Seite
Liber ſit cōſtitutio iuris naturalis que et reſpicit preterita. jͣ. de vſu. cū tu. uel niſi di ſatis poſſet dici ꝙ illa duo iura: ſi aūt ⁊ capitulum plerūqꝫ trahunt̉ ad illā cōſtitutionē ut debitus: hec eſt ſnīa pape ſuꝑ decre. ceterū. jͣ. e. ut ſi catur in ipſa cōſtitutione ꝙ ad preterita trahat̉. x. q. i. ſic quidā: ⁊. jͣ. de ele. cuꝫ nis litibus citius īponat̉. jͣ. de do. ⁊ ꝯtu. finē. ⁊. c. venerabilem. ⁊. C. de in cunctis.§. hec ſane. ⁊. C. de leg. leges enī ⁊ hic in fi. ubi dr̄ niſi de p̄teritis. iudi. ꝓperandū in pͥn. in litteris que impetrant̉ ad app. ſtandū eſt illis ⁊c̄. ⁊. jͣ. de reſcrip. ad audientiam nr̄am. iuribus. jͣ. de ap. ſepe. ⁊. c. oblate. ⁊. jͣ. d̓ ꝯfir. vti. uel inuti. bōe. ⁊ in alijs Rubrica de reſcriptis. Uiſo d̓ cōſtitutionibus: qꝛ parū eſt iura condere niſi ſint conſtitutiōibus promul miniſtri qui ea exequant̉ ut in gatis ſuper appellatio­.c. cōmiſſa de ele. li. vi. ⁊ in. c. nibus. Suꝑ priuile vbi periculū.§. priterea. e. tit. iudicibus ap. re. ꝯmiſſa. Quiaˡ Rubrica de reſcriptis. gijs ita dicas: ꝙ ſi ẜꝫ pͥ ⁊ li. Iō poſt ℟icā p̄dictam au­ſpeciale mandatuꝫᶜ derogat gene A Lex. iij. ſenon̄. archie. uilegiū nō faciat mētio ctor intendit tractare de mini Priuilegio generali ſecunduꝫ rali. ¶Dem cant. archiep̄o. nē d̓ primo: ſemper va­ſtris iuris. Et qꝛ ut plurimum ius commune obtēto obſtat reſcri In reſcripto apoſtolico ſubītel let pͥmum ⁊ nō ẜm. jͣ. de dant̉ per reſcripta. Ideo pͥmit ligitur clauſula ſi p̄ces ueritate nitā ptum ſpeciale etiam de eo mentio p̄ſcript. veniens. h̓ pla­tit hanc rubricam. Ab. ſi. tur ⁊ ſi reſcriptū prohibet cauſe co nū eſt. ſi vero reſcriptuꝫ n n non faciens. Acut romana. ẜm ius ꝯmune impetra Legit̉ varijs mo­gnitioneꝫ ē de falſitate ſuſpectum. Icut romana: ⁊ īfra. tur ꝯtra priuilegiū ſiue dis ſed ẜm intelle Queſitū ē a nobis X parte conuentren̄. ep̄i nr̄is ꝯtra priullegiatas ꝑſo­ctū magis cōmu­ē auribꝰ ītimatū ꝙ cū de cā q̄ ex ꝑte tua ſi alicuiꝰ cā nas: nō valet reſcripti nem dic ut in rubro. Primo delegatis iudicibꝰ ſub inter. G. ⁊. F. clericos vertit̉ ſuper niſi faciat mentionem d̓ ponitur deciſum exordiuꝫ. Se p̄bēda de noualis cognoſcēs legi lato remedio appella pͥuilegio: qꝛ tacita v̓ita cūdo cōſultatio ibi. Queſitum time eidē. F. ẜm tenorē lr̄aꝝ nr̄arū te obtētū eſt: ita loꝗtur tionis ꝯmittit̉: ⁊ litteris ap. altera Tertio reſpōſio