.V. XLI. ſuſceptōem pars pene pro venialibꝰ debite remittit̉ ſi digne ſuſcipiat̉. hͨ Rich̓. 4º. diſ. 23. q. i. ar. 5. c. iᵐ ¶ Per quaꝫ virtutem hꝫ hoc ſacramentū ſtare corꝑalē īfirnitatē. ℟º vbi ſciendū ꝙ ſcd̓arius effectus huiꝰ ſacramenti non eſt cuiuſlibet infirmitatꝭ corporalis amotio etiā ſi hoc expedirꝫ effe ctui pͥncipali: ſꝫ alleuiatio quā dupliciter cauſat. vno mō ſuꝑnaturalit̓. alio mō mediante oꝑe naͣe inqͣꝫtum.ſ. alacritas mētis interior naturalit̓ ꝑ quādā redundātiam oꝑatur ad corꝑis meliorem diſpoſitionem vel male diſpoſitionis eius mitigationem. hͨ Ric. 4º. di. 22. q. i. ar. 6. c. i. ¶ Sed cuꝫ ibi fiant plures vnctōes in qͣ vnctōe conſiſtit effectus eius. ℟º ꝙ qn̄ ſunt actiones multe ad vnū effectum ordinate: vltima ē formalis reſpectu oīum p̄cedentiū: ⁊ agit in virtute earū. ⁊ ideo in vltima vnctione infunditur gr̄a: q̄ p̄bet effectuꝫ ſacramēti. hͨ Tho. 4º di. 23. q. i. ar. 2. q. i. c. 3º. ¶ Utꝝ hoc ſacr̄m ſit neceſſariuꝫ ad ſalutem. ℟º ꝙ nō. cum nō detur vt dictū eſt ꝯͣ defectuſ quibus ſpūalis vita tollit̉.ſ. ꝯͣ originale ⁊ mortale. ſꝫ ꝯͣ defectus ꝗbus hō ſpūaliter īfirmat̉. puta ꝯͣ veniale: vel ꝯͣ reliꝗas peni tentie. Sicut tn̄ dicit̉. 4. ſen. di. 23. ſi ſacr̄m iſtud ex cōtemptu vl̓ negligentia omittat̉ ꝑiculoſuꝫ eſt. hͦ tn̄ expone copulatiue: non diſiunctiue. nō.n. quelibet negligentia dānabilis eſt: ſed illa q̄ ex contemptū ꝓcedit vel contemptū inducit. vnde idem eſt de hͦ ſacramēto ⁊ euchariſtia. hͨ Bon̄. 4º. di. 27 dubi. circa lr̄am. q. vltꝭ. Equit̉ videre de 6º.ſ. de miniſtro huiꝰ ſacr̄i. Circa qd̓ ſciēdū ꝙ cōferre hͦ ſacr̄m ꝯuenit ſolis p̄ſb̓ris. vn̄ dicit̉ Iac.§. inducat p̄ſb̓ros ⁊ orēt ſuꝑ eum. ⁊ di. 95. p̄ſb̓ros illud. Rō huius eſt. qꝛ cū huius ſacramēti maͣ ſit oleū ꝯſecratum nō dꝫ adminiſtrari nec contingi: niſi ab eo ꝗ manus habet conſecratas ⁊ talis eſt p̄ſb̓r. ⁊ id̓o nō extēdit ſe ad omnes. nec etiaꝫ ad ſolos ep̄os: qꝛ cū hͦ ſit ſacramētū ꝑiclitantiū: ꝗ non poſſūt adire p̄latos: ſed magis ecōuerſo oportet ml̓tos decede̓ ſine hͦ ſacramento ſi a ſolis ep̄is dari deberet. ideo diſpoſuit ſpūs ſcūs ꝙ daret̉ a p̄ſb̓ris etiam īferioribus. pōt aūt infirmus īungi a p̄ſb̓ro pn̄te vno clerico: vel etiaꝫ a p̄ſb̓ro ſolo. exͣ de v̓. ſig. q̄ſiuit. qd̓ intelligit Ber. ibidē in neceſſitate. Equit̉ videre de. 7º.