Proſa ſecunda poſt amaritudinem dulcedo eſt gͣtior ſenſibilior. vn̄ poe. Dulcia meminit nūqͣꝫ guſtauit amara. Nāqꝫ oppoſitū naſcit̉ bonū. hec pauꝑ henricus. Nota boetius dic apiū apū in gtīo plurali qꝛ eſt ꝯͣ Alexan. dic̄. Um dat. his ⁊c̄. Et qd̓ hic dicat̉ apiū apuꝫ pꝫ metrū qd̓ ſꝑ ꝯſtat ex tribꝰ dactil̓ ꝯtinuis. ſi aūt poneret̉ apū eſ­ſent tres dactili tinui. poſſet tn̄ di­ci metri poni tur apiū apum. Proſa ſecūdo ter­ti libri. Um defixo paululū vi­Hec eſt ꝓſa ſcd̓a tercij ī ph̓ia pōit deuerſas opi­niones circa falſā felicitatē. primo boeti on̄dit quō ſe ph̓ia hūit pꝰ p̄di­cta. ſcd̓o ph̓ia oſtē dit oēs homīes nitunt̉ ꝑuenire ad btītudinē quā ip̄a diffinit. tercio oſtē dit hoīes ſepe ab ducūt̉ a ꝟa felicita te diuerſis erroribꝰ. qͣrto pōit errores ſiue opīones circa felicitatē ſecun da ibi. Oīs mortaliū. tercia ibi. hūc vti. qͣrta ibi. Quoꝝ qͥdē. dic̄ pͥmo Poſtqͣꝫ ph̓ia p̄miſit ordinē ꝓcedēdi de falſa felicitate ad ꝟam. tu pro tūc. ip̄a paululū defixo viſu.i. inclinatis ocl̓is. recepta velut in an­guſtā.i. nobilē ſedē mētis ſue. ſic cepit.i. īcepit loqͥ Nota capitis ī­clinatio eſt ſignū ſubtil̓ imaginatōis ꝓpt̓ qd̓ ſubtil̓r ꝓfunde imagina tes caput īclināt. qn̄qꝫ vident delata corā ocl̓is. ph̓ia volēs ſub­til̓r ſpeculari de felicitate cꝰ ſpeculatō difficil̓ ē ip̄a īclinato viſu ꝯͣxit ſe ī nobilē ſpeculatōem ſue mētꝭ. Oīs īmorta. Hic ph̓ia on̄dit oēs ho mines nitūt̉ ꝑuenire ad vnū finē btītudīs. quā btītudinē ip̄a etiā diffi nit d̓t ſic. Oīs cura.i. ſollicitudo mortaliū.i. hoīm quā curaꝫ exercet labor ml̓tipliciū ſtudioꝝ. qꝛ aliqͥ ſtudēt ī lr̄atura. aliqͥ ī mercātia. ſic de alijs. illa cura ꝓcedit diuerſo calle.i. diuerſo viuēdi. ſꝫ tn̄ niti­uenire ad vnū finem beatitudinis. Illud aūt ad qd̓ homines nitunt̉ uenire ē tale bonū. qͥs adepto nihil vlterius q̄at deſiderare. qd̓.ſ. bo­ ē ſummū oīum bonoꝝ ꝯtinēs ītra ſe cūcta bona. cui.ſ. bono ſi qͥd. i. aliqͥd abforet.i. deeſſꝫ poſſꝫ eſſe ſummū bonū. qꝛ relinqueret̉ aliquid Um defixo paululū viſu: ve lut ī anguſtā ve mētis ſedē re­epta: iccepit. P. Oīs mortaliuꝫ cura quaꝫ ml̓tipliciū ſtudioꝝ labor exercet: diuerſo qͥdeꝫ calle ꝓcedit. ſꝫ ad vnū tn̄ btītudinis finē mitit̉ ꝑue­nire. Id aūt ē bonū: quo qͥs adepto nihil vlteriꝰ deſiderare q̄at Qd̓ qͥdē ē oīm ſummū bonoꝝ cūctaqꝫ ītra ſe ꝯtinēs bona. Cui ſi qͥd abforet ſum bonū eſſe poſſet: qm̄ relinq̄ ret̉ extrinſecus qd̓ poſſet optari. Li quet igit̉ eſſe beatitudinem ſtatū bo­noꝝ omniū congregatōne ꝑfectum