ibi: in quibꝰ. .jͣ. e. ti. cū ordinē. ſi autē Quarto reſpōſionis ratio ibi. pars munita: quibꝰ ei generaliter ꝯtinētium: ꝙ ſi ꝯſtaret ipſuꝫ. F. d­primū reſcriptuꝫ ſit īpe­Quia. Ab. ſi. periurio eē cōuictum ⁊ ꝑpetuoᵇ il eſt indultuꝫ: ut libereª ſibi liceat ap tratū de cōmuni ꝯſenſu a Ut libere. iſta indulgentia pellare: ī voceꝫ ap. proruperit: an li renūciaſſe prebēde amoueret̉ ab partiū: ⁊ altera ꝑs alijs ſuperflua videt̉ ꝙ iure cōmūi ea: eo cognito ⁊ ꝓbato prebendaꝫ eius in eadem cauſa debeat appel iudicibus īpetrauit cām liberū eſt appellare quandocū adiudicaſſet eādem: ipſe in voceꝫ lationi deferri. In ꝗbus. T. R. cōmitti tacito d̓ illo cō qꝫ aliꝗs grauat̉ alias non licet ꝙ eius in hac parte appellatō non appellatiōis proruperit: ⁊ ad te ꝙ ſenſu: ⁊ in ſcd̓is fiat mē­ante ſnīam. jͣ. de ap. vt debitꝰ tio de primis nō valent honor. olim indifferēter ⁊ libe debet admitti poſtquam eſt cauſa ei p̄bēdā p̄ciſe abſqꝫ cāe cognitiōe ſcd̓e: īmo in expenſis cō re licebat appellar̄ niſi appel­latio maifeſte fuiſſet fruſtrato­dēnari dꝫ pͥmo impetrā ria. ij. q. vj. ad romanā: ⁊. jͣ. de appel. peruenit: ſꝫ ꝙ d̓ iure communi compe­ti. jͣ. e. ti. ceteꝝ. jͣ. d̓ re iu. īter monaſteriū. ⁊. jͣ. d̓ of. dele. corā. In bn̄fi tit ſuꝑfluū eſt pͥcibus īpetrare. C. de theſau. l. i. li. x. ⁊. ff. ad muni. l. i. ergo fuit cijs īpetrādis ſi diuerſe littere a diuerſis ꝯͣ aliquā eccleſiā īpetrant̉ nec ſuꝑflua: quidā dicunt ad hoc: ut intelligētia iſta valeat: ꝙ licitū eſt huic appel in ſcd̓is fiat mētio d̓ primis: ille ſolūmō valēt: ⁊ ille illud bn̄ficiū obtine bit: ꝗ primo ſuas lr̄as pn̄tauit. jͣ. e. ti. capitulū ſācte crucis. ⁊. jͣ. e. abba lare vbiqꝫ: ubi ius inhibet appellare puta ꝑꝑ ꝯtumaciā: qꝛ contumax non au tē. ad h̓ facit. jͣ. de ap. vt debitus. alij v̓o dicūt ꝯͣriū. Si v̓o in ſcd̓is fi ditur appellās. xxiiij. q. iij. d̓ illicita ⁊ aliquos tales cāus inuenies. ij. q. vi.§. at mētio d̓ primis: ẜuabit̉ forma lr̄arū ſcd̓aꝝ. ar. jͣ. e. cū dilecta. ſi v̓o ali diffinitiua ſub illo.