Primus Quando libellus principi datus fa­cit litis ꝯteſtationem Udum. Quedā ſunt acti ones que nō dan­tur heredibꝰ nec in heredes. niſi lis fuerit ꝯteſtata. puta mere penales. nūc dn̄s meus habet aliquā tꝑalem actionem ꝯtra aliquem. porrexit preces imperatori. vt ipſe reſcriberet aliquibꝰ iudicibꝰ qui de hac cauſa cognoſcerent. reſcripſit impera­tor. mortuus eſt mō. Querit̉ an actio iſta tranſeat ad heredes. d̓r ꝙ ſic. ac ſilis eſſet ꝯteſtata. ⁊ etiaꝫ ꝯtra heredes datur. ⁊ hoc veruꝫ ſi dn̄s imperator reſcripſit. Emporales Supra di­ctum eſt ꝙ quedam actiones perpetuātur ⁊ quedā nō. dicit imperator non eſſe verum in omnibꝰ actionibꝰ. niſi in tꝑalibꝰ annalibꝰ ⁊ preto­rijs. in alijs non. Ut lite pen. vel poſt ꝓuo. nulli. Icet M. habuit cauſam cū vi­cino ſuo coram preſide li­tem ꝯteſtatus eſt lite pen. iſte adijt impera torem. ⁊ impetrauit reſcriptū quo ꝯtineba­tur qualiter iſte deberet ferre ſentētiā. Uel dic melius vt iudiciū tranſferretur in aliū ⁊ anteqͣꝫ dn̄s meus eſſꝫ reuerſus cū iſto re­ſcripto. preſes vel pretor tulit ſententiam vult. m. pretextu illius reſcripti retractare ſententiā. Querit̉ an poſſit. d̓r ꝙ non. niſi ab illa ſentencia fuerit appoſituꝫ. Upplicare. Non licet ali cui ſupplicare lite pen. niſi iudex ei copiaꝫ actoꝝ vel inſpe ctionem negauerit. tunc enī pōt ſupplicare an imperator reſcribat cogendo iudicē vt ei actoꝝ copiā faciat. nec iſte eſt audiendus qui queſtionem determinataꝫ iterum vult refricare. vi licitam Ideo nō debet aliquis impetra re lata ſnīa per qd̓ poſſit ſnīaꝫ infirmare. qꝛ debet quis lata ſnīa ꝯtra ſe approbare qd̓ ſi non fecerit perpetuo debet ſilere. Si ꝯtra ius vel vti. publ̓. On idcirco Dn̄s me us impe­trauit reſcriptū ꝯtra vicinū ſuum impetrādo obmiſit quedam que exprimere debebat. porrexit iudici. pecijt vt ꝓcederet in cauſa. aduerſarius dicit ꝙ non debet pro cedere. qꝛ quedam dicunt̉ obmiſſa. ⁊ ſic ta cita veritate impetratū. Rn̄. ꝙ debet proce­dere ⁊ cognoſcere Reſcriptionem. Scd̓m iohannē pone ſic Dn̄s meus impe trauit reſcriptū per mendaciū. Querit̉ an iudex debet procedere ⁊ ſnīam ferre. dicit̉ ꝙ bene debet procedere non ẜm precū pre­cantis affirmationē. ſed ẜm veritatem. ſiue M. errauit in facto ſiue in iure. vniri Quoddā reſcriptū fuit impetratū a principe quo iudicem delegauit dn̄m m. in cauſa qua­dam vocatis partibꝰ voluit ꝓcedere. argu ebatur de mendacio. M. voluit illud ſuſti­nere. Querit̉ quid iuris. Rn̄. punit̉ in. x. libris auri. Tſi non M. impetrauit re­ſcriptū vt ſentēcia quedam mandaret̉ executioni. pn̄tauit iu­dici aduerſarius dicit fraudem interueniſ­ſe in impetratione. Querit̉ quid iuris. d̓r iudex executionis debet diligenter querere de veritate iſtarū precū. ⁊ ſi inuenerit ꝙ fuit in fraudem ꝟſatus. tunc de omni nego cio cognoſcat. forte principi dixit latam fo re ſentenciam cū non eſſet. Tſi legi M. īpetrauit reſcrip tum per mendacium nec tn̄ legibꝰ ꝯͣrium. ſed iuri ꝯſonū. Que­ritur vtrum cōmodum aliqd̓ inde debeat hr̄e d̓r ꝙ nō. ſed carere debet ꝯmodo reſcri pti. ⁊ ſi minima eius fraus īueniatur. iudex eū pro ſuo arbitrio poterit punire. Mnes Sepe contingit ꝙ re­ſcriptū eſt impetratuꝫ contra leges cōmunes. ⁊ aliqn̄ cōtra vtili­tatem publicam. dicit imperator ꝙ non re­cipiant talia reſcripta. imo debet a iudicibꝰ refutari. ſed leges cōmunes ſequi debent. De diuer. reſcrip. ⁊ prag. ſanct.