III. XXXVIII.Obijcitur iterū. quia qui orat pro alio preces eiꝰ alteri repreſentat. ſed ſuperflue preces noſtre deo preſentarent̉. ergo. ℟º aliquid repreſentare apud alterum poteſt eēdupliciter. vel vt diſcat. vl̓ vt impleat. ſiuevt audiat. vel vt exaudiat. Primo modonon repreſentantur a ſanctis angelis orationes noſtre deo. ſed ſecundo. ¶ Obijcitvlterius. exquo enī ſancti vident dei volūtatē. aut ergo vident deū velle illud ꝓ quodeū orant. ⁊ ita ſuper flue orant. aut nolle:⁊ ita ſtulte orant. ℟º ꝙ vident deuꝫ iſtudvelle fieri: non tamē abſolute: ſed ipſis rōgantibus. quedam enim vult deus facereper ſe: ⁊ de his non rogant. quedaꝫ per orationes aliorum: ⁊ de his rogant. ¶ Utruꝫbeati orando pro nobis conſequantur aliquam vtilitatē pro ſeipſis. ℟º. ꝙ non niſiin hoc ꝙ in augmentatione numeri ciuiūſupernoꝝ creſcit equaliter accidētale gaudiū ſinguloꝝ. ¶ Utrū beatiorent pro hiqui ſunt in purgatorio. ℟º ꝙ ſic. vt enimdicit magiſter ſententiarū. li. 4. di. 4º. c. 5.ille qui in articulo finis ſeculi migrabitſuffragijs tamen indigens adiuuabit̉ meritis ⁊ interceſſionibꝰ eccleſie celeſtis. quare a ſimili ⁊ illi qui ſunt in purgatorio interceſſionibꝰ celeſtis curie adiuuāt̉. ſicutenim in corpore naturali membra fortiaſubueniunt indigentibꝰ: ſic in corpore myſtico eccleſie non tm̄ debent ſubuenire mēbra inter que ē indigentia mutua: ſed etiāilla que nō indigent adiuuari: conueniēseſt indigentibus ſubuenire. ſic autem eſt īpropoſito. vt per ſe patet. ¶ Sed obijciturquia orationes beatorum ſemper exaudiuntur. ergo ſi pro exiſtentibꝰ ī purgatorioorarent ſtatim inde exirent. ℟º. hoc nonſequitur. quia nec hoc ſancti petunt: ſed vtdeus ſubueniat eis quantum vident ip̄mvelle ſubuenire eis precibus eoꝝ. ¶ Utrūorationes ſanctoꝝ pro nobis ſemper a deoexaudiant̉. ℟º ſancti dicuntur dupliciterorare ꝓ nobis. Uno modo oratione expreſſa dum votis ſuis pro nobis aures diuine clementie pulſant. Alio modo oration quaſi interpretatiua.ſ. per eoꝝ meritaque in conſpectu dei exiſtentia non tantumeis cedunt ad gloriam: ſed etiam ſunt nōbis ſuffragia ⁊ orationes quedam: ſicutetiam ſanguis xp̄i ꝓ nobis effuſus diciturveniam petere. Utroqꝫ auteꝫ modo ſanctorum orationes ſunt quantum eſt in ipſisefficaces ad impetrandū quod petunt. Sꝫex parte noſtra poteſt eſſe defectus ꝙ nonconſequamur fructum ipſaruꝫ ẜm ꝙ pronobis orare dicūt̉: ex hoc ꝙ merita eoꝝnobis ꝓficiunt. ſed ẜm ꝙ orant ꝓ nobisvotis ſuis aliquid poſtulando: ſemper exaudiuntur. quia non volunt niſi quod deꝰvult. nec petunt niſi quod fieri volunt. qd̓autem ſimpliciter deus vult impletur: niſiloquamur de voluntate antecedente ẜmquam vult omnes homines ſaluos fieri:que nō ſemper impletur. vnde nec eſt mirum ſi etiam quod ſancti volunt per huncmodum voluntatis non impletur. ¶ Sꝫcontra predicta obijciunt̉ plura. ⁊ primoillud quod apoc. 6. martyribus vindictaꝫpetentibus de his que ſunt ſuper terram dictum eſt. vt requieſcerent modicū tempusdonec impleretur numerus fratrum ſuoꝝ⁊ ſic non exaudiunt̉ de pertinentibus adeos. ergo multo minus de pertinentibꝰ adalios. ℟º. illa verba ẜm gloſam non ſūtverba orationis: ſed inſinuant deſideriumeorum de obtinenda ſtola corporis ⁊ ſocietate ſaluandorum ⁊ conſenſum quo conſentiunt diuine iuſticie malos punienti.Obijcitur ſecundo illud Iere. 15. Si ſteterit moyſes ⁊ ſamuel coram me: non ē anima mea ad populum iſtum. ℟ndeo dominus loquitur ibi de illis per hypotheſim ẜꝫſtatum viatoris. ſi enim in carne tunc eēnt⁊ ꝓ populo orarent iram dei a populo nonauerterent. Uel dicendū ꝙ ipſi tunc erātin limbo: non in celo. ¶ Obijcitur tertio.quia quicunqꝫ oratione impetrat aliquidquodāmodo meretur illud. ſed ſancti quiſunt in patria non ſunt in ſtatu merendi.ergo non poſſunt aliquid nobis ſuis meritis impetrare apud deum. ℟ndeo ꝙ licetſancti non ſint in ſtatu merendi ꝓ ſe poſtqͣꝫ ſunt in patria: ſunt tamen in ſtatu merendi alijs: vel potius ex merito precedētialios iuuandi. ⁊ hoc apud deum viuentesmeruerunt vt eorum orationes exaudiretur poſt mortem. Uel dicendum ꝙ oratioex alio meretur ⁊ ex alio impetrat. meritūenim conſiſtit in quadam adequationeactus ad finem ad quem eſt qui ei reddetur. ſed orationis impetratio innititur liberalitati eius qui rogatur. Impetrat enimaliquis quandoqꝫ ex liberalitate eius quirogatur quod ipſe non meruit. Et ita licetſancti non ſint in ſtatu merendi. nō tamenſequitur ꝙ nō ſint in ſtatu impetrandi.