§. ſunt ēt quoꝝ. ſed iſta ſolutio ſtare nō poteſt: quia dicitur ꝗs lr̄as pl̓es īpetrat ꝓ bn̄ficijs pluribꝰ obtinēdis ī pl̓ibꝰ eccl̓iis ⁊ ī alijs n̄ hic in fi. ſpāle d̓rogat generali: qꝛ ibi iſta indulgētia ꝯceſſa fuit ꝯtra ius cōe: qꝛ priuilegium dicit̉ quaſi lex priuata. iij. di. priuilegia. ſꝫ priuilegium nō tol ſit mētio d̓ alijs: nō valēt ſcd̓e ſi iā receptus ē ꝑ pͥmas: niſi ſcd̓e exp̄ſſam faciāt mētionē d̓ ſua receptiōe: ut. jͣ. e. d̓cre. grego. in nr̄a. Item ſi īpe­litur ꝑ ius cōe: niſi d̓ ipſo priuilegio mentio fiat. ar. jͣ. e. ti. cum ordinē ⁊ priui legium nō tollit̉ ꝑ aliud priuilegium niſi fiat mētio in ſcd̓o d̓ pͥmo. jͣ. d̓ p̄ſcrip. trauerit pͥmas ⁊ ex eis obtinuit aliqͣs pēſiones renūciādo bn̄ficio lr̄arū ſi al̓s poſte a īpetrauerit hͨ tacito nō ualēt. jͣ. e. ad audiētiā. ij. Illa d̓ veniēs: ſed ille ꝗ īpetrauit cām committi ẜm ius cōe impetrauit appellatione remota. nec fecit mētionē d̓ priuilegio partis aduerſe ⁊ tn̄ valēt ſcd̓e lr̄e: quia cre. jͣ. de fil. pͥſby. ex tua nō ꝯͣdicit his q̄ dicta ſūt: qꝛ ibi prime littere cōti ſpāle d̓rogat generali ⁊ ita ſiue dicas ꝙ littere ſcd̓e fuiſſent priuilegiuꝫ ſiue re nebāt indulgētiā ut ille poſſet diſpēſare cū filijs ſacerdotū. ſcd̓e contine bāt gratiā ſed d̓ iure: ⁊ prime erāt generales: ⁊ qd̓ ꝑ eas factum erat: n̄ ſcriptum ẜm ius cōe non pōt ſtare h̓ ſolutio: ergo neceſſe ē dicere ꝙ iſte qui im petrauit general̓r poſſit appellare. impetrauit ẜm ius cōe ut verū ſit ꝙ ſpāli reuocat̉ ꝑ ſcd̓as: quia v̓itate tacita īpetrate fuerāt: qꝛ tacuit ille diſpēſa d̓rogat generali. poteſt ergo dici ꝙ ꝑſona iſta impetrās talis erat: q̄ propter tiōeꝫ factā cū illis filijs p̄ſbyterorū. ſi aūt īpetraſſet ꝯͣ alios cū ꝗbus non d̓lictum ⁊ culpā ſuā non poterat appellare: quia fuerat ei interdictum appel­dū fuerat diſpēſatū: bene valuiſſent litter̄ ille. jͣ. d̓ of. d̓le. ex ꝑte non con tradicit. qꝛ ⁊ ibi vtrūqꝫ fuit ſpāle reſcriptū: ⁊ qꝛ primū pͥus fuit ibi p̄ſenta lare vn̄ ius cōe ex indulgētia redditur ei: ⁊ ē ſi. C. d̓ inof. teſta. ſi quādo ⁊ ſic dꝫ ītelligi: ut potius res ualeat ꝙͣ pereat: ut. jͣ. d̓ priui. in his: ⁊. jͣ. d̓ v̓. ſigni. ab tū: ⁊ iō nō valuit ẜm: qꝛ non fecit mētionē d̓ pͥmo: uel qꝛ d̓ bn̄ficijs loqui bate. ff. d̓ re. du. quotiēs. ij. ſi ergo talis indulgētia emananerit. ut poſſit ap­tur: trahitur ad illā. jͣ. e. ti. capitulū ſancte crucis: qꝛ papa non intendit pellare nihil aliud vr̄ pͥncipem concedere niſi ut hēat ꝯſuetam ⁊ legitimā ap aliquos grauare in receptione duorū. ut. jͣ. e. ti. mādatū. ⁊. c. lr̄is. ⁊. ca. abbatē. ſuꝑ hoc dic ꝓut no. in. c. illo: capitulū ſancte crucis. dicebat aūt pellandi ptātē: ut dicit lex p̄dicta ſi quādo: ⁊ ſic nullū ꝯͣriū. ul̓ pōt dici ꝙ ſoluꝫ ius commune indulgetur huic ad cautelā: qꝛ ſolet plus timeri ⁊c̄. xxiij. di. ꝙͣꝙͣ ꝙ in lr̄is iuſticie ſola ꝯſiderat̉ rep̄ſentatio: ut in. c. ut debitꝰ d̓ ap. jͣ. e. c. et. jͣ. d̓ iureiur. et ſi chriſtus: ⁊. jͣ. de ꝓcur. qꝛ in cauſis. jͣ. d̓ hr̄. ſi aduerſus. et ſi ſancte crucis: ſꝫ in his lr̄is bn̄ficiorū ꝯſideranda erat data. jͣ. e. eā te. hodie talis indulgētia concederetur dicerē ꝙ liceret ei appellare etiam ſi non Xparte conuentren. Diuiditur. qꝛ ī prima parte ponitur que rela. in ſecunda prouiſio. ſecunda ibi: verum. Ab. ſi grauaretur niſi exprimeretur cauſa indulgētie ibi. b Quia ſpeciale. jͣ. d̓ of. leg. ſtuduiſti: ⁊. jͣ. e. paſtoralis. d Et ꝑpetuo. ſꝫ nūꝗd iſtoꝝ altero ꝓbato pōt ep̄s ip̄m remouere cum alterutrū ſufficiat ꝑ ſe. jͣ. d̓ iureiu. q̄relā. jͣ. d̓ fideiuſ. ꝑuenit in fin. ⁊. vij. c Mādatū. Circa reuocationē reſcriptorum ſiue lr̄arum dn̄i pape ita diſtī gue: et pͥmo circa reſcripta qͥ īpetrant̉ d̓ iure communi ad lites contētioſas. ſi q. i. ꝙͣ ꝑiculoſum. ⁊. jͣ. de reſti. ſpol. accepta: ita vr̄ per iura predicta. ⁊. xl. pͥmum reſcriptum ſit generale ⁊ ẜm ſpāle ab aduerſario īpetratum ſcd̓m va­viij. di. c. i. ſꝫ cōtra vr̄: forma.n. cōmiſſiōis exacta diligētia dꝫ obſerua­let non primum ita tn̄ ꝙ ſpecificatō generalitatis nōduꝫ ſit fcā: ut h̓: ⁊. jͣ. e. pa ri. jͣ. e. cū dilecta ī fi. cū ep̄s non ſua ſꝫ delegantis auctoritate fungat̉. ff. d̓ of. eius cui mā. ē iur̄. ⁊ pretor. ⁊. jͣ. de of. d̓le. ſane. dn̄t quidā ꝙ vtrūqꝫ ſtoralis ſiue fiat mētio in ſcd̓o d̓ pͥmo ſiue non: qꝛ ſpale mādatū ⁊c̄. et ſi primū ſit ſpāle et ẜm generale idē iuris eſt.ſ. ꝙ ſpāle valet. jͣ. e. abbatē. ſi vero pͥmuꝫ ꝓbādum ē ꝑꝑ copulā ꝑ leges illas. ff. d̓ v̓. ob. ſi ꝗs ita. ⁊ īſti. d̓ hr̄. inſti. ē ſpeciale. ⁊ ẜm ſpāle: ſi ẜm expͥſſam facit mētionem d̓ primo tunc valet ẜm et .§. pe. iſtud nō credo: ſed diſtinguo ſi cōīūctim duo mādāt̉: quoꝝ neutꝝ non pͥmum. jͣ. e. ceterum. et. jͣ. d̓ re iudi. īter monaſterium. jͣ. d̓. of. d̓le. coram. ꝑ ſe ſufficiat. ſed ſi vtrūqꝫ ꝓbet̉ ſufficit ad remotionē: vtrūqꝫ ꝓbādum ē: ⁊.c. ꝓxi. al̓s ſi non facit mētionē valeret primū ⁊ nō ſcd̓ꝫ ꝑ iura ꝓxi. dicta. ⁊ h̓ ī ar. jͣ. e. olim. ita ꝙ īcipias ibi a pͥmo.