T..V. XLI. ⁊ deuota alicuiꝰ pene aſſumptio. hͨ Bon̄. vbi sͣ. vn̄ exiſtentibus in purgatorio non proſunt indulgentie directe. tn̄ poſſunt eis ꝓdeſſe inqͣꝫtū exiſtentes in hac vita ꝓ eis faciunt qd̓ cōtinet̉ in forma indulgentie maxime ſi det̉ indulgentia ſub hac forma ꝗcunqꝫ fecerit hoc vel illud ꝓ ſe vel ꝓ aliquo in purgatorio exiſtēte: damꝰ tot dies indulgentie. ſꝫ ſic adhuc nō ꝓſunt eis niſi ꝑ modum ſuffragij: nō ꝑ modū auctorita tis: quā p̄latus hēat ſuꝑ eos. Et ad hͦ etiaꝫ vt ſic valeant eis cooꝑat̉ forma īdulgentie p̄dicta: qꝛ al̓s nō poſſet homo fructum ſue indulgentie ī aliū tranſferre. qꝛ non eſt eius applicare ad aliquā intentōeꝫ eccl̓ie. per quā cōicāt̉ merita eccleſie: ex quibus valent indulgētie. hͨ Ric. 4º. di. 20. q. 2. ar. 3. c. ⁊ ꝯcordant cuꝫ eo Pe. 4º. di. 20. q. 2 ar. 2. q. 2. o. Tho. 4º. di. 45. q. 2. ar. 3. q. 2. o. ⁊ Ray. ⁊ Inno. exͣ e. ꝙ aūt. ¶ Sꝫ ſi papa p̄t eos ꝗ ſunt ī purgatorio abſoluere: ſaltē ꝑ modum ſuffragij. qͣre ergo non abſoluit eos omēs ſolo v̓bo cū talibus ſit maxime cōpatiendum. ℟º ſi deus ꝑ ſeip̄m ſic miſe retur: vt ſemꝑ velit timeri iuſticiam: multo fortius ſimilit̓ dei miniſter face̓ debꝫ. vnde diſpenſatio bonoꝝ eccleſie diſcrete ⁊ cum moderamine eſt faciēda Et niſi ita fiat deꝰ nō acceptat. ⁊ bona ſpūalia non poſſunt diſſipari: nec cōtra dei acceptatiōeꝫ diſtribui. licet bona tꝑalia nō tm̄ poſſint diſpen ſari: ſꝫ etiam de facto diſſipari: qͣꝫuis ius di uinum dictet alit̓ eē faciendū. hͨ Bon̄. 4º diſ. 20. ar. 5. c. 4ᵐ. ad oppoſitū. ⁊ conuenit cum eo Tho. vbi. sͣ. ¶ ꝗs aūt ꝯtendat papā hr̄e iudiciariā ptāteꝫ ſuꝑ eos ꝗ ſunt in purgatorio: nō eſt multū improbe reſiſtendū dū tam̄ hͦ rō dictet: vel auctoritas manifeſta. ꝗcquid.n. loquant̉ diſputātes vel etiā predicantes: hͦ eſt ſana fide tenen dum ꝙ dn̄s contulit vicario ſuo plenitudi nem ptātis ⁊ tantā vtiqꝫ ptātem: quanta dari debebat puro homini. ⁊ hͦ ad edificationē corꝑis ſui.ſ. eccl̓ie. vn̄ ſuꝑ hͦ n̄ iudica re: ſꝫ deo plurimas gratias debemus agere hͨ Bon̄. vbi. sͣ. ¶ De vnctōe extrema. ti. aiꝰ. Onſequent̓ cōſiderandum eſt de ſacr̄o extreme vnctionis. Et hͦ de eius ſignatione ⁊ vnitate. 2º de eius inſtitutōne. 2º de maͣ. 4º de forma. 5º de efficacia ⁊ necitate. 6º. de miniſtro. 