Seite
in ſtallis capituli quod facere nō debebāt cū ad huc poſſēt recuſari lite nō conteſtata. iii. q. iii. offerat̉. et ita ante litē cōteſta. iudex dele catus circa principale negociū nihil facere poteſt. ar. sͣ. de reſcrip­ſup litteris. et ſuꝑ eo ꝙ pendente dilatiōe ꝓcedere uolebant quod facere non poterat vnde valuit appellatō. ar. ꝯͣ. sͣ. de offi. iudi. c. ii. in fi. poteſt dici ꝙ illa loquit̉ in ordi nario cuius iuriſdi ctio fundata eſt cu ius etiā officiuꝫ an̄ li. conte. ⁊ poſt: im­plorari pōt tēꝑe cō­petenti: ſed non di­latōe pendente ad­uerſario cōtradicē te: ut hic dic̄. ⁊. C. de dilat. ſiue hic lo­quit̉ d̓ delegato cū ius iuriſdictio non eſt firma ante li. cō teſ. quare eius offi­ciū implorare non poteſt ante li. cōte. ⁊ maxime dila. pē dente: ut hic pꝫ. uel verius dicas ꝙ ibi loquit̉ de alio offi­cio iudicis qd̓ peti tur incidēter fauor̄ minoris uel alteriꝰ qui vtit̉ iure mino ris: hic de alio qd̓ quaſi reſpicit prin­cipale factuꝫ quod īmutatū eſt ab ad uerſario ⁊ quod ēt competeret maiori poſt li. cōteſta. corā delegato ſed nō an te nec pendēte dila tione: ut dictuꝫ eſt. n De inhibitōe. ⁊ ſic pꝫ ꝙ ꝓcurator nō pōt excedere fi­nes mandati alias non nocet dn̄o. C. de ꝓcu. ſi ꝓcurator. ⁊ sͣ. de offi. dele. cū olim.. Si v̓o ſimpliciter cōſtitutꝰ fuiſſet nulla forma da ta ſibi de iudicibus impetrādis nō poſſet eos recuſare quos ꝓcu rator impetraſſet. sͣ. de cā poſ. cum olim. ⁊ hic a cōtrario ſenſu: ub de hoc. ſed uidet̉ ꝙ nō ſit ampliꝰ audiēdus poſt annū. ⁊ ſibi īputet ꝙ tali cōmiſit negocia ſua. ff. de mino. cū mandato. in fi. agat ergot ep̄s ꝯtra ꝓcuratorē uel cōtra euꝫ qui circūuenit ꝓcuratorē ipſū. ff. de do. ⁊ eleganter.§. qui dolo. hic ꝓcurator circuuentor forte non erat ſoluēdo. et ita reſtituit̉ cōtra aduerſariū. ff. de eo ꝑ quē factum erit. l. ul. i. ℟n̄. uel auditus fuit ep̄s ex generali clauſu. ſi qua iuſta ca mihi uidebit̉ in integrū reſtituā. ff. qui. ex cau. ma. l. i. in fi. arg. .s. de in inte. reſti. ex lr̄is. ar. jͣ. de pig. ſignificāte. quantū enī in ip̄o fuit bene ꝓſecutus fuit appellatiōeꝫ: ⁊ ita audit̉ ep̄us triplici rōne. Quod audit̉ poſt annū hoc fuit ꝓpter factū ꝓcuratoris qd̓ fuit iu ſta ca quare indulget̉ bienniū. ut. s. e. cū ſit romana. Ex alijs dua­bus cauſis premiſſis tenuit appellatio: aut ex altera earum. Et eſt argu. ꝙ quando plura mandantur coniunctim quoꝝ alterum per Eſufficit alteꝝ ſufficit ꝓbare. d̓hͦ dictū fuit. sͣ. de reſcrip. ex ꝑte. b. Nterpoſita ꝓbabili. tali que ſi foret ꝓbata reputaret̉ legiti­a. sͣ. e. ut debitus. ⁊. c. cū ſpēali.§. i. b Eſſe verā. ſi. sͣ. e. de teſti. ex ꝑte ade. ⁊ sͣ. e. ti. ꝓxi. cū. i. ⁊. a. ar. ꝯͣ s. de offi. dele. cū cā. ⁊ sͣ. e. ut debitus. ⁊. c. dilecto. c Niſi hoc ſe offerens. huic verbo ſignat̉. ꝯͣ. sͣ. de teſti. ex ꝑte ade. quia ille adam obtulit ſe probaturū nec fuit admiſſus ⁊ ante ſnīaꝫ clamē in cauſa appellationis debet ꝓbare cauſaꝫ appellatiōis ue ra fuiſſe. Solue hoc ẜm quod ibi dixi. Ex hoc eniꝫ apparet apertū Srauamē ꝙ oppono cauſaꝫ ꝓbabilem et eaꝫ offero me ꝓbaturū ſi non admittor. et ideo ſufficit hoc probare in cauſa appellatiōis: qꝛ hoc probato ſatis probatur grauamen quia perinde habet̉ ac ſi ca allegata quam uolo probare eſſe uera ⁊ me repelleret: ſecus eſt cuꝫ ſimpliciter cauſaꝫ allegat quia tūc videt̉ id quaſi malicioſe feciſſe. vnde illam cām teneat probare veram fuiſſe. ar. sͣ. eo. ſuper eo.