pōtianꝰ ex affrica veniēs narraſſet vitaꝫ ⁊ miracula illiꝰ magni antonij exclama uit īſpiciēdo alippiū ſociū ſuū. qͥd pati­mur. qͥd audimꝰ. ſurgūt indocti ⁊ celū ra piūt. nos cū doct̉nis nr̄is ī īfernū d̓mergi­mur. Abſtineāt ergo viri docti ab ambi tōe. a vana gl̓ia. a iactātia. ab arrogātia ⁊ alijs vicijs. vt hūilitate ꝯcurrēte mere ant̉ fulgere ſicut ſtelle in ꝑpetuas eter­nitates ī regno btōꝝ cū dn̄o ieſu xp̄o cui eſt honor ⁊ gl̓ia in ſecula ſecl̓oruꝫ amē­ Feria quarta ſecūde hebdomade. De ſuꝑbiacurioſoꝝ que in triplici curioſita te ꝑcipue cōſiſtit Sermo vndecimꝰ. Eneratio ma la ⁊ adultera ſignū q̄rit. Uerba ſunt redēptoris nr̄i originalit̓ Matth̓. xij. cap̄. ⁊ ī euāgelio hodierno. Auerterūt cor ſuū ſcribe ⁊ phariſei a lu­ce veritatis quā xp̄s ꝟbo docebat parit̓ ⁊ exēplo. qm̄ ſuꝑbia inuaſerat ⁊ deuicerat illos. Iō curioſi effecti petebāt a xp̄o ſi­gnū videre. Quia ꝟo curioſitas ex ſuꝑ­bia ꝓuenit hodie de illa erit dicēdū. Po teſt aūt qͥs curioſus fieri. aut qꝛ male ac ſuꝑbe vtit̉ actu intellectus qͣꝫtū ad ſcīaꝫ. aūt qꝛ ꝟitatē ſpernit dū narrat̉ ⁊ ꝓditur ſine eloq̄ntia. aut qꝛ oculos corꝑis diri­git ad vana ſpectacula. Propt̓ea vt qͥli bet ſibi caueat ne cū iudeis a xp̄o accuſet̉ adulter ⁊ malꝰ Diſtīguemꝰ in p̄ſenti ſe­mone triplicē curioſitatē exprobrādam. Prima dicit̉ cognitionis. Secunda locutionis. Tercia viſionis. De curioſitate eoꝝ qui ob ſuꝑbiā q̄­rūt ſcire aut a quo nō decet aūt id qd̓ ſci ri nō debet. aut nō ad debitū finem Capitulū primū. Rima curioſitas d̓r cognitōis. Pro q̄ ſciendū ẜm Tho. ij. ij. q. clxvij. ꝙ cognitio ꝟitatis cuiuſcūqꝫ de ſe bona eſt. ⁊ ad hāc inclinat natura. iuxta illud Ariſto. pͥmo metaphiſice. Om̄es homīes natura ſcire deſiderāt. ⁊ de hͦ Ci cero in pͥmo de offic̄. inqͥt. Oēs ducimur ⁊ trahimur ad cognitōis ⁊ ſcīe cupidita­tē in qua excellere pulchrū putamꝰ. Et ī hͦ ꝯſiſtit ꝑfectio hoīs vt intellectꝰ eiꝰ de potentia reducat̉ ī actū. qd̓ ſit ꝑ cogniti onē ꝟitatis. Un̄ Diony. iiij. de diuīs no­mībꝰ ait. Bonū aīe hūane eſt ẜm rōeꝫ eē cuiꝰ ꝑfectio in cognitōne ꝟitatis ꝯſiſtit. Tn̄ ꝑ accidēs cognitio ꝟitatis pōt eſſe mala reſpectu appetitꝰ inordīati ⁊ ſtudi­indebiti ſiue abuſus tal̓ cognitōis. Qd̓ fieri pōt tripliciter. Primo ex ꝑte illiꝰ a qͦ qͥs querit veri­tatē cognoſcere. Scd̓o ex ꝑte rei qua­qͥs q̄rit cognoſcere. Tercio ex ꝑte fini­quare querit veritate cognoſcere. Primo inordinat̉ hō cū q̄rit addiſce re ab illo a qͦ nō dꝫ. ſicut cū ꝑqͥreret cog­noſcere futura q̄ ſunt in dei volūtate. aut aliqua occulta a demōibꝰ vel ab illis qui demonū vtunt̉ familiaritate atqꝫ conſor tio. Qd̓ phibet̉. xxvj. q. v. c. ſi qͥs. c. qui diuinatōes. c. Nō liceat. De qͥbꝰ aptius dicemꝰ in ſeq̄ntibꝰ. Sꝫ hoc loco pleri­qꝫ dubitāt vtꝝ demōes poſſint docere ho­mines. Et arguit̉ ꝙ nō. Primo qꝛ inqͥt Ambro. in glo. ſuꝑ illo ꝟbo. jͣ. ad Cho­xij. c. Nemo pōt dicere dn̄s ieſus niſi in ſpūſctō. Omē veꝝ a qͦcūqꝫ dicat̉ a ſpiri­tuſctō eſt. Sꝫ demōes ſunt ſine ſpūſctō gͦ nō poſſunt aliquā ꝟitatē docere. Secū do obijcit̉ qꝛ docere ꝓpriū eſt dei. Unde Sap̄. j. c. dicit̉. Oīs ſapīa a dn̄o deo eſt. Et vij. c. Ip̄e dedit mihi horū q̄ ſūt ſcīaꝫ verā vt ſciam diſpoſitōem orbis t̓rarū ⁊ ꝟtutes elemētoꝝ. Et. j. Regū. ij. c. De us ſcientiaꝝ dn̄s eſt. Ergo nec demōes nec hoīes pn̄t aliquē docere. Ad pͥmū rn̄det Tho. pͥma ſcd̓e. q. cix. Ꝙ oē veꝝ a ſpūſancto eſt ſicut ab īfundēte natura le lumen ⁊ mouēte ad intelligendū et lo q̄ndū veritatē. Nō aūt ſicut in habitan­te ꝑ gr̄am gratū faciētē vel ſicut largien te aliqd̓ habituale donū nature ſuꝑaddi