7º de eo cui ꝯferri debet: ⁊ in qua ꝑte. 8º de iteratiōe. ¶ Circa pͥmū querūtur plura.ſ. vtrum extrema vnctio ſit ſacr̄m ℟º ꝙ ſic. qꝛ ꝑtingit ad curatōem morbi. peccati. vt pꝫ Iac. 5º. q̄ eſt effectus pͥncipa lit̓ intētus in adminiſtratiōe ſacramētoꝝ ¶ Quid eſt ſignū ⁊ quid res. ℟º ſignum tm̄ eſt vnctio exterior. res tm̄ eſt venialis pctī curatio: vt poſtea dicet̉. Res vero ⁊ ſignū eſt deuotio: vel deuotionis in aīa excitatio: ſeu ſpūalis alacritas mētis: que eſt quedaꝫ ſpūalis vnctio. ¶ Utrū ſit vnum ſacr̄m. ℟º ꝙ ſic. a ꝑfectione vnius finis: vt habitū eſt ſupͣ vbi agit̉ de ſacr̄is in cōi. ¶ Quid fiet ſi p̄ſbyter ingens deficiat. poſt pͥmā vnctōem. ℟º alius preſbyter eſuccedat: ꝗ vnctiones q̄ reſtant faciat ⁊ n̄ reincipiet. qꝛ vnctio ī eadē ꝑte iterata tm̄ valet ac ſi bis ꝯſecraret̉ eadem hoſtia: qd̓ nullo mō eſt faciendū. ⁊ etiā qꝛ q̄lꝫ vnctio ſpecialē formam habet: ſicut aſpicienti ordinariū patet. Conueniūt tn̄ generaliter ī remiſſione peccati. ¶ Nec tn̄ miniſtrorum pluralitas tollit vnitatē ſacr̄i huius. qꝛ inſtrumētaliter tm̄ oꝑant̉: ſicut nec mutatio malleoꝝ tollit vnitatē oꝑatōis fabri. Equit̉ videre de. 2º.ſ. de inſtitutōe huius ſacr̄i. Circa qd̓ noͣ illd̓ qd̓ dictū eſt ſupra de īſtitutōe ſacr̄orū in cōi. Et ẜm opi. ibi 2º. poſitā poſſet dici ꝙ hͦ ſacr̄m fuit a xp̄o inſtitutum ſcꝫ quādo diſcipuli eius ab ip̄o miſſi ad p̄dicandum oleo vngebāt infirmos: ⁊ curabant̉. nec dubiū eſt ꝗn facerēt hͦ ad mandatum eiꝰ. Fuit etiā a ſpū ſcō inſpiratum: a cetu apoſtoloꝝ inſinuatū: ⁊ a Iacobo ꝓmulgatū. Iac. 5. Equit̉ vide̓ de. 3º.ſ. de maͣ huius ſacramenti. Eſt aūt maͣ huiꝰ ſacr̄i oleū oliue ab ep̄o ꝯſecratū. vt dic̄ magiſter ſen. 4. li. di. 22. Materia.n. ſacr̄i correſponde dꝫ eiꝰ effectui pͥncipali. effectꝰ aūt pͥncipalis huius ſacr̄i eſt pctōꝝ venia liū curatō immediate introducens: niſi ſit aliud qd̓ obſtet ad ſuꝑueniēteꝫ ſanitatem vite eterne. ad cuiꝰ ingreſſū ſufficit cōſcīa pura. Et qꝛ oleū multū valet ad curatōeꝫ plage: ⁊ maxime oleū de oliuis in quo per fectius inueniūt̉ ꝓprietates olei qͣꝫ ī alio oleo. Ideo maͣ huius ſacramēti ē oleuꝫ de oliuis. ¶ 2º qꝛ balſamum repn̄tat bonam famā ideo oleū ē mixtū cū balſamo: ad ſi gnificandū ꝙ ad ingrediendū vite eterne ſanitatē: non ſufficeret ſine fama puritas