§. ſi aulem aduerſa. De hac materia plene dictuꝫ eſt in decretali ex ꝑte ade. ⁊ sͣ. de excep. olim. d Eidem.ſ. appellanti. c Recipere iudicium. ſit parata ſibi imputet ꝙ non approbauit appellationem: ex quo eam apud ſedem apoſtolicam proſequi uo iuit: ⁊ ſi appellationē apprbaſſet ipſe uel iudex tunc enim tenetur iumcienter proſequi: alias punitur in expenſis. ſupra eo. nicolao. Sic ergo cautus qui appellat circa duo. Primo ꝙ cum appellat tamen dictus procurator ut credit̉ circunuentus contra inhihitioneꝫ ipſius epī nr̄as ſuꝑ hoc ad quoſdā iudices certa ratione ſuſpectos lit teras impetrauit: dictus epūs uti noluit litteris ſic obtentis: petens non obſtāte lapſu anni ad proſecu tionem appella. admitti. Ideoqꝫ māclamus: quatenus ſi de inhibi tiōeⁿ huiuſmodi ⁊ premiſſis cauſis appel. uel earum altera conſtiterit reuocato in irritum ⁊ cetera uſque attentatum in iā dicto negocio iux ta priorum cōtinentiam litteraruꝫ ⁊cetera. Dem. Nterpoſita appellatione ex cauſa probabiliꝰ non ſufficit appellanti probare: ꝙ ex cauſa hu iuſmodi prouocauit: ſi eam nō do ceat eē ueram: niſi hoc ſe offerēs probaturum: non fuiſſet admiſſus Eidem quoqꝫ permittitur: ſi nō recipiat̉ app. eius a iudice nec ab aduerſario approbetur ſuper pro ſecutionem appella. ꝑ ꝓcuratoreꝫ ad impetrandum ⁊ cōtradicendu cōſtitutum litteras impetrare licet pars altera per ſe uel per procura torem idoneum iudicium ſuꝑ hoc apud ſedem apoſtolicam r̄cipere ex cauſa probabili: ꝙ offerat eam ſe probaturum: quia in appellatione releua bitur: quia non oportebit eum ꝓbare cām eſſe veram. Item in alio: ꝙ cum re cipitur appellatio a iudice vel ab aduerſario ſuo: ꝓſequatur cauſam ſuam ꝑ ſufficientem procuratorem ad totam cauſam: ne condemnetur alteri parti eā proſequenti in expenſis. f Ad petitionē eiuſdē. ſic. sͣ e. accepta. alias.n. nō debꝫ cā remitti ad eū a quo ē appella tū. C. de appella. eos. ⁊. ii. q. vi.§. ab. eo. ⁊. jͣ. de ſen. ex. per tuas. g Cōtradictōe ꝑtis alteriꝰ. pars appellata contradicere non poteſt: qꝛ non habet iudi cem ſuſpectum qui pro ea tu lit ſnīam: cū ipſū ꝑ hoc appro bauerit. vnde ipſū reprobare nō pōt. iiii. q. iii.§. ſi quis te ſtibus. ⁊ in fauorē tātum ap pellantiſ ſtatutū fuit: ꝙ ad eū nō remittat̉a quo appellauit. huic fauori qui ꝓ eo introdu citur pōt renūciare: cum hͦ li citū ſit cuicunqꝫ. C. de pac. ſi quis ī conſcribēdo. jͣ. de regu la. ad apoſtolicā. codēnat tn̄ alteri parti in expenſis tanq̄ cōtumax. qꝛ malicioſe ipſum traxit ī appellando ipſum ad papā: qꝛ perinde eſt: ac ſi ipſe non fuiſſet ꝓſecutus altero ꝓ ſequente sͣ. e. reprehēſibilis. h Lite nō conteſtata. hic ha bes nouum caſum in quo po­teſt ꝓcedi lite non conteſtata alium habes. sͣ. de offi. iudi. c. ii. alii notant̉ sͣ. ut lit. nō cō­teſta. quoniam frequenter. ra tio reddit̉ in lr̄a: quia agitur de iniquitate iudicis: non de negocio pͥncipali uel de facto aduerſarii. vnde equum fuit ut de hoc cognoſcatur nō ob­ſtante abſentia aduerſarii. ⁊ ita colligit̉ ex hac lr̄a. a contrario ſenſu ſi eſſet p̄­ſens: ꝙ ſuper exceptione deberet lis conteſtari. qd̓ verum credo: ut no. sͣ. de offi. dele. prudentiam.