T. Li. ⁊ nitor: ꝗ per oleum deſignat̉. exͣ de ſacra vnctione. c. pͦ. Ad ſigͣndū vero illius ſanitatis ſuꝑeminētiam debet eſſe conſecratū ꝑ ſacerdotē ſuꝑeminētis dignitatis ſcꝫ per epiſcopum. Equit̉ vide̓ de. 4º.ſ. de forma huiꝰ ſacr̄i. Circa qd̓ ſciendū ꝙ duplex inuenit̉ forma huius ſacr̄i. Una exp̄mit actū ⁊ intentōem miniſtri. ⁊ hec ē ꝑ modū indicatiuū. ⁊ hētur in aliquibus eccleſijs: non tn̄ in romana: q̄ ſꝑ vitat ea q̄ poſſunt eē occaſio deuiandi. eſt.n. illa forma tal̓. vngo hos oculos oleo ſāctificato in noīe pa. ⁊ fi. ⁊cͣ. Sꝫ hiꝰ forma non eſt de ncc̄itate: ſꝫ tm̄ de ꝯgruitate. Nec ē proprie forma huius ſacramēti: ſꝫ ē q̄dā diſpoſitio ad formā inqͣꝫtū intentio miniſtri dirigit̉ ad actū illū ꝑ v̓ba illa. Eſt autē alia forma que expͥmit or̄onem. ⁊ qꝛ or̄o eſt ꝑ modū dep̄catiuū. iō forma tal̓ ē dep̄catīa: ⁊ ē iſta ꝑ iſtā ſanctā vnctionē ⁊ pijſſimā ſuā miſe ricordiā indulgeat tibi dn̄s ꝗcꝗd peccaſti ꝑ viſum ⁊cͣ. Et tangunt̉ ibi tria.ſ. ſacramē tū iſtud. cū dicit̉ ꝑ iſtā ſcām vnctioneꝫ. ⁊ illud qd̓ oꝑat̉ ī hͦ ſacr̄o.ſ. dei mīa. ⁊ effectꝰ pͥncipalis.ſ. remiſſio pctōꝝ. Et hec forma habetur in oībus eccleſijs: ⁊ ē de nccītate huius ſacram̄ti. qd̓ pꝫ ex romane eccleſie vſu: q̄ tm̄ v̓bis dep̄catiuis vtit̉ in coll̓one huius ſacr̄i. tū etiā ex v̓bis Iacꝭ. ꝗ in promulgatione inſtitutōis huius ſacr̄i: totam eius efficaciā attribuit or̄oni. Et qꝛ ibi nō expͥmit̉ v̓buꝫ determinatū: ſꝫ tm̄ or̄o fidei. id̓o nō oꝫ ꝙ ſit vniformitas ī v̓bo or̄oniſ ſꝫ tm̄ in ſenſu. hͨ Bon̄. 4º. di. 22. arti. 4. c. Un̄ predicta forma ⁊ ſi non ſit ſcripta exp̄ſſe. poſuit tn̄ eaꝫ btūs Iacꝭ implicite ſicut ⁊ plura alia q̄ non ſunt explicite ſcripta ī ſcriptura ſacra. Dicūt tn̄ aliꝗ ꝙ ſi ſint alique eccleſie vtentes forma indicatiua pie credendū eſt ꝙ modus expͥmēdi ꝑ modū imꝑatiuū determinate: vel indicatiuū non ſit de nccītate huius ſacr̄i. hͨ Ric. 4º. di. 22 .q. i. ar. 4. c. i. ¶ Sꝫ qͣre forma huiꝰ ſacr̄i expͥmitur potius ꝑ modū or̄onis qͣꝫ forme alioꝝ ſacr̄oꝝ ℟º. pͥncipalis rō iſtius eſt in ſtitutio. Inſtitutōis vero rō pōt dici fuiſſe ꝯgruitas ex ꝑte modi curādi: ꝗ eſt ꝑ deuo tionē ⁊ eleuationē aīe ad ſpūalia: ad quā p̄cipue ꝑ orationē excitat̉. Equit̉ videre de. 5º.ſ. de efficacia ⁊ neceſſitate huius ſacr̄i. Et circa hͦ querunt̉ plura.