hoc modo diſtīguitur lex ve­tus a lege noua. Un̄ apl̓s Gal̓. 3º. cōparat ſtatum veteris legis ſtatui puerili exiſtētꝭ ſub pedagogo. ſtatū aūt noue legis ſtatui. fecti viri qui iam non eſt ſub pedagogo. ⁊ ideo oēs differentie que aſſignantur inter nouam legem ⁊ veterē accipiūtur ẜm per fectū ⁊ imperfctuꝫ. Precepta.n. cuiuſlibet legis dantur de actibus vitutū. Ad agen dum aūt opera virtutū aliter inclinantur imperfecti qui nondū habent virtutis ha bitū. aliter illi qui ſūt ꝑfecti per habitꝰ vir tutū. primi. n. ſ. imperfecti inclinant̉ ex ali qua cauſa extrinſeca. puta ex cōminatiōe penaꝝ. uel ex ꝓmiſſione aliquaꝝ extrinſe caꝝ remunerationū. ut honoris. ul̓ diuitia rum. vel alicuiꝰ hiꝰ. ⁊ ideo lex vetus q̄ da­batur imperfectis id eſt nondū gratiā con ſecutꝰ. congrue dicitur lex timoris inqͣꝫtū inducebat ad obſeruantiam p̄ceptoꝝ per cōminationē quarūdam penarū. Dicitur etiā habere quedā ꝓmiſſa tꝑalia. Perfe­cti aūt inclinantur ꝓpter amoreꝫ virtutis non ꝓpter aliquā penaꝫ uel remuneratio nem. ⁊ ideo lex noua que pͥncipaliter con ſiſtit in ipſa ſpūali gratia cordibus indi­ta dicit̉ lex amoris. ⁊ dicitur habere ꝓmiſ ſa ſpūalia ⁊ eterna que ſūt obiecta v̓tutis p̄cipue charitatis. ⁊ ideo per ſe in ea incli­natur. non quaſi in extranea. ⁊ ideo etiā lex vetus dicitur coercere manū nō aīuꝫ quia qui abſtinet ab aliquo peccato timo re pene non ſimpliciter recedit eius volun tas a peccato ſicut recedit eius volūtas ꝙ abſtinet a pctō amore iuſticie. ⁊ ꝓpt̓ hͦ lex noua que dicit̉ lex amoris dicitur aīum coercere. Sic igitur patet ꝙ ſunt tres dif­ferentie legis ⁊ euāgelij pͥncipales. ex qui bus oēs alie oriūtur. ⁊ ad quas oēs alie re ducūtur. Prima eſt ꝙ lex ad obſeruantiā preceptoꝝ inducit per timorē. euangeliuꝫ v̓o per amorem. ⁊ hanc aſſignat Augꝰ cō tra Adamantiū manichei diſcipulū dicēs Breuis differētia legis ⁊ euāgelij timor ⁊ amor. 2ª eſt ꝙ lex ꝓmittit temporalia. euangeliū eterna. vn̄ xp̄s in principio ſue p̄dicationis ſtatim dicit. Penitentiā agite appropinquabit.n. regnū celoꝝ. hanc po­nit Augꝰ li. 4º. cōtra Fauſtū. 3ª ē ꝙ lex coercet manū. euangeliū aūt aīuꝫ de quo xp̄s Math̓. 5º. Niſi abūdauerit iuſticia ve­ſtra plus qͣꝫ ſcri. ⁊ pha. nō intra. in reg. ce. Fuerūt tn̄ aliqui in ſtatu legis habentes charitatem ⁊ gratiā ſpūs ſci. qui pͥncipali ter expectabant ꝓmiſſa.ſ. ſpūalia ⁊ et̓na. ⁊ ẜm hoc pertinebāt ad euangeliū ſiue nō uū teſtamentū. Similiter ⁊ in nouo teſta­mento ſūt aliqui carnales nondū ꝑtingen tes ad perfectionē noue legis ꝓpter quod oportuit etiā in nouo teſtamēto induci ad virtutis opera per timorē penarū ⁊ ꝑ aliqͣ tꝑalia ꝓmiſſa. Lex aūt vetus ⁊ ſi p̄cepta charitatis daret. Leuitꝭ. 19º. Dilige ꝓxi­mum ⁊ Deut. 6º. Diliges dn̄m deū tuū. non tn̄ per eam ſpūs ſcūs dabat̉ per quē charitas noſtris cordibus infūditur. ut di citur ad Ro. 5º. Irca 3ᵐ ſciendū ꝙ lex vetus cō tinebat p̄cepta legis nature ⁊ q̄ dam p̄cepta ꝓpria qͣꝫtū ad prima des tenebant̉ ad obſeruantiā veteris legi. non quia erant in veteri lege. ſed ꝗa erāt de lege nature. ſed qͣꝫtum ad 2ª tenebatur ad obſeruantiā legis veteris ſolus popul̓ iudeoꝝ. Cuiꝰ ratio eſt. ꝗa lex vetus data eſt populo iudeoꝝ. ut quandā p̄rogatiuā ſcītatis obtineret ꝓpter reuerentiaꝫ xp̄i ꝙ ex illo populo naſciturus erat. Admitte­bantur tn̄ ad obſeruantiaꝫ legis gentiles de qͦ habet̉ Exo. 12º. quia perfectius ⁊ ſecu rius ſalutem conſequebantur ſub illis qͣꝫ ſub ſola lege naturali. ſicut ⁊ nūc layci trā ſeūt ad clericatū. ⁊ ſeculares ad religionē