Prime partis libri Paſtoralis cure lonie tūc reus de elatiōe extitit cū ad elatiōis verba peruenit. Quippe qui ore ꝓphetico ⁊ ante eū ad elationē tacuit: ſententiā reprobatiōis audiuit. Culpā nāqꝫ perpetrare ſuꝑbie iā ante deterſerat: qui om̄ipotentē deū: quē ſe offendiſſe repperit: cūctis ſubſequētibus predicauit. Sed poſt hec ſucceſſu ſue poteſtatis elatus eſt dū magna ſe feciſſe gauderet: cūctis priuſ in cogitatiōe ſe pretulit: ⁊ poſt adhuc tumidus dixit: Nōne hec eſt Babylon magna: ꝙͣ ego edificaui in domū regni: ⁊ in robore fortitudinis mee: ⁊ in gloria deco ris mei? Que videlicet vox illius ire vindictā aperte pertulit: ꝙͣ occulta elatio accendit. Nā diſtrictus iudex prius inuiſibi liter vidit: qd̓ poſt publice feriēdo reprehendit. Un̄ ⁊ in irratiōale hūc anīal vertit: ab humana ſocietate ſeꝑauit: agribeſtijs mutata mēte coniūxit: vt diſtricto vt delicet iuſtoqꝫ iudicio hō quoqꝫ eſſe perderet: que magnū ſe vltra hoīes eſtimaſſꝫ Hec itaqꝫ ꝓferētes nō poteſtatē reprehēdimus: ſed ab appetitu illius cordis infir mitatē munimꝰ: ne imꝑfecti quiqꝫ culmē arripere regimīs audeāt: ⁊ qui in planis ſtātes titubāt: in precipiti pedē ponant. ¶ De illis qui exēplo ceteris ꝓ deſſe poſſunt: ſed quietē ꝓpriā ſectando di mittūt. ¶ Cap. V. Am ſūt nōnulli qui eximia vitutū dona percipiūt: ⁊ ꝓ exercitatiōe ceteroꝝ magnis mune Tribus exaltant̉. Qui ſtudio caſtitatis mūdi abſtinētie robore validi: doctrine dapibus referti: patiētie lōganimitate humiles: auctoritatis fortitudine ere cti: pietatis gratia benigni: iuſticie ſeueri tate diſtricti ſunt. Qui nimirū culmen re giminū ſi vocati: ſuſciꝑe rennuūt: ip̄a ſibi plerūqꝫ dona adimūt: que nō ꝓ ſe tantūmodo: ſed etiā pro alijs acceperūt. Cūqꝫ ſua ⁊ nō alioꝝ lucra cogitāt: ip̄is ſe que ꝑ uata habere appetūt: bonis priuāt. Hinc nāqꝫ ad diſcipulos veritas dicit: Non po teſt ciuitas abſcōdi ſupra montē poſita: ne qꝫ accendūt lucernā: ⁊ ponūt eam ſub mo dio: ſed ſupra candelabrū vt luceat oībus qui in domo ſūt. Hinc Petro ait: Symō iohānis amas me. Qui cū ſe amare ꝓtinus reſpōdiſſet: audiuit. Si diligis mepaſce oues meas. Si ergo dilectōis eſt te ſtimoniū cura paſtoris: quiſqͥs virtutibus pollens: gregē dei rennuit paſcere: paſto rē ſummū ꝯuincit̉ nō amare. Hinc Paulus dicit: Si xp̄s ꝓ oībus mortuus eſt: gͦ oēs mortui ſunt: ⁊ ꝓ oībus mortuꝰ eſt: ſu pereſt: vt qui viuūt: iā nō ſibi viuāt: ſed ei qui pro ip̄is mortuꝰ eſt: ⁊ reſurrexit. Hinc Moyſes ait: Uxorē fratris ſine filijs defuncti: ſuꝑſtes frater accipiat: atqꝫ ad nomē fratris filios gignat. Quā ſi accipere forte rēnuerit: huic ī faciē mulier expuat: vnūqꝫ ei pedē ꝓpinquꝰ diſcalciet: eiuſqꝫ habitaculi domus diſcalciati vocet̉. Frater quippe defunctꝰ ille eſt: qui poſt reſur rectiōis gloriā apperiēs dixit: Itē nūciate fratribꝰ meis. Qui quaſi ſine filijs obi it: quia adhuc electoꝝ ſuoꝝ numerū non impleuit. Huius ſcꝫ vxorē frater ſuꝑſtes ſortiri precipit̉: qꝛ dignū ꝓfecto eſt vt cura ſcē eccleſie ei qui hāc bn̄ regere p̄ualet imponat̉: cui nocenti in faciē mulier expuit: qꝛ quiſqͥs ex muneribus: que percepit ꝓdeſſe alijs nō curat: bonis qͦꝫ eiꝰ ſcā ec cleſia exprobrās: ei quaſi in faciē ſaliuā ia ctat. Cui ex vno pede calciamentū tollit: vt diſcalciati domus eius vocet̉. Scriptū quippe eſt. Calciati pedes in preparatōe euāgelij pacis. Si ergo vt noſtrā: ſic curā ꝓximi gerimus: vtrūqꝫ pedē per calcia mentū munimꝰ Qui vero ſuā cogitās vti litatē ꝓximoꝝ negligit: quaſi vniꝰ pedis calciamentū cū dedecore amittit. Sic̄ ita qꝫ nōnulli: qͥ magnis: vt diximꝰ: mūeribꝰ ditati: dū ſolius contēplatiōis ſtudijs inardeſcūt: parere vtilitati in ꝓximoꝝ predicatiōe refugiūt: ſecretū quietis diligūt: ſeceſſum ſpeculatiōis petūt. De quo ſi di ſtricte iudicent̉: ex tātis proculdubio reſunt: quātis veniētes ad publicū ꝓdeſſe potuerūt. Qua em̄ menteis qui ꝓximis ꝓfuturus eniteſceret: vtilitati ceteroꝝ ſe
