Liber II Omelia XVIII admiratus eſt cum dicebat. Mihi autem valde honorati ſūt amici tui deus: nimis confortatus eſt principatus eorum. Psͣ. 138. Qd̓ de quibꝰ eius amicis dicat euā­gelium interroga: in quo veritas predica toribus dicit. Nos amici mei eſtis. Ioh̓. 16. Eſaias quoqꝫ eorū vitam intuēs: ait. Qui ſunt iſti qui vt nubes volāt. ⁊ ſicut columbe ad feneſtras ſuas? Eſa. 6. Re­cte autem predicatores ſancti nubes ap­pellati ſunt. quia verbis pluunt. miracu­lis choruſcant. Qui volare quoqꝫ vt nu­bes dicuntur. quia in terra viuētes extra terram fuit omne qd̓ egerūt. Unde ⁊ per quandā nubem dicitur. In carne enī am­hulantes: nō ſecdūū carnem militamꝰ.i. Corinth.10. Priores enim patres coniu­gijs vtebantur. filios procreabant. ſub­ſtantias poſſidebant. curis rei familiaris intendebāt. Iſtos autem prophetie iam ſpiritu preuidētes ſubſtātias deſerere. ni­hil in terra querere. nil poſſidere. nō eos vel homines per terram ambulantes: ſed nubes volantes nominat. Uolant enim qui terram quaſi non tangunt. quia in ip­ſa nil appetunt. Qui ⁊ ad feneſtras ſuas quaſi columbe ſunt. quia pro manſuetudi nis ſue ſpiritu in hoc mundo per oculos nil concupiſcunt. Conſideremꝰ ergo quā te altitudinis iſte ſpiritalis edificij porte ſunt: quas ⁊ ſpiritales patres admirātur quantūqꝫ nos in earū admiratione humi­liare neceſſe eſt: qui pauimentū ſumus. Sed quia ſub longitudinis appellatione altitudinē portarum audiuimus: nunc ali­quid de earum latitudine cognoſcamus. Gequitur. Et menſus eſt latitudinem a facie porte inferioris vſqꝫ ad frontem atrij interioris extrinſe cus. centum cubitos ad orientē ⁊ ad aquilonem. In quibus verbis ſi portā aditum acci­pimus quo ad cognitionē domini intra­mus. Porta inferior fides eſt. atrium ve­ro interius contēplatio. Habet autē por­ta inferior latitudinē in facie. quia videli cet fides per charitatis ſue amplitudines habet eam que videtur a proximis opera tionem. Quā dum fortiter a perfectiori­bus agi conſpicimꝰ: nos qui in bonis ac­tibus anguſtamur exempla ꝑ eos magne ogationis accipimꝰ. Et vnaqueqꝫ ſancta actio quaſi quedā nobis ſit latitudo itine­ris que prius erat anguſtia difficultatis. Habet quoqꝫ atriū interius frontē. qꝛ con templatiua vita per quedā ſigna deſideri orum ⁊ gemituū oſtendit ꝙͣtum intus vi­deat que tantū amat. Denariꝰ autē nume rus ꝑ ſemetipſum multiplicatus in cente­nariū ſurgit. Unde recte ꝑ centenariū ma gna perfectio deſignat̉. ſicut de electis di­citur. Omīs qui relinquit domū vel fra­tres. aut ſorores. aut patrē. aut matrem. aut vxorē. aut filios. aut agros ꝓpter no­mē meū cētuplū accipiet: ⁊ vitā ernā poſſi debit. Mat. 19. Neqꝫ enī ſanctꝰ qͥſqꝫ ideo terrena deſerit: vt hec poſſidere ī hoc mū do multiplicius poſſit. Qꝛ quiſquis ter­reno ſtudio terrā relinquit: terrā nō relin quit: ſed appetit. Nec qui vnam vxorem deſerit centuꝫ recepturus eſt: ſed per cen tenarium numerū perfectio deſignat̉. Qꝛ quiſquis pro dei nomīe tēporalia atqꝫ ter rena contenit: ⁊ hic perfectionē mentꝭ re cipit. vt iam ea nō appetat que contēnit: ⁊ in ſequenti ſeculo ad eterne vite gloriaꝫ peruenit. Centies itaqꝫ recipit qd̓ dedit: qui perfectionis ſpiritū accipiēs terrenis non indiget: etiam ſi hec non habet. Ille autē pauper eſt: qui eget eo qd̓ nō habet. Nam qui ⁊ non habens habere nō appe­tit: diues eſt. Paupertas qͥppe in inopia mentis eſt non in quātitate poſſeſſionis. Nam cui in pauꝑtate bene cōuenit: non eſt pauper. Menſus eſt ergo vir latitudi­nem a facie porte inferioris: vſqꝫ ad fron­tem atrij interioris extrinſecus centū cu­bitos. Quia redēptor noſter quottidie ꝑ magiſtros atqꝫ doctores in mēſura ꝑfecti onis metitur vitam fideliuꝫ. vel in ſpecie boni operis per fidem vel in ſanctis deſi­N 3