De uerbo. obli. teriꝰ: ꝗa impoſſibile eſt eū ad illud teneri. ſecus ī datōe. cedit loco ītereſſe nō cōmittit̉ niſi īterſit: cū ſi ī aliquo īIta dicit Pe. lꝫ ꝑ multa ꝟba. Aduertatis. hoc n̄ credo tereſt nō curat̉ ꝙͣtū ſed pena cōmittit̉ in totū: ut. jͣ. d̓ pre verū. lꝫ.n. difficultas nō īpediat ipſaꝫ obligatōeꝫ princi to. ſtip. l. fi. vel dic aliter ut dixi. sͣ. l. ꝓxi. ¶ Decīo op. ⁊ palē: vt. d.§. illud. tn̄ difficultas ex poſtfacto ſuꝑueniēs vr̄ ꝙ ꝯtra ipſuꝫ pͥncipalē nō cōmittat̉ niſi ꝓ ꝑte: ꝗa ī alia īpedit cōmitti ſtipulatōē penalē: vt. sͣ. ad. l. rhodi. d̓ iac. ꝑte obſtat exceptio: ut. sͣ. ſi ꝗs cau. l. ſi ẜuꝰ.§. ſi plurium. .l. ſi vehēda.§. idē iuris. ⁊ hoc ē verū ēt in obligatōe dā So. Mar. dixit īdiſtincte ī oībꝰ obligatōibꝰ dādi ⁊ facti di: vt no. gl. ī. l. qd̓ te. sͣ. ſi cer. pe. ī fi. ante pe. gl. Cū ergo diuidui. lꝫ pēa cōmittat̉ īſolidū: tn̄ de eꝗtate obſtat exce eēt mihi valde difficile dare ꝑteꝫ coheredis mei excuſaptio pro ea ꝑte pro qͣ ē ꝑitū. ⁊ ſic oēs iſte. ll. d̓termināt̉ ꝑ rer a pēa qd̓ ē ꝯtra hūc tex. ¶ Quid dicemꝰ. dico gl. op §. ſi pluriū. Iſtd̓ ab oībꝰ reprobat̉. nā ſtultū ē dicere ꝙ il time dicere ſi bn̄ ītelligat̉. nā meliꝰ pōt dari ꝓ alio ꝙͣ fiela lex q̄ loꝗt̉ ī iudicijs ⁊ loꝗt̉ ī factis d̓termīet. l. loquētes ri. hoc d̓claro ſic. Aut dari dꝫ ꝙͣtitas: ⁊ tūc certū ē qd̓ hein ꝯtractibꝰ ⁊ ī obligatiōibꝰ dādi. cū.n. ſint ſeꝑata nō inres pōt dare ꝓ coherede. Aut d̓bet̉ ſpecies: ⁊ tūc ſic̄ vnꝰ fert̉ d̓ vno ad alid̓: ut. sͣ. d̓ cal. l. fi. ergo gl. ī. l. ꝯtraria aliaꝫ ex heredibꝰ pōt ſoluere ꝑteꝫ ſuā in illa ſpecie ita pōt ſolſolutōeꝫ dat: videlicet ꝙ ſpāle ē in iudicijs ubi inſolidū uere ꝑteꝫ quā dꝫ coheres ſuus ſicut trāſferre dn̄iuꝫ. hoc pena cōmittit̉. ſed ī ꝑte obſtat exceptio. ſꝫ in ꝯtractibꝰ ſoꝓbat̉.sͣ. mā. l. ſi ꝓcurator.§. ſi ignorātes: vbi fideiuſſor lū ī ꝑte cōmittit̉ ut hoc.§. Iſta ſo. ē fal. ꝗa ſi alid̓ ē ī iudiſoluit de ſubſtātia dn̄i dn̄o ignorāte. ita hic coheres pocijs alid̓ ī ꝯtractibꝰ dꝫ eē aliud ī hoc cū magis faueat̉ in terit ſoluere ꝑtē coheredis. Preterea poſito ꝙ traden iudicijs ad pene cōmiſſionē euitādā ꝙͣ ī ꝯtractibꝰ: ut. sͣ. do ꝓ ꝑte coheredū nō poſſet trāſferre dn̄iuꝫ ſaltē ille cu ſi ꝗs cau. l. ⁊ ſi poſt tres. C. d̓ fideiuſ. l. ſancimꝰ. Sed ẜm ius noīe ſolueret̉ cogeret̉ hēre ratū tanꝙͣ vtiliter geſtū: iſtā ſo. nō eēt ſic: ꝗa duriꝰ cōmittet̉ ī iudicijs ꝙͣ ī ꝯtractivt. sͣ. d̓ neg. ge. l. pōponiꝰ ſcribit. ita dicit hic Ia. d̓ are. qd̓ bꝰ. Preterea ꝙ cōmittat̉ ſtipulatio pro ꝑte ī facto diui mihi vr̄ veꝝ: ⁊ hoc voluit ſentire glo. hic. ꝓ hoc induco duo hꝫ locū ī heredibꝰ pͥncipalis nō in ipſo pͥncipali: ut .l. benefacientē. C. d̓ ep̄i. ⁊ cle. auc. ſi captiui. ⁊ aꝑtiꝰ ī cor. hoc.§. ī fi. ⁊ hoc ēt tāgit glo. in. d.§. ſi pluriū. Alij ergo vn̄ ſumit̉ ī tex. ut cū d̓ ap. cog.§. ſi vnū de p̄dictis. ⁊.§. in dāt aliā ſo. videlicet. aut potuit ī totū īplere ⁊ nō fecit ⁊ his ꝟo cauſis ī fi. col. viij. ꝓ hoc qd̓ no. sͣ. de iudi. l. vēdipena cōmittit̉ ī totū ſine remedio exceptōis ut hic. Aut tor. ī glo. ⁊. C. vbi d̓ cri. agi. opor. auc. qua ī ꝓuīcia. Pre ꝑtē fecit ⁊ ꝑtē omiſit: ꝗa nō potuit: ⁊ tūc ī ꝑte obſtat exterea ſociꝰ īuito ſocio pōt vti re ad eū vſuꝫ ad quē d̓ſtina ceptio: ut. d.§. ſi pluriū. ar. sͣ. d̓ colla. bo. l. j.§. ſi cū duota eſt: ut. l. ſi edeſ. sͣ. cōi. diui. ⁊ ꝑ Dy. in. c. ī re cōi. extra d̓ bus. Hec ſo. ponit̉ ibi. ī fi. mag. gl. Iſfa ſo. cōiter reprore. iur. li. vj. Sꝫ poſſes tu dicere q̄ eſt rō ꝙ ipſa pͥncipalis bat̉ ꝑ. l. cōtinuꝰ.§. illd̓. jͣ. e. tn̄ ī veritate ut dicit Ia. bu. in obligatio dādi vel facti diuidui diuidit̉ īter hr̄des adeo .l. ꝯtraria. ī ſe vera ē: ꝗa difficultas ſuꝑueniēs lꝫ nō excuꝙ vnꝰ ſoluēdo ꝑtē ſuā nō pōt ampliꝰ cōueniri: ut. jͣ. de fi ſet ab ipſa obligatōe: tn̄ excuſat a pene cōmiſſiōe: ut. d. deiuſ. l. ſi teſtō.§. ꝙ ſi duo. ⁊. C. d̓ neg. geſ. l. iij. ⁊ ibi per .l. ſi vehēda.§. idē iuris. ad. l. rho. de iac. ⁊ sͣ. dixi. tn̄ ꝗa Cy. ſꝫ cōmiſſio penalis ſtipulatōis nō diuidit̉ in obliga ꝯtinet diuinationē iō reſpuenda. Alij ergo ut Pe. dant tione dādi. īmo ſi ceſſat̉ in ꝑte cōmittit̉ in totū. ſecus ſi aliā ſolutionē videlicet ut hic loquat̉ qn̄ vnū factū diuiī facto diuiduo. Rn̄deo iſtud qd̓ ē in obligatōe ꝙͣtū ad duū eſt in obligatione. ſed. l. cōtraria loquit̉ qn̄ plura fa ſtipulationē penalē eſt ī ꝯditiōe ſi bn̄ inſpicias. ſꝫ condi cta copulatiue ſunt ī obligatōe. vn̄ ꝗa ibi fuit ꝓmiſſū ſtitio dādi ꝑ. l. xij. tab. nō