ſ. a vitio falſitatis. ar. jͣ. e. inter ce tellige in negocijs iam ceptis citatione iam facta ⁊ d̓ hoc no. jͣ. de app. ut d̓bi teras ſi talis ſit filiꝰ ſacerdotis ⁊ ī ſacerdotio genitꝰ: iſta ꝯuo ſufficiūt ſi tus in fi. illius no. ⁊ ſi. ⁊ in illa no. ſed nunquid. Si vero nec primum nec ſcd̓ꝫ ꝓbent̉. sͣ. d̓ ꝯſti. cū acceſſiſſet. ſꝫ ſi alterū ꝑ ſe ſufficit ad remotionē alicu­eſt iudici pn̄tatum ⁊ bn̄ potuit pn̄tari tunc ualet illud quod primo iudici extitit ius ſufficit ſi alterū ꝓbet̉: lꝫ copulatiue illa duo mādāt̉ ut h̓ ⁊ ꝯſil̓ia. jͣ. e. pn̄tatum ſecuta citatione: ⁊ ita alter poteſt preuenire primum impetrātem: lꝫ īter ceteras. ſi ꝯiūctī: mādēt̉ ⁊ ꝯiunctiua pōit̉ ꝓ diſiūctiua ⁊ ꝓ ul̓. ff. de ī ſcd̓o non fiat mētio d̓ primo. jͣ. d̓ ap. ut d̓bitus. hec ē opinio pape Inno. iij. ſi v̓. ſi. ſepe. ⁊. l. ꝯiunctōe. ⁊ ecōuerſo diſiūctiua ponit̉ ꝓ copulatiua. C. d̓ v̓. v̓o primus impetrans non potuit ſuas litteras iudici pn̄tare valebūt vſqꝫ ad ſi. cū ꝗdā. ⁊ d̓ ꝯſe. di. ij. ī calice circa fi. ſi illa pluralitas r̄ſoluēda ē in ſin annum ⁊ in hoc caſu poſſumus adhuc ẜuare illa iura. jͣ. e. ſi autē: ⁊. c. plerūqꝫ. gularitatē. jͣ. de p̄bē. cū iā dudū. ⁊. jͣ. de pͥui. ut priuilegia. ⁊. jͣ. de iudi­dumtū hoc fuerit publice ꝓteſtatus cum ꝑ eum non ſteterit quominꝰ ſuis litte exhibita. ⁊. jͣ. d̓ ap. ſignificauit. ubi de hoc. ⁊. ff. d̓ cōdi. ⁊ d̓. falſa in fi. et ris vteretur. jͣ. de of. or. paſtoralis in fi. ⁊ optime hēs ꝙ ꝓteſtatio ſit premitten .i. di. oēs leges.i. oīs lex. pretere a eadē rō q̄ moueret d̓legātē d̓bꝫ moue da neceſſario ubi currit tp̄s: niſi ꝓteſtatio precedat. jͣ. d̓ ap. c. ul. ī. c. igr̄. ⁊. xvi. re d̓legatū. jͣ. e. ſuꝑ lr̄is ī fi. mirabile eēt ſi r̄māeret ī eccleſia ſi ꝓbaretur q. iij.§. pōt. v̓. is aūt. alias ſi hoc non fuerit proteſtatus ualēt ſcd̓e. ſi iudici ex periurus lꝫ non ꝓbaret̉ renunciatio uel ecōuerſo: ⁊ certe nunꝙͣ fuit ītē hibeantur: ⁊ ꝓcedat ſaltē ad citationē ſed ſi exhibuit pͥmas iudici. ⁊ citauit nec tio dn̄i pape vt vtrūqꝫ neceſſe ſit ꝓbare: dūtn̄ alterū ꝓbet̉: ⁊ ita certe ſuf potuit poſtea habere copiā iudicis infra annū idē ē dicēdū ꝙ expectari d̓bꝫ per ficit alteꝝ ꝓbari: niſi papa expͥmeret hoc exp̄ſſe: ſꝫ qd̓ hic dicit ita ꝓpoſi annū poſtea v̓o valent ſcd̓e: nec amplius expectari debēt iudices primi ne li­tū fuit: ⁊ ita papa ſcm̄ ſolūmodo reſpexit ſicut fuit ei ꝓpoſituꝫ: ⁊ h̓ īnu­tes fiant penitꝰ īmortales: et qꝛ ſit preiudiciū ei qui nō poſſidet ī exceptōe uel it illa littera eo cognito ⁊ probato: non dixit bis cognitis et probatis