Seite
circa matrimoniū cōſideratur. ff. de ritu. nup. l. ſēꝑ. xxxi. di. nicena: ⁊ cir­ca mores. ff. de tu. ⁊ cura. datis ab his. l. ſcire.§. penul. ⁊.§. vlti. ber. a Alterum non ledat in his.ſ. que circa alios agimus: vnde illud quod tibi non vis fieri alijs nō facias in prī. decretoruꝫ di.i. humanum genus. ⁊..jͣ. de ma. ⁊ obe. dilecti. b Ius ſuuꝫ vnicuiqꝫ. ſiue ſit pena afficiēdus ſiue pre mio remunerandus di. iij. c. fi. ⁊. jͣ. ti. ꝓx. c. firmiter.§. qꝫ tribuat informatur. Sane diuer i. in fi. ⁊ ꝑ hoc dicitur ſerui re deo ſibi ⁊ proximo. ⁊ ſū mum bonum in vita eſt iu­ſtitiā colere ⁊ ius ſuum vni aliqua propter nimiaꝫ ſimilitudinē cuiqꝫ tribuere. xij. q. ij. cuꝫ deuotiſſimā. ⁊ ꝑ hoc quod ⁊ quedam propter contrarietatem dicitur vnicuiqꝫ datur intel ligi qualiter debeat ſe habe re erga ſuperiorem pareꝫ ⁊ ſubditum. c Conſtitutiones. conſtō eſt quam princeps facit ꝓ prio motu. decretaliſ epiſto la eſt quando reſpondet ad conſultationē. jͣ. de ſen. ex cō. ſi concubine. d Similitudinem. idem dicit imperator ⁊ eandem cauſaꝫ aſſumit. C. de nouo. co. compo. in. iij. conſti. in prī. e Contrarietatem. ⁊ ideo compilatio antiqua non fuit legitime ordina­ta: qꝛ nulla ꝯͣrietas debet eſſe in iure. C. de ve. iu. enu. l. tanta.§. contra rium ideo in preſenti compilatione nullum dꝫ ꝯͣrium reperiri. f Uagabantur. quas videbitis per titulos collocatas iſte nō erāt ī antiqͣ ꝯꝑilatōe: ⁊ ſūt iſte. jͣ. de ẜ. nō or. miramur. jͣ. de biga. a nobis. ⁊ ita de alijs. g Per dilectum filium fratrem raimundum. ⁊ recte ⁊ ordinate. debent enim taliter ꝯpilari decretales ⁊ ordo tēpoꝝ ipſaꝝ ex illaꝝ ꝯpōne ⁊ diſpo ſitōne clareſcat: primis ī pͥmo loco poſterioribus ī ſecūdo ponēdis: ut. C. de no. co. ꝯpo. in prima conſti. in pͥn. quod quidē ſeruatur in preſenti ꝯpi latione: ſed in antiqua non: ⁊ qui eas ꝯponunt: nō ſolū debent eſſe glorio ſi doctrina legum: ſed experientia rerum: ut. C. e. ti. conſti. ij. vnde per or dinationem iſtius compilationis ſcietis: quis illorum quorum tꝑe ꝯſtōes concilia decretales edita ſunt: preceſſit. h Reſecatis. pōt ergo dominus papa derogare ꝯſtōibus predeceſſorum ſuoꝝ nō ob. ꝙ par in parē nō hꝫ īperiū. jͣ. de arbi. l. nā mgr̄atus ⁊ ē no. qꝛ eadē ꝑſona cēſetur cū eo cui ſuccedit: ⁊ nemo pōt ſibi hac legē īponere: ne liceat ſibi a prima voluntate diſcedere. ff. de lega. iij. l. ſiquis in prin. i Declarantur. jͣ. de regula. ſtatuimus. que exponit illa ꝯſulti. k In iudicijs. ſic ergo vr̄ ꝙ oībus decretalibus iſtis vti poſſumus in iu dicijs: qꝛ indefinita equipollet vniuerſali. xix. di. ſi romanoꝝ. ⁊. jͣ. de pͥui­qꝛ circa. ⁊. ff. de ẜui. ſicui. ff. de ſer. vr̄. pre. l. ſi ſeruitus. ⁊ ita nō eſt hic aliō̄ indulgentia ſiue diſpenſatio quod falſū eſt īmo multe ſūt: ⁊ īdulgentia nō dꝫ trahi ad ꝯſequētiā. vij. q. i. petiſti ⁊ inſti. de iu. nā.