diuidit̉ īter heredes: ut. sͣ. de cōchū ⁊ erotē ī iudicio ſtare. ⁊ ſi ſtatim nō eſſent fuit prodi. ⁊ d̓mō. l. cui fundus. ī fi. dꝫ ergo a quolibet dari totū miſſa pena. ſi vnꝰ fuit ī iudicio tm̄ de rigore pena cōmitne ſtipulatio pēalis cōmittat̉. Sꝫ ꝯditio facti diuidui bn̄ tit̉ in totū: quia verū eſt eos ſtatos nō eſſe oīno. ergo ibi diuidit̉ īter heredes ne deueniamꝰ ad īpoſſibile: ut hoc ſumpta fuit ex vniuerſo. ſed de eꝗtate ibi in ꝑte ob. exce .§. qd̓ tꝫ Cy. C. de cōdi. īſer. l. ſi plures. in. j. q. ⁊ ibi te reptio. ⁊ idē intelligit Pe. eſſe in ꝯtractibꝰ ⁊ in iudicijs. ⁊ mitto qualiter id qd̓ eſt in cōditōe ſimpliciter dꝫ impleri hoc vr̄ ſeꝗ Ia. bu. in. l. ꝯtraria. Iſta opi. eſt ꝯtra. l. ſi is q qd̓ hic nō tracto lꝫ glo. tractet ī. l. ſi ſeruus. C. ſi pluriuꝫ. ducēta.§. cū ita. ij. rn̄ſo. sͣ. d̓ re. du. ⁊.§. vtrū. ea. l. ubi īdivbi nos remittit. ¶ Op. viiij. hic dr̄ ꝙ ſi ipſe dn̄s ratum ſtīcte dr̄ penā cōmitti aliquo nō facto. Quid ergo dicehꝫ ꝓ ꝑte ꝯmittit̉ ſtipulatio pene īſolidū. ꝯtra. jͣ. rē ra. ha. mus. dico ſicut glo. pͥmo dixit videlicet ꝙ ſpāle eſt in iu .l. ſi ꝓcurator. ī pͥn. dicit glo. ſol. ut ibi. ⁊ ibi dāt̉ tres ſol. dicijs: tn̄ alia ſpālitate ꝙͣ glo. dixerit: ꝗa in cōtractibꝰ ſi ī Prīa eſt ꝙ hic ipſe dn̄s ꝓmiſit: vn̄ ꝓ ꝑte nō hꝫ ratū: ibi ꝑte nō obſeruat̉ cōmittitur ſtipulatio ī totū ſine obſtacu ꝓmiſit ꝓcurator. Iſta ſo. ponit diuerſitatē caſuū n̄ rōeꝫ. lo exceptionis ſiue ſit vnū factū ut hic: ſiue plura copula Preterea ē falſa. nā ipſe ꝓcurator ꝗ ꝓmiſit ratū habitu tiue cōcepta: ut in.§. cū ita. ⁊ ī.§. utrū. ſed ī iudicijs miti rū vr̄ ꝓmittere ſe factuꝝ ⁊ curatuꝝ ⁊cͣ. ut. jͣ. e. l. quotiens us agitur: ꝗa ſtipulatio cōmittitur īſolidū. ſed de eꝗtaꝗs. ⁊ no. Cy. C. d̓ ꝓcu. l. j. ī. vij. q. ergo ꝓmittit ꝓcurator te ī ꝑte ob. exceptio: ut ī.§. ſi pluriū. ⁊ illud vr̄ tenere gl. factū ſuū. ſi ergo factū hoc.ſ. curare nō īpleuit niſi ꝓ ꝑte in. l. proxi.§. fi. ⁊ sͣ. fa. her. l. heredes.§. idē iuris. hoc ēt d̓beret ꝯmitti pēa ī totū: ſicut hic qn̄ ipſe dn̄s ꝓmiſit ⁊ ꝓ tꝫ glo. ī. d.§. vtrū in vl. glo. mag. ⁊ ibi hoc tꝫ Dy. hoc ēt ꝑte tm̄ obſeruat̉. Scd̓o modo ſoluit̉ ꝙ hic erat negociū tenuit do. Rai. me audiēte ſuꝑ hoc.