Seite
V. XL. indulgentie fieri. Et circa hoc queruntur plura. ſcꝫ vtrum ep̄i poſſint indulgentias facere. ℟ndeo ad cuius euidentiam ſcien dum ꝙ indulgentie habent effectum ẜm ꝙ oꝑa ſatiſfactoria vnius alteri cōputāt̉: non tm̄ ex vi charitatis: ſꝫ ex intētiōe ope­rantis aliquo modo directa ad eū. Inten tio aūt alicuius pōt ad aliū dirigi triplicit̓. .ſ. aut in ſingulari: vt cum quis pro alio de terminate ſatiſfacit. ⁊ ſic quilibꝫ pōt alteri ſua bona cōmunicare. aut in ſpeciali. vt cum quis orat pro cōgregatōe ſua ⁊ ſuis familiaribus ⁊ benefactoribus: ⁊ ad hͦ et ordinat oꝑa ſua ſatiſfactoria. Et ſic ille ꝗ p̄eſt ꝯgregatōi pōt illa oꝑa cōicare alij ap plicando intētōem eoꝝ: qui ſunt de ſua cō gregatione ad hunc determinate. aut in ge­nerali: vt cuꝫ quis ordinat oꝑa ſua ad bo­num cōmune in generali: ⁊ ſic qui p̄eſt ec cleſie generaliter pōt oꝑa illa cōicare ap­plicando ſuā intētōem ad hūc vel ad illū Et qꝛ homo eſt pars ꝯgregatōis: ⁊ cōgre­gatio eſt pars eccleſie. iō in intētione pͥuati boni intētio boni cōis includit̉: ⁊ boni to­tius eccleſie. Et ideo qui p̄eſt eccleſte poteſt cōmunicare ea que ſūt ꝯgregatiōis: ⁊ hꝰ hominis: ſꝫ nō ꝯuertit̉. ſꝫ nec pͥma cōicatō nec 2ª dicit̉ indulgētia. ſꝫ 3ª ꝓpt̓ duo. pͥmo qꝛ ꝑ cōicatōes illas: lꝫ homo ſoluat̉ a rea tu pene qͣꝫtum ad deuꝫ: nō ſoluit̉ tamen a debito faciendi ſatiſfactōem iniunctam: ad quam eſt obligatus ex p̄cepto eccl̓ie: ſꝫ ꝑ tertiam homo etiā ab hoc debito ſoluit̉. 2º quia in vna ꝑſona vel in vna ꝯgregatiōe non eſt ſufficientia meritoꝝ: vt ſibi ⁊ oībꝰ alijs valere poſſint: ſicut eſt ī eccleſia roma na p̄cipue ꝓpter merituꝫ xp̄i. ⁊ ideo ſolus ille qui p̄ficit̉ eccleſie pōt indulgētias face re. toti autē eccl̓ie p̄ficitur ſolus papa. ⁊ iō ip̄e ſolus hēt poteſtateꝫ plenariā ſuper the­ſauruꝫ cōem: de quo fiunt indulgētie. oēs vero alij ep̄i limitatā. ip̄e.n. ſolus habꝫ ple nitudinem ptātis. extra de pe. ⁊ re. cum ex eo. Alij vero ſunt vocati in partem ſollici­tudinis. iō ſolus ip̄e hēt poteſtatē vbiqꝫ ge­neraliter dandi indulgētiam: ⁊ tātaꝫ: qͣꝫtā voluerit. Alij vero niſi ẜm eius ꝯceſſioneꝫ quia vero ep̄i ſunt cōſortes pontificalis of ficij. vnde etiam ſoli ab eo fratres vocant̉ ceteri v̓o filij. gͦ ſolum eis ꝓprie facere in­dulgentias merito eſt cōceſſum. Ep̄is qui dem conceditur a iure face̓ indulgētias in dioceſibus ſuis. archiep̄is vero in ꝓuītijs ſuis. Non debent tn̄ dare indulgentias vl­tra vnum annū in ꝯſecratōibus eccleſiaꝝ vel alijs quibuſcunqꝫ caſibus: ſiū ab vno ſiue a pluribus fiant. In anniuerſario ve­ro conſecrationis ⁊ alijs caſibus rōabili­bus: non debēt dare vltra 40. dies: ſi ab vno: ſiue a pluribus fiant. extra de pe. ⁊ re. noſtro. vbi dicit̉ de hoc. ⁊. c. cum ex eo.