De uerbo. obli. ſeruantium quantā in toto ſi omnes obſeruaſſent. Aut indiuiduus: vt. sͣ. de vſu ⁊ ha. l. vſus ꝑs. Dicebāt ꝗdaꝫ eſt talis exceptio: qua oppoſita ab vno herede facit pre ꝙ ſic: vt ī alijs ſtipulationibꝰ ſeruitutū realiū que ſunt in iudicium actori etiam contra non opponentes. quod diuidue: quilibet heredum habet actionem inſolidum: accidit quandoqꝫ propter offm̄ iudicis: ut. sͣ. de procu. tamē prediū ſeruiens nō in plus grauat̉ ꝙͣ ſi eſſet vnus .l. filiuſfa.§. veterani. ⁊ de poſtu. l. quos prohibet. qn̄qꝫ dn̄s: vt. sͣ.§. ex his. ita hic ꝗlibet heredum habebit vſuꝫ propter ꝯnexitatē cauſaꝝ: ut. jͣ. d̓ app. l. ſcio.§. j. ⁊. l. ſi ꝗͥs inſolidū cum tantū percipiēt ꝙͣtum fuiſſet neceſſitas te ſeparatī.§. fi. ⁊ tūc iudicabitur īdiuidua: ꝗa obſeruata ſtatoris ⁊ non plus. Aduertatis: quia hic dicunt ipſi ex pro parte non affert utilitatē. ¶ Quero quarto. aliꝗs te equitate: nā nō ꝓcedit ẜm puncta rationis. debetis enīnetur mihi ad agendū ꝯtra aliquē: ut in caſu. l. cū in plu ſcire ꝙ ſeruitutes reales cōſtituūtur ẜm indigentiā preres.§. meſſem. sͣ. loca. ⁊ sͣ. de le. j. l. ſi ſic.§. fi. utrū iſta ob dij dominātis: ut. sͣ. de ſer. ruſ. pre. l. ergo.§. fi. ſed p̄diū ligatio ꝯtineat diuiduū vel indiuiduū. Dicit pe. aut ꝗs nō eget plus ſi eſt pluriū ꝙͣ ſi ſit vnius. ⁊ ideo lꝫ habeāt debet agere noīe ſuo ⁊ iſta actio continet diuiduū: quia plures actiones inſolidū tn̄ nō cōſequūtur plus ꝙͣ vnꝰ: inter heredes diuidit̉ ꝑ. l. xij. tab. ut. C. fami. her. l. ea q̄. ſed ſeruitus vſus cōſtituitur ẜm indigentiā ꝑſone: ut in Aut dꝫ agere noīe alieno: ⁊ tūc cōtinet indiuiduū: ut. jͣ. ſti. de vſu ⁊ ha.§. j. ſed plures ꝑſone plus īdigēt ꝙͣ vna: iudi. ſol. l. iā tn̄.§. pe. Certe illa lex nō ꝓbat hoc: īmo in ⁊ ſic videret̉ ꝙ quilibet deberet habere vſum pro ſe. tn̄ heredibꝰ actoris īdiſtīcte ꝑmittit diuiſionē iudicij. Dic quia hoc videt̉ incōueniēs ideo ſic dicūt predicti doc. ergo ẜm Ia. de are. ⁊ do. Od. ꝙ illa ē regula ꝙ diuiſim Pe. autē in iſta materia mentē iuris ſubtiliter inſpiciēs poſſunt agere plures hr̄des: ut. d. l. iam tn̄.§. pe. Fallit dicit ꝙ ſi eſſent centū heredes quilibet habebit vſuꝫ in vbi natura negocij reꝗrit ſimul ⁊ ꝑ unū agi: ut. sͣ. d̓ edi. ſolidū ⁊ quilibet percipiet ẜm neceſſitatē ſue ꝑſone. hoc edic. l. ꝙ ſi nolit.§. ſi plures. ⁊ fami. her. l. ſi familie. Ita ſic oſtendit. q̄dā ſunt que directo deſcendunt a perſona no. dicti doc. ī. d.§. pe. Itē hoc verū niſi actio cōtineat ī defuncti ad heredē: ut ſtipulationes ⁊ obligatōes ꝑſodiuiduū: ut dicā. jͣ. ꝓx. q. ¶ Quīto q̄rit̉. pone ꝙ ꝓmiſit nales: ⁊ quedā iura realia: ⁊ illa vel diuidūtur inter here ꝗs ampliꝰ nō agere ea actōe q̄ cōtineat īdiuiduū vel rades: vel ſi ſunt indiuidua hꝫ locū qd̓. sͣ. dixi. quedā iura tū haberi aliqd̓ indiuiduū: utrū iſta ſtipulatio iudicabiꝑſonalia que ad heredes nō tranſeūt: vt vſus ⁊ vſufrutur diuidua vel īdiuidua: Dicit Dy. ꝙ tūc iſte ſtipulactus. ⁊ in iſtis ſi aliquis ſtipulat̉ ſibi ⁊ heredibꝰ ſuis hetiones dicūtur eſſe diuidue qn̄ actio cuius cōtēplatione redes nō habebūt illud: vt vſuꝫ vel vſumfructū d̓functi: īterponit̉ cōtineat ꝙͣtitatem vel factū diuiduū. al̓s ſi illa ſed erit nouus vſus vel vſufructus. ⁊ ꝑīde ē ac ſi defun actio cuiꝰ cōtēplatione īterponit̉ cōtineat indiuiduū iu ctus eſſet ſtipulatus hoc modo ꝓmittis mihi vſumfrudidabit̉ ſtipulatio indiuidua. ar. eiꝰ qd̓ al̓s dicemus ꝙ ilctū. Item finito vſufructu meo ꝙ ꝓmittis cōſtituere he lud qd̓ eſt diuiduū de ſui natura rōne adiūcti iudicabit̉ redibꝰ meis. idem̄ dicas in vſu. hoc ꝓbatur in. l. ſtipulaindiuiduū. sͣ. de manu. teſ. l. ſi ita fuerit.§. hec queſtio. tio iſta.§. ſi quis ita. jͣ. e. ⁊ sͣ. qui. mo. vſu. amit. l. repeti. Pe. poſt multa ꝟba dicit cōtrariū. nā illa ſtipulatio diſi ergo bene reſpicis nō trāſit vſus ad heredes: ſed ꝗlicit̉ diuidua q̄ ſi in parte obſeruet̉ affert eā utilitatē reſpe bet heredū hꝫ actionē ad vſuꝫ. actionē dico eis q̄ſitā ī ctu ꝑtis: quā obſeruata in totū affert reſpectu totius: eū qui potuit eis acꝗrere perinde ac ſi ipſi eēnt ſtipulaut sͣ. dixi. ſꝫ hec eſt hmōi ī effectu. ergo ⁊cͣ. nā ſi ſūt plu ti. modo hoc eſt ꝙ quādo plures ſtipulant̉ aliꝗd diuires hr̄des ꝗlibet hꝫ actiōeꝫ ad īdiuiduū. ſꝫ ille ꝗ vult pa duū nec adijcit̉ īſolidū: ꝗlibet videt̉ ſtipulatus pro ꝑte: rere ſtipulationi nō agit: lꝫ aliꝰ agat inſolidū: tn̄ nō cōſe vt. C. de duo. re. auc. hoc ita. ⁊. jͣ. ti. j. l. reos.§. cū in tabu quit̉ ſeruitutē: ut. sͣ. de ſer. ru. pre. l. itinere. ⁊ diximꝰ. sͣ. e. lis. ſed qn̄ plures ſtipulant̉ indiuiduū ꝗlibet hꝫ actōem .l. ij.§. ex his. Idē in ſtipulatōe rē ra. ha. Cū ergo ī ꝑte inſolidū. lꝫ nō tanꝙͣ duo rei ẜꝫ verā opi. ut. sͣ. dixi. ⁊ no. affert utilitatē: ergo ē diuidua īdiſtincte. ergo veꝝ ē qd̓ in. d. aut. hoc ita. in. j. q. ꝑ Cy. ideo in vſufru. ſtipulādo hic dr̄ ꝙ ſtipulatio ampliꝰ nō agi ⁊ ratū haberi ſunt diui heredibus ꝗlibet heredū haberet partē: ꝗa eſt diuidudue. ꝗd dicemus. Credo Dy. verū dicere ꝑ ſuas. ll. nō us: ſed in vſu qui eſt īdiuiduus ꝗlibet habebit inſolidū ob. qd̓ dicit Pe. nā falſuꝫ eſt ꝙ afferat utilitatē ſi obſerẜꝫ p̄dicta. ⁊ ita dicit Pe. multū notabiliter. nec mireris uet̉ pro ꝑte. nā aūt loq̄ris ī ſeruitute formata: ⁊ tūc vnꝰ qūo plures pn̄t hr̄e vſuꝫ eiuſdē fundi īſolidū. ⁊ ꝗd iuris ex heredibꝰ nō pōt partē remittere: quin alijs cōpetat īſi fructꝰ n̄ ſufficiāt oībꝰ: qꝛ dic: ut no. ī. d. l. vſus ꝑs. d̓ vſu tegrū ius: ut. sͣ. de ſer. l. pro ꝑte. in fi. ⁊ quēad. ſer. amit. ⁊ ha. Et ad hoc vt vtilitas pn̄tis materie magis eluce .l. aquā. Aut loqueris in ſeruitute formāda ⁊ tunc agit ſcat īduco materiā ī ar. ad aliqͣs. q. quotidianas. Quidā vnus ad ſolidū: ꝗa habet actionē: ⁊ iſta actio hēbit taleꝫ noīe ſemproniꝰ fec̄ pacē