§. plane. dicas ꝙ pro pter vnā decretalē vel duas aut plureſ nec plus nec minus ē: ⁊ ē ſi. de ꝯſe. di. ij. reuera. vbi dicit ꝙ oēs illi qui māducauerūt de māna illo: quod plu it filijs iſrael in deſerto mortui ſunt: ⁊ tamē caleph ⁊ ioſue: nō fuerūt mor tui ī deſerto: īmo ītrauerūt terrā ꝓmiſſionis. lxxvi. d. ieiuniū. ⁊ ita modi cū quid nō nocet: nā modica res nō inducit ſimoniā. jͣ. de ſimo. ⁊ ſi qōnes ar. ꝯͣ qꝛ ꝓ modica re datur actio furti. xiiij. q. vlt. c. vlt. ⁊ ꝓ ſex ſolidis tātū ꝯmittitur ſimonia. jͣ. de ſimo. ex tue fraternitatis. ⁊ ꝓ vna gallina ꝯmitti­tur furtū īſti. de reꝝ di.§. gallinaꝝ. ſo. dic ī talibus affectus ⁊ ītētio ꝯmittē tis cōſideratur ī talibus. vel dicas quod dicit ī ſcholis: refertur ad decreta les illas que ꝯtinent īdulgētiā ſiue diſpēſationē: qꝛ ille debēt legi ī ſcholis: ut ꝑ doctrinā ſciatur vbi ⁊ quādo ſit diſpēſādū: qui vero ius cōe ꝯtinēt: re ferūtur ad vtrūqꝫ qꝛ illis vtimur ī iudicijs ⁊ ī ſcholis. Si vero decretalis aliqͣ decetero inueniatur exͣ ꝯpilationē iſtā. quid fiet. tene quod dr̄. jͣ. de fi de inſtru. c. paſtoralis. Hic precipit papa ut tātū hac ꝯpilatōe vniuerſi vtā tur. Quid erit: ſi aliqui vellēt vti ⁊ legere priorē dico ꝙ illi eēt excōicādi: qui faciunt ꝯͣ mādatū pͥncipis. jͣ. de ma. ⁊ obe. ſiquis. ⁊. xxv. q. i. generali. ldEſūma trinitate ⁊ fide catholica. Quoniā oē quod nō ē ex fide pec catū eſt. xxviij. q. i.§. i. ⁊. jͣ. de preſcrip. quoniā oē. ⁊ ordo nr̄e reꝑa tionis a fide ſūpſit exordiū: iō de fide ca. pͥmo eſt agēdū. Et qꝛ ī fide prīo inſtrui debemus ut ſic ad baptiſmū creduli veniamus de cōſe. di. iiij. ante baptiſmū. videndū eſt ergo quid ſit fides ꝓut hic accipitur: ⁊ quot mōis accipiatur fides: ⁊ quot ſint ſpēs fidei: ⁊ quot articuli: quod premiū credē tiū: ⁊ que ſit pena nō credētiū. Fides.n. multis mōis dr̄. Dr̄ fides quādo qꝫ idē quod ſacr̄m bap. xlv. di. de iudeis. ⁊. jͣ. de bap. ⁊ eius effect. debitū. Itē dicitur fides caſtitas thori. xxvij. q. ij. coniuges. ⁊. jͣ. de iureiuran. quē admodum. ⁊ eſt vnū de tribus bonis matrimonij. e. cauſa. ⁊ queſtione. oē itaqꝫ. Item dicitur fides ſecuritas ſiue pactum que etiam hoſti ſeruanda eſt. xxiij. q. i. noli. Item dicitur fides quandoqꝫ conſciētia. jͣ. de reſti. ſpo. litteras. ⁊. jͣ. de preſcrip. quoniam omne quod non eſt ex fide.i. ex conſciē tia. de pe. di. iij. ad fi. di.§. illud autem. vltra medium. Item dicitur fides credulitas ẜm quā credimus id quod nō videmus. fides.n. eſt de re non viſa. de. pe. di. iiij. in domo. vnde etiā dicitur: fides nō hꝫ meritū cui hūa­na rō prebet experimētū. Itē dicitur fides ꝓmiſſio inſti. de reꝝ di.§. ven alterumª non ledat iusº ſuum uni cui ſas conſtitutiones ⁊ decretales epi ſtolas predeceſſorum noſtrorum in diuerſa diſperſas uolumina: quaruꝫ non nulle etiam propter ſui prolixi tatem confuſioneꝫ inducerę uidebā tur: alique uero uagabātur extra uo lumīa ſupradicta que tanquā īcerte frequenter in iudicijs uacillabāt ad cōmunem ⁊ maxime ſtudentium uti litatem per dilectumᵍ filium fratreꝫ dite. Itē alio mō Cicitur fides collectio articuloꝝ: ut hic. ⁊. xxiiij q. i. hec eſt fides. preterea ⁊ in pſalmo dr̄: hec eſt fides ca. quā niſi ⁊c̄. Item dicitur fides equitas in actionibus conſiderata inſti. de acti.§. actionū quedā ſunt bone fidei: quedaꝫ ſtricti iuris. Fides vero ſic deſcribitur ab apoſtolo in epiſtola ad hebreos: ꝓut hic ſu mitur: fides ē ſub ſtantia reꝝ ſperā­raimundum capellanum ⁊ peniten darū argumētum non apparētiuꝫ ⁊ tiarium noſtrum illas in unum uo dr̄ ſubſtātia ſperā lumen reſecatisʰ ſuperfluis prouidi daꝝ reꝝ: qꝛ ſꝑare mus redigendas: adijcientes. cōſti debemuſquod di tutiones noſtras: ⁊ decretales epi ctum eſt a ꝓphe­ſtolas per. quas nonnulla que in pri tis eſſe futurum oribus erant dubia declarantur. uo argumentum nō lentes igitur ut hac tantum cōpilla apparentium dr̄: tōne uniuerſi utātur in iudicijs. ⁊ in quia per prophe­tias iam comple­ſcholis: diſtrictius prohibemus ne tas debemus br̄e quis preſumat aliā facere abſqꝫ au argumētum.i. ꝓ ctoritate ſedis apoſtolice ſpeciali. bationem non ap INnocen. iij. in cōcilio generali. parentium de fu­De ſūma trinitate ⁊ fide catholica. turis complendiſ .ſ. de die iudicij ⁊ de fine mūdi. Sꝫ videtur ꝙ diffinitio iſta non ſit bona: quia vera diffinitio conuer­tibilis debet eſſe cum ſuo diffinito. ſed hec non eſt conuertibilis qꝛ ſpes ſimiliter eſt ſubſtantia ſperandarum rerum. vnde videtur inferendum: ꝙ fides eſt ſpes quod eſt falſum. Item hec diffinitio videtur loqui tantum de futuris: cum fides ſit tam de preſentibus ꝙͣ de preteritis ⁊ futuris: eo ꝙ habet ſe ad omnia. ad preterita.ſ. quia credendum eſt chriſtum fuiſſe natum ⁊ paſſum. ad preſentia quia credendum eſt ꝙ ipſe ſit qui in altari quottidie conficitur. et ad futura quia credere debemus ipſum venturum ⁊ iudicaturum viuos ⁊ mortuos: ⁊ ita videtur eſſe inſufficiens iſta diffinitio: ⁊ li­cet diuerſa tempora comprehendat: vna tamen fides eē videtur vnde ſatis poteſt dici ꝙ non eſt vera diffinitio ſed quedam notifi catio fidei ab apoſtolo dicta. Poteſt autem magiſtraliter diffiniri Fides eſt voluntaria certitudo abſentium infra ſcientiaꝫ ⁊.sͣ. opi­nionem conſtituta. Scientia enim habet cognitionem: fides vero non. vnde dicit auguſ. fides eſt credere quod non vides: de pe. di­iiij. in domo. Species autem fidei ſunt due: vna eſt formata quaꝫ habent boni ⁊ ſcī. eſt ⁊ alia informis: quam