§. ſexta. i Rigor iuris. rigor eſt: ut non ꝓcedat̉ lite non conteſtata. talis rigor. in hoc caſu non eſt ſeruadus: cum pͥncipaliter agatur de iniquitate iudicis. ſed ī ali is cauſis vbi agit̉ pͥncipaliter de iniquitate aduerſarii propter ipſius cōtuma ciā ponendus ē actor in poſſeſſione cā rei ẜuande vel excōicādus. hoc non dꝫ fieri in hoc caſu. qꝛ de iniquitate iudicis agit̉: ſed ꝓpter hoc pars puniri de bet: vnde ſi non poſſet cognoſci de hoc grauamine lit. non conteſtata. eſſet q̄ ſi quedā perplexitas. qꝛ cū non conſtet adhuc vtrum appellatio ſit legitima: non pōt ſe intromittere de pͥncipali queſtione. in quo caſu tantū ⁊ nō ante hꝫ iuriſdictionē ſuper pͥncipali. quare non pōt ꝓcedere in pͥncipali. nec penam imponere aduerſario: cū ipſe non peccauerit: ⁊ ſi puniret illū: faceret contra ꝯſcientiā: ſed ꝓpter cōtumaciā videtur puniendus. Et ideo ut hec ꝑplexitas euitet̉: pōt iudex cognoſcere de hoc grauamine lite nō conteſtata.ſ. de iniqui tate iudicis. ꝓbato vero grauamine reuocabit̉ grauamen. ⁊ poſtea iudex ci­tabit abſentē: ⁊ ſi citatus non venerit: propter ipſius cōtumaciā procedetur? ipſum. ⁊ ſic nulla ꝑplexitas eſt. Si vero appellatio non valuit: remittitur ad illum a quo appellauit. Nquiſitioni. p̄miſſa. Ar. ꝯͣ. sͣ. e. ſecundo requiris.i. rn̄. vbi dicit̉. ꝙ nō k refert: an ponat̉ in medio pͥncipio. uel ſine remotione appellationis. quia ad omnia refertur. So. eſt ibi: quia hͦ ſunt diuerſa negocia nō ſe tāgētia ibi vnum negocium: licet habeat plures articulos. Item eſt ar. ꝙ determina tiones reſpiciunt tantum precedentia ⁊ non ſequentia. Ar. contra. ff. dele. i. l. ſi ẜuus plurium.§. ult.. ⁊. xxxii. q. vii. apoſtolus. ber. l u Na ſententia. ſententiam huius decre. habes.ii. queſtione. vi.§. ſunt quorum. ⁊.§. quandoqꝫ. ⁊. C. ſi vnus ex pluribus app. l. i. ⁊. ii. Unde ut intelligas quod hic dicitur. nota ꝙ ſi res communis ſit pluribus ⁊ corpo ralis. nec diuerſitas facti ſeparationem recipit: ut in duobus correis debendi ſi omnes condemnati ſint: ⁊ vnus appellauit: victoria vnius omnibus pro deſt: ut hͨ dicit. ⁊. ii. queſtione. vi..§. quandoqꝫ. ⁊. C. ſi vnus ex pluribus ap. l. ii. ⁊ ſint tales qui non iuuentur beneficio reſtitutionis. Si vero vnus fauo­re minoris etatis impetraret contra ſententiam beneficiuꝫ reſtitutionis: hoc non prodeſt alijs. ut in. l. predicta. C. ſi vnus ex pluribus. l. ii. ⁊. iii. queſtione vi.§. quod ⁊ ſi etatis. ⁊ ideo dicit hic ſi iure communi iuuentur. Si vero res ſit incorporalis ⁊ communis ⁊ indiuidua: tunc victoria minoris prodeſt maiori. ff. quemadmodum. ſer. admitt̉. ſi communem.i. rn̄. ut ſeruitus in di­uidua ſit. tamen vſqꝫ fructus. licet ſeruitus ſit diuidi poteſt. ff. ad. l. fal. l. ī.§. ſt yſufructus. ſit parata. Ille deniqꝫ qui uocē ap. emiſit cuius nondum ē alij co gnitio delegata: ad petitōem eiuſ dem ad eum a quo ꝓuocauit: de iu re remittitur ꝯtradictiōeᵍ ꝑtis alte rius nō obſtāte ī legitimis expēſiſ aduerſario quas eū ꝓpter hoc fe ciſſe cōſtiterit condemnādus. Sa ne parato aliquo ꝓbare grauamē ꝓpter quod duxerat appellanduꝫ ⁊ parte aduerſa ſe cōtumaciter ab ſentāte poteſt ſuꝑ hoc lite nō conte ſtata procedi licet nōdum lite ꝯte ſtata facta fuerit in ipſo appella. articulo uel negocio principali: qꝛ cuꝫ in hoc caſu iniquitas principa liter prioris iudicis arguitur non eſt rigorⁱ iuris ex quo ſequi poſſet cauſe perplexitas: requirēdus. Dem. Nquiſitōi. t. t. reſpondemꝰ quod quotiens clauſula per quam tollitur appellatōnis reme dium: ī medio lr̄aꝝ ponitur ſi ſunt plura negocia ſe minime contīgē tia: tantuꝫ premiſſaᵏ cōplectitur ni ſi forte in fine lr̄aruꝫ predicta clau ſula iteretur. IDem. Na ſnīa pluribus condēna Atis ſiunus ſolus ad appel.