Seite
C. Li. XXXVIII. Equit̉ videre de tertio.ſ. de orōni­bus exn̄tiū ī purgatorio. Et circa hoc querunt̉ plura.ſ. vtrū exn̄tes in purgatorio orent pro nobis. ℟º ꝙ ſic. orare enim ē opus charitatis. ip̄i autē ꝯfi mati ſunt in charitate. ſi eniꝫ exn̄tes ī cha ritate nō ꝯfirmati. ante mortē pro nobis orabant: probabile eſt ꝙ pro nobis orēt in charitatē iam cōfirmati. Utrū exn̄tes in purgatorio orando pro nobis ꝯſeqͣnt̉ aliquam vtilitatē. ℟º ꝙ ſic. interdū enim orōnes quas pro nobis faciunt redundāt in alleuiationē pene eoꝝ. non ꝙ in hoc me reant̉ cū ſint extra ſtatū merendi loquen do de merito ꝓprie dicto. ſed quia nos me liores per corum orōes effecti efficaciora facimus ſuffragia ad ſubleuationē eorum pene. Utrum exiſtentes in purgatorio orent pro ſeipſis. ℟º ꝙ ſic. cum enim mē­taliter clament ad nos vt eis ſubueniamꝰ qd̓ nobis ſpecialiter ītelligi datur Iob. 19. vbi in perſona eorum dicitur nobis. Mi­ſcremini mei. ⁊cͣ. credendū ē ꝙ multo for tius ad inuicem clamāt ad deū vt eis miſe reat̉. Utrum orōnes exiſtētiū in purga­torio proſint eis. ℟º ꝙ ſic. non quidem quantum ad augmētum gratie vel glorie ſed quo ad mitigationē ⁊ abbreuiationeꝫ ſue pene. Nec ideo ſequitur ꝙ ſtatiꝫ a ſua pena liberent̉. quia. nec hoc petunt: ſꝫ deuꝫ rogant vt ẜm beneplacitū ſuū eorum miſe reatur. ⁊ hec oratio exaudit̉. Utrū ora tiones exiſtentiū in purgatorio pro viuis ſemper exaudiant̉. ℟º. ꝙ forte orationes eorum non ſemper exaudiuntur. ſicut nec noſtre. quia non ſic vident voluntatē dn̄i ſicut beati. eorum tamen orōnes proſunt multis viuis. īmo omnibus. niſi ſit impe­dimentū ex parte noſtra. ſi enim nō ꝓſūt aūt hoc ē quia ſunt in pena: ⁊ tunc ſimilit̓ orōnes noſtre qui ſumus in pena non pro deſſent. Aut quia ſunt extra ſtatū merēdi ⁊ tunc ſimiliter orōnes animarū beatarū nobis nō ꝓdeſſent. Aut quia cuꝫ hoc ꝙ ſunt extra ſtatū merendi adhuc carent vt ſione dei. ⁊ hec ratio nulla eſt. quia vt ha betur. 2. Macha. c. vlti. Neemias qui exͣ ſtatum merendi erat: ⁊ adhuc viſione dei carebat pro filijs iſrael orabat: ⁊ eius ord̓ exaudita fuit. Equitur videre de quarto.ſ. de no­ſtris inuocationibus ſanctoꝝ. Et circa hoc querunt̉ plura.ſ. vtrum debeamus interpellare ſanctos ad orandū pro nobis. ℟º ꝙ ſic. Unde Iob. 5. Uoca ſi eſt qui reſpondeat tibi: ⁊ ad aliquem ſan ctoꝝ conuertere. Noſtrū autē vocare vt dicit ibi Grego. ē humili prece depoſcere. Decreuit aūt deus ⁊ voluit ꝙ ſanctos ro­gare deberemus pͥmo ꝓpter noſtrā inopiā in merendo: vt vbi noſtra merita nō ſup­petunt iuuent aliena. Secūdo ꝓpter ſcōꝝ gloriā. quia deus vult ſanctos ſuos glori ficare: ⁊ per eos miracula facere in corpo ribus ⁊ ſalutem in animabꝰ: vt ipſos lau demus. Tertio ꝓpter dei reuerētiam vt pec cator qui deum offendit ꝙ nō audeat deū in ꝓpria ꝑſona adire: ſed amicoꝝ patroci nium implorare. Utrum inuocandi ſint ſancti non tm̄ ſuperiores ſed etiam inferio res. ℟º ꝙ vtile ē interdū etiam minores ſanctos orare ꝓpter quatuor. Primo ꝗa quandoqꝫ aliquis habet maiorem deuoti onem ad ſanctum minorē qͣꝫ ad ſanctum maiorē. ex deuotione autem magis depen­det orationis effectus. Secundo quia qui buſdam ſanctis datum ē in aliquibus ſpe cialibꝰ cauſis precipue patrocinari. ſicut beato Antonio ad ignem infernalē. Ter tio vt honor debitus exibeatur omnibꝰ a nobis. Quarto quia pluriū orōnibꝰ qn̄qꝫ impetrat̉ quod vnius orōne non impetra retur. Queritur etiam quare non inuo camus xp̄m vt oret pro nobis cum ip̄e ẜꝫ ꝙ homo dicatur ſanctus ſanctoꝝ. ⁊ ei ẜm ꝙ homo orare conueniat. ℟º oratio ē qui dam actus. actus autem ſunt particulariū ſuppoſitoꝝ. ⁊ ideo ſi diceremꝰ. xp̄e ora ꝓ­nobis: niſi aliquid adderetur: videremur hoc ad perſonam xp̄i referre. ⁊ ita videret̉ eē ꝯſonum vel errori neſtorij qui diſtinxit in xp̄o perſonam filij hominis a perſona fi lij dei. vel errori arrij qui ponit perſonam filij minorem patre. Unde ad hos errores vitandos non petimꝰ eiꝰ orationem dicen tes. xp̄e ora pro nobis. ſed potiꝰ eiꝰ miſera tionem dicentes. xp̄e audi nos. ⁊ miſerere nobis. Sed obr̄ ꝯͣ p̄dicta. qꝛ aūt ſumꝰ digni vt ſancti ꝓ nobis orēt. ⁊ tūc etiā nō bis nō īuocātibꝰ eos ꝓ nobis orarēt. Aut ſumꝰ indigni. ⁊ tūc etiā ſi eos īuocemꝰ ꝓ nobis nō orant. gͦ ſuꝑfluū videt̉ oīo int̓­pellare ꝙ ꝓ nobis orēt. ℟º. ꝙ nō ē ſuꝑflu um. qꝛ ex hoc aliꝗs dignꝰ ſit vt oret ꝓ eo aliquis ſanctꝰ: cū ad ip̄m in ſua neceſſita te cū deuotione recurrit. Explicit liber tertius.