CIV deo qͥ reuelauit nobis myſteria fidei per dilectū ſuū filiū vnigenitū pro nobis in carnatū ⁊ ꝑ ꝓphetas ⁊ apl̓os ac ſanctos ſuos. Scd̓o credere ē maximi meriti. qͥa hō hūiliat intellectū ſuū ad credendū ea q̄ intellectu nō pōt ꝑciꝑe dicēdo cū Hilario. qꝛ plura poteſt deus facere qͣꝫ intelle ctꝰ intelligere. Ꝙ aūt ſic credere ſit meritoriū probat̉ a ſancto Tho. ij. ij. q. ij. qꝛ oīs actus qͥ ſb̓ijcit̉ libero arbitrio moto a deo ꝑ gr̄am ⁊ relatꝰ in deū eſt meritori Sed credere eſt actus intellectꝰ aſſentiē tis ꝟitati diuine ex imꝑio volūtatis mote a deo ꝑ gr̄am. ⁊ ſic ſb̓iacet libero arbit̓o in ordine ad deū. gͦ actꝰ fidei eſt meritori us. Inſuꝑ oīs actus ꝟtutꝭ eſt laudabiliſ ⁊ meritorius Sed credere eſt actꝰ fidei q̄ eſt ꝟtus. gͦ meritorius. Propterea Au guſti. ſuꝑ Ioh̓em ait Sicut in radice arboris nulla prorſus apparet pulchritudo ⁊ tn̄ quicqͥd eſt in arbore pulchritudi nis vl̓ fructus ex illa procedit. Sic ex fi dei hūilitate qͥcqͥd meriti quicqͥd beatitu dinis aīa ſuſceptura eſt ex fidei fundam to procedit. ¶ Tertiū dubiū fuit vtrū ſit neceſſariū credere aliquid explicite. Ad qd̓ rn̄det Tho. ij. ij. q. ij. Ꝙ ſemꝑ fuit ne ceſſariū credere aliqͥd explicite. et in vete ri teſtam̄to ⁊ apd̓ oēs natōes ſufficiebat credere illa duo q̄ ponit Apl̓s ad Heb̓. xj. c. Accedenteꝫ ad deū oportet credere qꝛ eſt. et ꝙ inqͥrentiū ſe eſt remunerator. Et in diuino eſſe includūt̉ omīa q̄ credi mus in deo eternal̓r exiſtere. vt trinitatē ⁊ ꝑfectōes om̄es in qͥbus nr̄a beatitudo cōſiſtit. In fide aūt prouidentie q̄ ibi no tat̉ cū dr̄ ꝙ inqͥrentiū ſe eſt remunerator īcludunt̉ oīa q̄ a d̓o tꝑaliter diſpenſant̉ ad hoīem q̄ ſūt via ꝑueniēdi in beatitudi neꝫ vt redēptio facta ꝑ xp̄m in qͣ īplicite ꝯtinent̉ īcarnatio. reſurrectio. paſſio. et hmōi. Minores gͦ credēdo illa duo expreſſe credebāt īplicite oēs articulos fidei ⁊ hͦ ſufficiebat eis. Maiores autē vt ꝓphete ⁊ alij habuerūt de qͥbuſdā articul̓ fidē explicitā. In nouo aūt teſtam̄to p̄t tꝑs gre reuelate nō ſufficit illa duo crede re explicite. ſed oportet ꝙ omēs tā maio res qͣꝫ minores heant explicitā fidē d̓ miſterijs xp̄i. vt īcarnatōis. paſſiōis. reſurrectōis. aſcenſiōis. ⁊ hmoi p̄cipue de his q̄ cōiter ſolenniſat eccl̓ia. ⁊ q̄ publice pro ponūtur. Aut etiā de myſterio trinitatis qͣꝫtū ad numerū ⁊ diſtinctionē ꝑſonarū. qꝛ hͦ expͥmitur in myſterio incarnationis hͦ em̄ ꝑ ſe ē obiectū fidei Qꝛ illd̓ ꝓpͥe ⁊ ꝑ ſe ꝑtinet ad obiectū fidei ꝑ qd̓ hō ꝯſeqͥt̉ beatitudinē ⁊ qd̓ eſt via homībꝰ veniēdi ad beatitudinē. Hoc eſt myſteriū īcarna tōis paſſiōis ⁊ hmōi. qꝛ vt dr̄ de cō. diſt. viij. c. Firmiſſime. Ab ira dei quā īcurrimus ꝓpter originale pctm̄ nullus liberat̉ niſi ꝑ fidē mediatorꝭ hoīs ih̓u xp̄i. ſꝫ vt di ctū ē in veteri teſtō īplicitā nūc explicitā in nouo teſtamēto quo ad adultos. ꝑ accidēs aūt ⁊ ſecūdario ꝑtinēt ad obiectum fidei oīa q̄ in ſcriptura ſacra diuinitꝰ tra dita ꝯtinent̉. Sicut ꝙ abraā habuit duos filios. ꝙ Dauid fuit filius iſay ⁊ huiuſmodi. Et qͣꝫtū ad iſta q̄ ſcd̓ario ꝑtinēt nō tenet̉ hō explicite credere. ſed ſolū implicite. ⁊ in preꝑatōe animi. inqͣꝫtū ꝑatꝰ ē credere quicqͥd in ſacra ſcriptura ꝯtinet̉ Sꝫ tūc tenet̉ hͦ explicite credere qn̄ hͦ ei cōſtiterit in doctrina fidei ꝯtineri. ¶ Ꝙ fides debet eſſe integra ſimplex et operoſa. Cap̄. tertiū. Ertiū myſteriū declarāduꝫ de fide t dr̄ qualitatis. In qͦ ſciēdū ꝙ ad fidei ꝑfectōꝫ reqͥrunt̉ tres ꝯditōes. ¶ Prima dr̄ integritatis Scd̓a ſimplicitatis ¶ Tertia operoſitatis ¶ Prima fidei ꝯditio eſt integritas. de bet em̄ qͥlibet credere oīa q̄ credēda ſunt. Qui em̄ ita crederet oēs articl̓os vt vnū ꝑtinaciter negaret ſaluari nō pōt Immo vt dicit Tho. ij. ij. q. v. In hereticis qͥ er
zum Hauptmenü