habent mali ⁊ etiaꝫ de mones ⁊ infideles: ⁊ exiſtentes in mortali peccato: ⁊ fides eorum caret forma: prima eſt virtus a qua dicuntur fideles quicunqꝫ ba ptizantur de conſe. di. iiij. ꝙ autē apud. ⁊ talis fides dicitur infor mata charitate. vnde ſic poteſt diffiniri: fides ē qualitas qua quis credit quod diligitecharitas dignior eſt penes quam conſiſtit om ne meritum: ⁊ eſt fons viuus cui non communicat alienus.ſ. a fi de. jͣ. de regu. licet in fi. ⁊ de pe. di. i. omnis qui non diligit.§. item ut chriſtus ait. vnde dicitur fides noſtra eſt virtus quaꝫ charitas cōicatur. vnde dicit auguſ. fides que ꝑ dilectōeꝫ oꝑatur ē fūdamē tū oīuꝫ virtutū.i. q. i. cū paulus. ⁊ apoſtolus ita diffinit: hec ē fideſ que ꝑ dilectōeꝫ oꝑatur: de pe. di. ij.§. itē ſine charitate. ⁊ nō ea que demonū ē: qͣ credūt ⁊ ꝯtremiſcūt. De fide īformata charitate diciſ abacuch ꝓpheta iuſtus meus ex fide viuit. Fides nr̄a ē eadē ī ſub ſtātia cū fide ātiquoꝝ vt dictū ē: quod ꝓbat euāgeliū: turbe āt que precedebāt ⁊ que ſequebātur clamabāt dicētes: oſāna filio dauid Diſtāt tamē ī qͣlitate: qꝛ quod ipſi credebant de futuro: nos credi­mus de preteritis.ſ. chriſtū natū ⁊ paſſū. Prīcipales autē articuli fidei nr̄e ſūt ſeptē ẜm ꝙ ſeptē ſūt dona ſpūs ſcī: quos quilibet chri ſtianus ſcire tenetur: clerici explicite: laici īplicite: ⁊ credere ſicut tꝫ eccleſia ⁊ ſūt hi: incarnatio ſiue natiuitas: baptiſmuſ: paſſio chri ſti ſiue mors eius: deſcēſus ad īferos: reſurrectio: aſcēſus ī celum. aduētuſ eius ī iudiciū: de quibus hēs ī pͥma ꝯſtōne firmiter: ꝓ qu bus ioānes ī apocalipſi legitur fleuiſſe vbi dr̄: vidi librū ſignatum vij. ſigillis formā īprimētibus ī celo ⁊ ī terra ⁊ apud inferos: ⁊ ne mo fuit dignus aperire librum niſi leo de tribu iuda. Secundum quoſdam theologos ſunt. xij. ar. fi. ꝑꝑ. xij. apoſtolos: qui eadem hora inſtinctu ſpirituſſancti ſymbolum compoſuerunt: vnde dici tur ſymbolum a ſyn quod eſt ſimul ⁊ bolus quod eſt morſellus quia vnuſquiſqꝫ apoſtolorum ſuum morſellum ideſt partem ſuam appoſuit: ⁊ eſt aliud ſymbolum maius: quod cantatur in miſſa in nicena ſynodo factum propter grecos qui non credebant ꝙ ſpiri tuſſantus procederet ab vtroqꝫ de conſe. di. v. c. vlti. ⁊ penul. Eſt ⁊ tertium ſymbolum athanaſij: quicunqꝫ vult quod cantatur ī pri ma. iſtud poteſt appellari quartum ſymbolum: ⁊ ita ſunt mō quat tuor ſicut quattuor euangelia: ſed verius eſt ꝙ articuli veri tantuꝫ ſunt. vij. de quibus dictū eſt. Premiū vero credentiū eſt vita eter na: pena vero nō credentiū eſt gehenna ꝑpetua iuxta illud: hec eſt fides catholica: quaꝫ niſi quiſqꝫ fideliter firmiterqꝫ crediderit: ſal uus eſſe nō poterit: ⁊ qui crediderit ⁊ baptizatuſ fuerit ſaluus erit .jͣ. de bap. ⁊ eius effectu: maiores. ber.