§. vlt. Si tn̄ ep̄i faciunt ꝯtra illud mandatū: nihilominus indulgētia tenet ⁊ valet: cuꝫ non dicatur ibi ꝙ non valeat ſi ſecus fiat. vt etiaꝫ dicit̉ in glo. ſuper. d. c. cū ex eo. ar. extra de exceſ. p̄latoꝝ. cū ad quorūdā. nūc tn̄ exp̄ſſum eſt ꝙ indulgētia nō valꝫ. li. 6º de pe. ⁊ re. indulgentie. Sed nunquid ſaltē in eo qd̓ dare poterāt: tenebit indulgētia. ℟º. Io. an. ſuꝑ dictū. c. dicit ꝙ ſic. qꝛ regu lariter vtile ꝑ inutile nō viciatur. extra de regꝭ. iurꝭ. vtile. Alij dicunt ꝙ non. quia ꝗ pͥuilegio abutitur. ⁊cͣ. iª. q. 3ª. pͥuilegium. Sed dic ꝙ lꝫ ꝑdere mereat̉: non tn̄ ꝑdit. Concedit̉ etiā a iure legatis domini pa­pe facere perpetuas indulgētias in ꝓuintia ſua. ⁊ ꝙ facere poſſunt ſtatuta ꝑpetua. ex de offi. legati. c. vlt. in tex. ⁊ glo. ⁊ de pe. ⁊ re. noſtro. in glo. Sic gͦ ep̄is ⁊ ſupͣ conuenit de iure cōi facere indulgentias. Alijs autē p̄­tatis inferioribus non conuenit niſi ex ſpe­ciali conceſſione: vt habetur in dicto. c. no ſtro. ī glo. Quid gͦ ſi eidē domui ꝯceſſit ep̄s 40. dies. ⁊ archiepiſopꝰ alios. 40. dies vna ⁊ eadē die leguntur hiꝰ littere in vno ⁊ eodē loco. Nunꝗd dans elynā habebit go. dies. ℟ndet Hoſt. ꝙ ſic. ſi det ꝓpt̓ obtē tum vtriuſqꝫ: qꝛ neut̓ excedit. vt pꝫ in di­ctis. c. Utꝝ abbates qui collegijs p̄ſunt poſſint facere indulgētias. ℟ndeo ꝙ non ꝓprie loquendo: vt. patet ex p̄dictis. ⁊ exͣ de exceſ. p̄latoꝝ accedētibus. tales.n. hn̄t aliam auctorictatē reſpectu bonoꝝ ſui col legij: non tamē reſpectu meriti xp̄i: quod di ſpenſanduꝫ cōmiſit ſponſis eccleſie.ſ. ep̄is. Ideo nō habēt auctoritatē plenā reſpectu theſauri eccl̓ie. ⁊ iō tm̄ bōa ſui collegij cōi care poſſunt: non aūt pn̄t relaxare. qꝛ ne­ſciunt vtꝝ ſuꝑabūdēt. Et voco h̓ large po teſtatē ꝓut dicit ſufficiētie plenitudinē: per quē modū eſt in ep̄is ad hunc actuꝫ. nō āt ꝓut dicit plenitudinē excellētie. ſic.n. eſt in ſolo papa plenitudo ptātis ⁊ auctoritatis. hͨ Bon̄. 4º. di. 20. ar. 3º. c. 2ᵐ. Utruꝫ qui indulgētiam recipit: indulgentiam illā alij dare poſſit ℟º ꝙ nō. lꝫ.n. aliquis poſſit da­re alij quod nondum eſt datum: nec deter minatum alicui: ſicut vnā miſſaꝫ quam ꝓ­