ſ. cui conferri dꝫ hoc ſacramētuꝫ: ⁊ in qͣ ꝑte. ℟º ꝙ effectus pͥncipalis huius ſacramenti eſt venialium remiſſio: nō quecunqꝫ: ſꝫ plena ⁊ ꝑfecta. de ꝓximo introducēs ad incorru ptibilē ſanitatē vite eterne: que remiſſio de lege cōi ſanis nō pōt cōuenire. Et iō hoc ſacr̄m nulli dari dꝫ ſano: nec ēt īfirmo: niſi ſic gͣuato ꝙ ꝓbabile ſit ſibi mortē īminere de ꝓxīo. qꝛ tn̄ defectus ex ſenio quaſi q̄daꝫ infirmitas eſt. ideo etiā ſenibus ex ſolo defectu nature cōſtitutis ī ꝑiculo mortis de ꝓximo īminentis: hoc ſacr̄m ꝯferri debet hͨ Ric. 4º. di. 23. q. 2. arti. 3. c. ¶ Utꝝ hͦ ſacramētum cōferri debeat furioſis ⁊ amētibus. ℟º ad effectū huius ſacr̄i recipiēdū plurimū valet deuotio ſuſcipientis ⁊ perſonale meritū conferentiū ⁊ gn̄ale meritum totius eccl̓ie: qd̓ pꝫ ex hoc ꝙ forma huiꝰ ſacr̄i hētur ꝑ modū dep̄catōis. ⁊ ideo dari nō debet illis ꝙ nō poſſunt recognoſcere: ⁊ cū deuotione recipere: ⁊ p̄cipue furioſis ⁊ amentibus: ꝗ poſſent aliquā irreuerentiā ꝑ aliquam īmunditiam ſacramēto facere niſi lucida interualla haberēt: in ꝗbus illd̓ recognoſcerēt: ⁊ tunc eis ī illo ſtatu ꝯferri poſſet. hͨ Tho. 4º di. 23. q. 2. ar. 2. q. 3. c. ẜm Sco. 4º: di. 22. q. vnica. c. ꝯcl̓one. 2. autem cōferri non dꝫ amētibus: niſi p̄ſumatur ꝑ volūtatem p̄cedentem expreſſaꝫ eos illud velle. ¶ Utꝝ cōferri dēat oībus īfirmis. ℟º ꝙ nō debet conferri niſi infirmis non habētibus obſtaculū impediēs ſacramēti effectum: ⁊ habētibus reuerentiā ⁊ deuotō nem ad ſacr̄m ⁊ habētibus vel hr̄e poten tibus de cōi lege pctm̄ veniale. Et qꝛ ī nō penitentibus eſt obſtaculū ꝯͣ effectū ſacr̄i. ⁊ imꝑſeuerāter furioſis: nō ē deuotio nec reuerētia ad ſacramētum. Et in ꝑuulis nō ē veniale pctm̄: nec etiā deuotio actualis. iō hͦ ſacr̄m ꝯferri nō debet impenitentibus 95. di. illud. Nec etiā ꝑſeueranter furioſis nec ꝑuulis. liquet gͦ ex p̄dictis ꝙ hͦ ſacr̄m debet dari ſolis infirmis ⁊ his rōe vtētibꝰ ⁊ in articulo mortis exiſtentibus. que tria tangit Iacꝭ. ſtatū infirmitatis cū dicit īfirmatur. ꝑiculū cū dicit ꝗs diſcretiue.ſ. īcu rabiliter: ita ꝙ deficit virtus nature: ⁊ auxiliū medicine. diſcretōem rōnis cuꝫ dicit inducat p̄. ⁊ iterū ſi in pctīs ſit re. ei. hͦ enī tria ſunt tm̄ adultoꝝ vtētiū rōne. Sed ꝯͣ glo. ſuꝑ illud Iacꝭ vltꝭ. infirmat̉ quis ⁊cͣ. infirmat̉ inꝗt ꝗs in vobis mente ⁊ corꝑe ſ. vel fide. ẜm hͦ.n. videt̉ ꝙ debeat dari etiā infirmis ſpūaliter. ℟º ꝙ ibi vel tenet̉ diſiunctiue: nec corꝑis infirmitas excludit̉ ll 2