ſ. ad ꝗd eſt hoc ſacramētum pͥncipalit̓ ordinatuꝫ. ℟º ꝙ eſt ordinatum pͥncipalit̓ ꝯͣ morbum peccati. ⁊ hͦ patet ex eo ꝙ dicit̉ in inſtitutione eius. Iacꝭ. 5º. ſi in pctīs ſit: dimittent̉ ei. ⁊ hͦ etiā tangit̉ in glo. Et cū nō ſit ꝯͣ originale nec motale: reſtat ꝙ ſit ꝯͣ pctm̄ veniale. ⁊ hoc tenet cōis opi. ⁊ ē opi. Bon̄. 4º. di. 23. q. i. ar. i. c. ⁊ Ric. 4. di. 22. q. i. ar. 5. c. ¶ Sꝫ nō ꝙ de pctō veniali cōtingit loqui dupliciaut ꝓut ꝗs eſt in ſtatu vie: aut prout eſt in egreſſu. pͦ mō morbus venialis eſt quaſi ī ſeparabilis: ⁊ quadam necītate iterabilis: ac ꝑ hoc quodāmō incurabilis. Et ideo n̄ debuit ꝯͣ ip̄m aliqua medicina ſpālit̓ ⁊ pͥn cipalit̓ ordinari. īmo quodāmō oīa ſacr̄a valent ad eius curationē ẜm plus ⁊ minꝰ. 2º mō pōt curari ſine: iteratōe. Et ſic cum aīe poſſint trahere ſecū talia cremabilia: q̄ retraherēt a gl̓ia. Inſtituit dīna miſericor dia remediū quo aīa curari poſſet ꝙͣtum ad remiſſionem culpe: ⁊ etiā ꝑtis pene. ⁊ hͦ eſt ſacr̄m vnctōnis extreme. Modus aū curandi veniale pctm̄ in ſacr̄o correſpondet mō infirmitatis. veniale aūt pctm̄ grauat aīam depͥmendo deorſum: vt nō tēdat in deū ꝑ deuotionē ⁊ amorē: ꝓ eo ꝙ eſt ibi ꝯuerſio īordinata ad bonū cōmutabile. ⁊ ꝓ eo ꝙ ē minor amor dei: ſicut dic̄ Augꝰ li. ꝯfeſſi. Et ideo cū curatio directe ſiat per ꝯͣrium: ꝑ id curatur qd̓ aīam aggrauatā ſurſum ꝑ deuotionē eleuat. Et qm̄ corpus qd̓ corrumpit̉ aggrauat aīam: cū illud ſa cramentū ſit ad eleuandum aīam ꝑ deuotōem in qua aīa recipit vigorē quendam in quo ſꝑ eſt deletio venialiū ſi ſint in aīa. ⁊ ꝑ ꝯn̄s repreſſio moleſtiaꝝ corꝑalium ſi expedit ip̄i aīe. hinc eſt ꝙ illud ſacr̄m prin cipalit̓ eſt ad curatōem ⁊ alleuiationē īfu mitatis ſpūalis.ſ. pctī venialis: ⁊ per accn̄ſ eſt ad curatōem ⁊ alleuiatōem infirmita tis corporalis: quodāmō roborādo aīam q̄ regit corpus. hͨ Bon̄. vbi. sͣ. Hunc autē effectū ſcd̓ariū cauſat ſꝑ ⁊ reſpectu cuiuſlꝫ infirmitatis illud ſacramētuꝫ ſi digne ſu ſcipiat̉ qn̄ expedit effectui pͥncipali ẜꝫ Ric. 4º. d. 23. q. i. ar. 6. c. ⁊. c. i. ¶ Sed obijcit qꝛ ad remiſſionē venialiū ſufficit ſola peni tentia interior: quā hr̄e poſſunt infirmi. gͦ ſuꝑfluit remediū huius ſacr̄i. ℟º ſicut per ſacramētū pnīe ex vi ſacr̄i format̉ attritio pͥus informis. ſic ex vi huius ſacram̄ti cōfortatur mens ad habendā pnīam ſufficiē tem delēdi venialia: q̄ qn̄qꝫ an̄ huius ſacr̄i ſuſceptōꝫ ē tam debilis: vt nō ſufficiat plene remittē ea. per huius etiam ſacramenti