§. lꝫ qn̄qꝫ aliter ditale qd̓ pro ꝑte poterat hr̄i ratū ab herede nō a d̓fūcto: xerit. ⁊ hoc puto verū in his que ꝑtinēt ad ordinationē. ut. l. legatariꝰ. sͣ. de le. j. iſtud eſt diuinare. Tertia ſoluſecus in his q̄ ꝑtinēt ad deciſionē: ꝗa tūc idē qd̓ in ꝯtratio eſt ꝙ hic fuit pena ꝓmiſſa ibi nō. Iſtā ſolutionē īpuctibꝰ: ut. jͣ. l. proxi.§. fi. prout ibi loꝗtur de ſnīa arbi. ar. gnat Pe. ꝗa nihil refert vtrū adijciat̉ pena vel nō ẜꝫ eū. eiꝰ qd̓ no. sͣ. d̓ arbi. l. celſus. in pͥn. ¶ Ultīo poſſet oppōi nā ſi pena adijciat̉ ē loco ītereſſe. ⁊ iō ſi nō ītereſſet pēa ad hūc finē: ꝗa ſi nō licet defuncto īplere pro ꝑte: ergo nō cōmittit̉ ſaltē oꝑe exceptōis: ut. sͣ. e. l. ij. in fi. ⁊. l. ſe. iō nec heredi: ut. sͣ. l. ij.§. ex his. So. ibi diuiduū: vel dic ut ipſe Pe. ſoluit alio modo. ⁊ ſic aut ꝗs vult habere ratū ibi. ¶ Vt ergo iſta materia liqueat qualiter ⁊ aduerſus pro ꝑte vt hēat actionē ⁊ non pōt: ut. l. cū q̄rit̉. sͣ. de ad quos cōmittatur ītereſſe vel pēa adiecta facto diuiduo mi. tu. ⁊ ita ītelligit hūc fi. Aut vult hebere ratū ꝓ ꝑte ut vel dationi ſic diſtingue: ꝗa aūt loqueris de principali: euitet̉ pena vel ītereſſe cōmiſſio ⁊ pōt. ita loꝗt̉. l. ꝯtraria. aut de heredibus eius. Primo caſu aut nō fuit adiecta Iſta ſo. nō plꝫ doc. ꝗa ſi bene ītueris hūc finē hic loquit̉ pena ⁊ ſtipulatio ad intereſſe cōmittitur pro ea ꝑte pro in ꝓmiſſore ꝗ volebat habere ratū ꝓ ꝑte ut euitaret̉ pequa nō eſt obſeruatū: ut. jͣ. rem ra. ha. l. ſi procurator. in ne cōmiſſio ⁊ nō pōt. ¶ Quid ergo dicemꝰ. certe tertia prin. Aut fuit adiecta pena. ⁊ tunc aut loꝗmur in cōtra ſolutio glo. ē ꝟiſſima: ꝗa hic fuit pena ꝓmiſſa ibi nō. ⁊ iō ctibus ⁊ pena cōmittitur ſine obſtaculo exceptionis: ut ibi ſtipulatio cōmittit̉ ad ītereſſe: nō ītereſſe aūt in plus hic ⁊. l. ſi is qui ducenta.§. cum ita. ⁊.§. utruꝫ. de re. du. ꝙͣ ea ꝑte ī qua nō ē ſubſecuta ratihabitio. ergo ⁊cͣ. ⁊ hoc Aut in iudicijs. ⁊ tūc aut ī his q̄ ꝑtinēt ad deciſioneꝫ. ⁊ ꝓbat̉ ī tex. ibi: ꝗa nō cōmittit̉ ſtipulatio ⁊cͣ. ⁊ hoc tꝫ do. idē: ut. jͣ. l. proxi.§. fi. Aut ad p̄parationē. ⁊ tūc ſi in ꝑte Rai. nec ob. rō. Pe. ꝗa veꝝ ē ꝙ ubi ſtipulatio pēalis ſuc nō obſeruatur pena ī totū cōmittitur de rigore. ſed de
zum Hauptmenü