cū ticio ſuo inimico ⁊ ꝓmiſit ꝑ effectū: ꝗa vel preſtabit iſte extimationē pro ꝑte alteriꝰ ſe ſuoſqꝫ hr̄des dicto ticio r̄cipiēti ⁊ ſtipulāti ꝓ ſe ſuiſqꝫ nō agētis: vt. l. cū filiꝰ in prin. de le. ij. vel poſſet officiuꝫ hr̄dibꝰ eū ſuoſqꝫ hr̄des n̄ offēdere ſub pēa mille libraꝝ iudicis īplorare ꝑ qd̓ cogat̉ alter coheres vel ſentire ſibon̄. ⁊c̄. accidit ꝙ dictꝰ ticiꝰ d̓ceſſit r̄lictis pluribꝰ hr̄dibꝰ bi vel ſorti cōmittere ne inuicē ſe īpediāt: ut. C. cōia de quoꝝ vnꝰ fuit offenſus a dicto ſempronio. mō dubitat̉ le. l. fi. in pͥn. ⁊ sͣ. de iudi. l. ī tribꝰ. ⁊ ſic apparet ꝙ nō afvtrū actio ad dictā penā cōpetat illi ſoli hr̄di offenſo īſo fert in ꝑte tātā vtilitatē quantā ī toto ⁊ ſic eſt īdiuidua. lidū: an ꝓ ꝑte hr̄ditaria: an oībꝰ. Dices tu ille ticiꝰ defun Sꝫ certe lꝫ p̄ſtet ꝑtē extimatōis diuidua dꝫ dici: quia afctꝰ ſtipulatꝰ fuit indiuiduū.ſ. nō offendi ſub pena. ſi vn fert utilitatē tantā ī ꝑte reſpectu ꝑtis: ꝙͣtā in toto reſped̓ hr̄dibꝰ eſt offenſus pena cōmittit̉ īſolidū oībꝰ hr̄dibꝰ: ctu totiꝰ. ¶ Itē iſtud qd̓ dr̄ ꝙ alter coheres coget̉ ꝯſen ſed ille ſolus poterit agere ad ꝑtē ſuā ꝗ ē offenſus: cete tire vel ſorte dirimere nō eſt veꝝ hoc caſu: ꝗa eēt iniquū ri remouent̉ exceptōe doli: vt. sͣ. l. ij.§. fi. Certe iſtud nō ꝙ quis cogeret̉ ꝯſentire heredi male faciēti ⁊ ꝯtra ꝓmiſ eſt ſic expeditū ſꝫ ad vidēdū veritatē oꝫ videre vtrū iſta ſionē defuncti: ſed potiꝰ ille agēs deberet cogi nō ageobligatio ſit trāſmiſſibilis ad hr̄dē de ſui natura vel nō re: ut. sͣ. fa. her. l. heredes.§. an ea. ⁊.§. in illa. Cōcludē Debetis ſcire ꝙ obligatio dr̄ trāſitoria ad hr̄des ⁊ nō do ergo dico ꝙ in ſeruitute formata veꝝ dicit Dy. Itē trāſitoria ex natura rei ſuꝑ qͣ īterpōit̉: vt sͣ. vt le. no. ca. l. in ſeruitute formāda ſi ponā heredē ꝗ agit hr̄e totū fun .j.§. ſi ꝗs ſub ꝯditōe. ⁊ ſi ꝗs cau. l. ſi eū.§. ꝗ īiuriaꝝ. mō ī dū cui ſeruitꝰ debet cōſtitui ita ꝙ diſſenſus alioꝝ nō im ꝓpoſito ſi ſtipulor ꝑ te n̄ fieri quominꝰ mihi ire ⁊ agere pedit. ⁊ ſic hr̄et locū. l. itinere. alias verū dicit Pe. Iteꝫ liceat: iſta ſtipulatio īterpōit̉ rōe iuris qd̓ d̓ ſui natura ſo lꝫ ſtipulatio rē ra. ha. ſit īdiuidua: tn̄ ꝗa pretoria eſt cōlet trāſir̄ ad hr̄des. ſꝫ ſi ſtipulor ꝙ me n̄ offendas: iſta ſti mittit̉ ſolū ꝯtra heredē ꝯtrafacientē: ut hoc.§. in fi. ⁊ sͣ. pulatio īterpōit̉ ad tutelā ꝑſone q̄ ꝑſona extīguit̉ mordixi. ¶ Sexto q̄ro aliꝗs ſtipulatus eſt vſuꝫ alicuiꝰ fundi te: ꝗa poſtꝙͣ ꝗs ē mortuꝰ n̄ pōt offendi plꝰ aliquo mō. iō ſibi ⁊ heredibꝰ ſuis: iſte d̓cedit pluribꝰ heredibꝰ relictis: iſta ſtipulatio d̓ ſui natura ex ꝑte ſtipulatoris iudicabit̉ nunꝗd ꝗlibet hēbit totū vſum an ꝗlibet partē vſus. den̄ trāſitoria ad hr̄des. nec potes dicere ꝙ ēt d̓functꝰ offē betis enim ſcire ꝙ lꝫ vſufructus ſit diuiduus: tn̄ vſus eſt dit̉ dū ſit īiuria cadaueri: qꝛ iſta īiuria ſit heredibꝰ ⁊ ſuo
zum Hauptmenü