Seite
Di. XXIX qd̓ eſt bonū ſimplicit̓ iuſtitie. ita ꝙ pͥmū obiectū eſt ſolus deus in ſe. omnia autē alia ſūt q̄daꝫ obiecta media quaſi actuū reflexorū mediantibus quibꝰ tendo ī in finitū bonū qd̓ eſt deus. idem aūt eſt ha bitus actꝰ recti ⁊ reflexi. Cōtra hͦ obij. citur. quia nō eodē habitu intelligo deū ⁊ aliū intellige̓ deū igit̉ a ſil̓i nō eod̓ vo lo deo bn̄ eē ⁊ aliū velle deo bn̄ eē. R actꝰ ſuꝑ quē ſit reflexio p̄t ſignificare no minaliter. ⁊ tūc ſignificat actū ſuū ſcd̓m quidditatē. uel verbaliter ⁊ tunc ſignifi cat actū ſuū ut in ſuppoſito uel ut ꝯcer nentē ſuppoſitū. primo mō vniuerſalit̓ eodem habitu pōt elici actus ⁊ fieri re­flexio ſuper illū nō ſolū in intellectiuis. ſed in appetitiuis. quo enī intelligo ali­quid intelligo intellectionē illius ſiue in herentē mihi ſiue alteri. ſecundo modo exprimit̉ ꝑ infinitū. ⁊ tunc ſi cōparat̉ ad velle nō neceſſario accipit̉ ſub rōne pre ſentis. poſſum.n. velle te currere: licꝫ nō pro nūc ſed pro al̓s. Si aūt cōparetur ad ſcire. quia ſciētia nō eſt niſi reſpectu veri: nō reflectit̉ ſuꝑ actū ſic ſignificatuꝫ niſi actus inſit ſuppoſito cui ſignificat̉ ineſſe. ⁊ quia poſſibile eſt in me eſſe ſciē tiam actus recti ⁊ reflexiui in ſe abſqꝫ h̓ ꝙ actus ille inexiſtat alij a me. ideo non habeo actū reflexuꝫ illius ſuppoſiti ſuꝑ actū iſtū ut ſignificatū verbalit̓ ⁊ dictū de aliquo ſuppoſito. pꝫ igit̉ ꝙ licet non eodē ſciam deū ⁊ ſciam te ſcire deū. tam̄ eodē volo deū ⁊ volo te velle deū. ⁊ in hoc diligo te ex charitate. quia ẜm hoc volo tibi bonū iuſtitie. ⁊ ẜm hoc nō aſ­ſignat̉ proximus quaſi ſecundū obiectū charitatis. ſed quaſi omnino accidētale obiectū. quia ut aliqͥd potens cōdiliger̄ mecū perfecte ⁊ ordinate dilectū. ⁊ ad h̓ eū diligo ut condiligat. ⁊ in hoc quaſi accidentaliter eum diligo non propter eum ſed propter obiectum qd̓ volo ab eo condiligi. ⁊ volēdo hoc ab eo diligi. volo ſibi ſimpliciter bonuꝫ. quia bonū iuſtitie. De ſecundo dico ꝙ ſicut negatio cōcluſionis non neceſſa rio arguit negatione: principij. ſed pōt ſtare cū aſſertione principij. quia nō oīſ error circa concluſionē deſtruit aſſertio nem principij. ita etiā nō neceſſario ſeqͥ tur ex dilectōe infiniti boni dilectio bo­ni finiti. nec in actibus ſequit̉ ex natura rei deſtructio dilectionis dei ex deſtru­ctione dilectionis ꝓximi. ⁊ hoc ſiue ītel ligat̉ deſtructio dilectionis cōtrarie uel cōtradictorie. ⁊ multo magis ex natura habitus nō eſſet cōtradictio ꝙ eēt reſpe ctu dei ⁊ nō reſpectu proximi. eſt igitur iſte habitus circa aliud quatenus prece ptū eſt datū de diligendo illud aliud. ⁊ ad illū actū oportet uti illo habitu. aut ſaltem nō cōtra agere illi habitui. alio­quin deſtrueret̉ actꝰ ⁊ habitꝰ circa deū. nō quidē ex natura ꝯͣdictionis ſed ꝑ na tura demeriti. tranſgreſſio enī precepti nō corrumpit poſitiue habitū nec actuꝫ diligendi deū. ſed demeret̉ ut deuſ ſe ſb̓ ſtrahat. ⁊ ſic nec habitus nec actus poſ­ſet ineſſe. quia quantū eſt ex parte habi­tus ille eſt talis ꝙ ex naͣ ſua natus eſt in clinare ad amandū non priuate. ⁊ ideo actus amandi priuatus qui.ſ. deſtruit amare ꝓximū nullo modo pōt eē talis habitus. ⁊ ī hoc apparet magna ꝑfectio huiꝰ habitus. quia etſi zelus acquiſitus poſſit eſſe maior ꝙͣ minima charitas in fuſa quantū ad intenſionē actus elicien di hincinde. tamen ille habitus infuſus quia ordinatus ⁊ ꝑfectus in genere ha­bituū appetitiuorū nō pōt eſſe dei niſi ut boni cōis ⁊ cōdiligendi. ideo nō pōt eſſe principiū alicuius actus quo diliga tur deus cū cōtrario dilectionis ꝓximi patet igit̉ de actu qualit̓ eſt neceſſarius ex naͣ habitus ſi aliquis debeat elici de illo habitu. hoc tamē intelligēdo ꝙ nō pōt elici ut priuatus nec ut ꝯͣrius actui circa ꝓximū. ex naͣ etiā precepti ſuꝑad­diti habitui oportet elicere actū circa ꝓ