Prime partis libri Paſtoralis cure lonie tūc reus de elatiōe extitit cū ad ela­tiōis verba peruenit. Quippe qui ore ꝓ­phetico ⁊ ante eū ad elationē tacuit: ſen­tentiā reprobatiōis audiuit. Culpā nāqꝫ perpetrare ſuꝑbie iā ante deterſerat: qui om̄ipotentē deū: quē ſe offendiſſe reppe­rit: cūctis ſubſequētibus predicauit. Sed poſt hec ſucceſſu ſue poteſtatis elatus eſt dū magna ſe feciſſe gauderet: cūctis priuſ in cogitatiōe ſe pretulit: ⁊ poſt adhuc tu­midus dixit: Nōne hec eſt Babylon ma­gna: ꝙͣ ego edificaui in domū regni: ⁊ in robore fortitudinis mee: ⁊ in gloria deco ris mei? Que videlicet vox illius ire vin­dictā aperte pertulit: ꝙͣ occulta elatio ac­cendit. Nā diſtrictus iudex prius inuiſibi liter vidit: qd̓ poſt publice feriēdo repre­hendit. Un̄ ⁊ in irratiōale hūc anīal ver­tit: ab humana ſocietate ſeꝑauit: agribe­ſtijs mutata mēte coniūxit: vt diſtricto vt delicet iuſtoqꝫ iudicio hō quoqꝫ eſſe per­deret: que magnū ſe vltra hoīes eſtimaſſꝫ Hec itaqꝫ ꝓferētes nō poteſtatē reprehē­dimus: ſed ab appetitu illius cordis infir mitatē munimꝰ: ne imꝑfecti quiqꝫ culmē arripere regimīs audeāt: ⁊ qui in planis ſtātes titubāt: in precipiti pedē ponant. De illis qui exēplo ceteris ꝓ deſſe poſſunt: ſed quietē ꝓpriā ſectando di mittūt. Cap. V. Am ſūt nōnulli qui eximia vi­tutū dona percipiūt: ⁊ ꝓ exer­citatiōe ceteroꝝ magnis mune Tribus exaltant̉. Qui ſtudio ca­ſtitatis mūdi abſtinētie robore validi: do­ctrine dapibus referti: patiētie lōganimi­tate humiles: auctoritatis fortitudine ere cti: pietatis gratia benigni: iuſticie ſeueri tate diſtricti ſunt. Qui nimirū culmen re giminū ſi vocati: ſuſciꝑe rennuūt: ip̄a ſibi plerūqꝫ dona adimūt: que nō ꝓ ſe tantū­modo: ſed etiā pro alijs acceperūt. Cūqꝫ ſua ⁊ nō alioꝝ lucra cogitāt: ip̄is ſe que ꝑ uata habere appetūt: bonis priuāt. Hinc nāqꝫ ad diſcipulos veritas dicit: Non po teſt ciuitas abſcōdi ſupra montē poſita: ne qꝫ accendūt lucernā: ⁊ ponūt eam ſub mo dio: ſed ſupra candelabrū vt luceat oībus qui in domo ſūt. Hinc Petro ait: Symō iohānis amas me. Qui cū ſe amare ꝓti­nus reſpōdiſſet: audiuit. Si diligis me­paſce oues meas. Si ergo dilectōis eſt te ſtimoniū cura paſtoris: quiſqͥs virtutibus pollens: gregē dei rennuit paſcere: paſto rē ſummū ꝯuincit̉ nō amare. Hinc Pau­lus dicit: Si xp̄s ꝓ oībus mortuus eſt: gͦ oēs mortui ſunt: ⁊ ꝓ oībus mortuꝰ eſt: ſu pereſt: vt qui viuūt: iā nō ſibi viuāt: ſed ei qui pro ip̄is mortuꝰ eſt: ⁊ reſurrexit. Hinc Moyſes ait: Uxorē fratris ſine filijs de­functi: ſuꝑſtes frater accipiat: atqꝫ ad no­mē fratris filios gignat. Quā ſi accipere forte rēnuerit: huic ī faciē mulier expuat: vnūqꝫ ei pedē ꝓpinquꝰ diſcalciet: eiuſqꝫ habitaculi domus diſcalciati vocet̉. Fra­ter quippe defunctꝰ ille eſt: qui poſt reſur rectiōis gloriā apperiēs dixit: Itē nūcia­te fratribꝰ meis. Qui quaſi ſine filijs obi it: quia adhuc electoꝝ ſuoꝝ numerū non impleuit. Huius ſcꝫ vxorē frater ſuꝑſtes ſortiri precipit̉: qꝛ dignū ꝓfecto eſt vt cu­ra ſcē eccleſie ei qui hāc bn̄ regere p̄ualet imponat̉: cui nocenti in faciē mulier expu­it: qꝛ quiſqͥs ex muneribus: que percepit ꝓdeſſe alijs nō curat: bonis qͦꝫ eiꝰ ſcā ec cleſia exprobrās: ei quaſi in faciē ſaliuā ia ctat. Cui ex vno pede calciamentū tollit: vt diſcalciati domus eius vocet̉. Scriptū quippe eſt. Calciati pedes in preparatōe euāgelij pacis. Si ergo vt noſtrā: ſic cu­rā ꝓximi gerimus: vtrūqꝫ pedē per calcia mentū munimꝰ Qui vero ſuā cogitās vti litatē ꝓximoꝝ negligit: quaſi vniꝰ pedis calciamentū cū dedecore amittit. Sic̄ ita qꝫ nōnulli: qͥ magnis: vt diximꝰ: mūeribꝰ ditati: dū ſolius contēplatiōis ſtudijs in­ardeſcūt: parere vtilitati in ꝓximoꝝ pre­dicatiōe refugiūt: ſecretū quietis diligūt: ſeceſſum ſpeculatiōis petūt. De quo ſi di ſtricte iudicent̉: ex tātis proculdubio re­ſunt: quātis veniētes ad publicū ꝓdeſſe potuerūt. Qua em̄ menteis qui ꝓximis ꝓfuturus eniteſceret: vtilitati ceteroꝝ ſe